Μετά το Zonguldak, που λέτε, άρχισα να τριγυρνάω και πάλι σε κάποιους μικρούς, επαρχιακούς δρόμους δίπλα στον Εύξεινο Πόντο και έφτασα έτσι μέχρι την Κωνσταντινούπολη σταματώντας σε κάποια γραφικά χωριά ενδιάμεσα. Αυτή τη φορά απλώς τη διέσχισα την Πόλη, βλέποντας το κάστρο της Ρούμελης και τη γέφυρα του Βοσπόρου δίπλα μου. Ακόμη και η απλή διάσχιση της Πόλης έχει τη μαγεία της.

Θα έμπαινα στην Ελλάδα το Σάββατο το πρωί, αλλά είχα φτάσει ήδη πολύ κοντά στα σύνορα. Τηλεφώνησα, λοιπόν, στο Θανάση, τον καλύτερό μου φίλο, που ήρθε από την Ελασσόνα να με υποδεχτεί στα σύνορα. Του είπα ότι θα περάσω σε λίγες ώρες μια και ήμουνα κοντά έτσι, ώστε να κάτσουμε το βραδάκι να τα πούμε όπως παλιά.

Και τότε τι λέτε να ‘γινε; Ήμουν ακριβώς στα Malkara, 60 χλμ. πριν τα σύνορα με την Ελλάδα. Σε μια ανηφόρα, καθώς πήγαινα με ανοιχτό το γκάζι, ο κινητήρας έχασε τη δύναμή του κι έσβησε. Από τότε δεν ξαναπήρε μπρος. Ήξερα καλά τι συμβαίνει. Όπως γράφω τους τελευταίους μήνες, ο κινητήρας είχε δείξει σημάδια από την κεντρική Ασία. Το συναρπαστικό είναι πως μέχρι τη στιγμή που άφησε την τελευταία του πνοή, δούλευε κανονικότατα! Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πλέον συμπίεση μέσα στον κύλινδρο, γιατί ο κύλινδρος θα ‘χει γίνει οβάλ εκεί μέσα, φαντάζομαι. Θέλει ρεκτιφιέ τώρα.

Ποτέ δεν έχω στεναχωρεθεί τόσο λίγο για σοβαρή βλάβη που μου έτυχε σε όχημά μου. Ήμουν στην άριστα οργανωμένη Τουρκία. Το θέμα ήταν τυπικό. Κάλεσα μια οδική βοήθεια για τα τελευταία 60 χλμ. μέχρι τα σύνορα, πέρασα τα δυο περίπου χιλιόμετρα των συνόρων σπρώχνοντας τη μοτοσικλέτα και σταματώντας στους ενδιάμεσους ελέγχους και από την άλλη μεριά ήρθε ο πατέρας μου και φορτώσαμε τη μοτοσικλέτα στο φορτηγάκι του για να τη γυρίσουμε στη Θεσσαλονίκη. Θυμήθηκα όταν είχα το τζιπ μου και κολλούσα συνέχεια στα μέρη που πήγαινα ή πάθαινε βλάβη και αναγκαστικά ερχόταν ο πατέρας μου να με βοηθήσει. Σκεφτείτε τύχη που είχα! Ούτε προγραμματισμένη να ήταν η μοτοσικλέτα. Ταξίδεψα 73.000 χλμ. και ξεψύχησε ένα βήμα πριν την Ελλάδα. Και πάλι, λοιπόν, όπως και τότε, ήρθε ο πατέρας μου να μας πάρει. Αν το πάθαινα μόλις μία μέρα πιο πριν, όταν ήμουν πριν την Κωνσταντινούπολη, δε νομίζω να την έφερνα πίσω τη μοτοσικλέτα. Η Τουρκία έχει τα ακριβότερα καύσιμα του πλανήτη κι έτσι κι η οδική βοήθεια ήταν πανάκριβη. Για τα 60 χιλιόμετρα πλήρωσα γύρω στα 130 ευρώ.

Πολλοί μου λέτε “κρίμα” ή να τη φτιάξω τώρα τη μοτοσικλέτα και να την έχω σαν κειμήλιο. Όσα και να έζησα, ρε παιδιά, με τη μοτοσικλέτα, είναι ένα άψυχο μηχάνημα. Άμα δώσω πάλι 1.800 ευρώ, μπορώ να αγοράσω μία ολόιδια. Ναι, εκείνη δε θα έχει κάνει τέτοιο ταξίδι, αλλά αυτό δεν το αισθάνονται τα σίδερα της μοτοσικλέτας και δεν αλλάζει τίποτα. Είτε την αγαπάω τη μοτοσικλέτα είτε όχι, τίποτα δε θα αλλάξει στον κόσμο μας. Έχω μάθει να αγαπάω μόνο έμψυχα όντα και ειδικά τους ανθρώπους. Όταν αγαπάς ένα έμψυχο ον και ειδικά έναν άνθρωπο, αλλάζει η δική του κατάσταση, αλλάζει η δική σου κατάσταση, αλλάζουν ακόμη και κάποιοι άλλοι που μας περιβάλλουν.

Μπαίνοντας στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν, πήρα την Africa Twin που είχα αφήσει στον πατέρα μου προτού φύγω για το ταξίδι και που ευτυχώς τελικά δεν την πούλησε. Πήγα, δηλαδή, στο Λευκό Πύργο και πάλι καβαλώντας. Άλλαξε το μηχάνημα που είχα ανάμεσα στα πόδια μου βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία (πέρα από το ότι ήδη μου λείπει το enduro!). Η Africa Twin μου φαίνεται σαν αυτοκίνητο τώρα. Κάθεσαι πίσω σαν πασάς, έχεις το τιμόνι πολύ πιο μπροστά απ’ ότι σ’ ένα enduro κι αυτό με κάνει να νιώθω πιο μακριά από τη μοτοσικλέτα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, πιο μακριά από τα χειριστήριά της και λιγότερο ενεργός αναβάτης. Σίγουρα προσφέρει άνεση όταν ταξιδεύεις στην άσφαλτο, αλλά ήδη σκέφτομαι “Θέλω να πάω βουνό. Πού να πάω με την Africa Twin και πόσο να το ευχαριστηθώ;”. Τέλος πάντων, αυτά είναι λεπτομέρειες. Δεν κλαίγομαι. Ξέρω ότι είτε θα φτιάξω το συγκεκριμένο XR είτε θα αγοράσω κάποιο άλλο enduro και θα απολαμβάνω και πάλι τη ζωή μου εκτός δρόμου.

Με το που έφτασα στο Λευκό Πύργο, πώς να σας περιγράψω τη χαρά που είχαμε όλοι που ανταμώναμαι και πάλι; Ήταν λίγο-πολύ οι ίδιοι που ήταν κι όταν έφευγα, η οικογένειά μου και κάποιοι φίλοι. Αυτή τη φορά ήρθαν και 2-3 μηχανόβιοι που δεν τους ήξερα και χάρηκα πολύ. Καθίσαμε με την ησυχία μας και τα λέγαμε με τις ώρες εκεί μπροστά. Πώς να χορτάσω και τι να πρωτοπούμε μετά από δύο χρόνια και δυόμισι μήνες που είχα να τους δω όλους αυτούς τους ανθρώπους που αγαπώ.

Όσο για μένα, είμαι ακόμη σοκαρισμένος από τις διαφορές που με χτύπησαν όλες μαζί μπαίνοντας στην Ελλάδα. Παρ’ όλο που ήμουν ψυχολογικά προετοιμασμένος, η προσαρμογή είναι πιο δύσκολη απ’ ότι την περίμενα. Μπήκα στη Θεσσαλονίκη και οδηγούσα στους ίδιους δρόμους που είχα βαρεθεί να οδηγάω. Ήταν σα να μην άλλαξε τίποτα. Κοιτούσα γύρω μου και δεν έβλεπα να άλλαξε τίποτα πέρα από κάποια ψιλοθέματα οργάνωσης και εκμοντερνισμού. Σκεφτόμουν ότι εγώ γυρίζω πίσω άλλος άνθρωπος μετά από αυτά τα δύο χρόνια και δυόμισι μήνες και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βλέπω γύρω μου στους δρόμους, πόσο έχουν αλλάξει μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να νιώθω ότι δεν είμαι στη θέση τους.

Όσο για τα σχέδια περί του μέλλοντος, σας είπα πως από την Αρμενία ετοιμάζω το επόμενο ταξίδι. Σε 2-3 χρόνια που θα μαζέψω τα απαραίτητα χρήματα, υπολογίζω να βγω και πάλι στο δρόμο προς Αφρική και Μέση Ανατολή. Θα σας κρατώ ενήμερους για τις εξελίξεις μέσω αυτού του blog και της ιστοσελίδας μου.

Σας ευχαριστώ όλους παιδιά για τη συντροφιά που μου κρατούσατε όλον αυτόν τον καιρό που ταξίδευα. Δεν είχα σκοπό να γράφω κανένα blog όσο ταξιδεύω και έγινε τελείως τυχαία με την πρωτοβουλία του Νίκου των Aprilia Bikers. Όλοι εσείς είστε ό,τι πολυτιμότερο κέρδισα από αυτό το blog. Θα χαρώ πολύ να σας γνωρίσω κι από κοντά τώρα που είμαι στην Ελλάδα. Θα κατέβω κάποτε στην Αθήνα και θα σας ειδοποιήσω. Μη με ρωτάτε αν μπορώ να αφιερώσω χρόνο για να συναντήσω έναν άγνωστο. Δεν είμαστε άγνωστοι. Μπορεί η επαφή μας να ήταν μόνο μέσω του διαδικτύου, αλλά περάσαμε μαζί τόσες χαρές και τόσες δυσκολίες… Δε νιώθω πως είμαστε άγνωστοι.

Στη φωτογραφία βλέπετε την άφιξή μου στο Λευκό Πύργο, όταν με υποδέχτηκε η μητέρα μου και ο αδερφός μου, τον οποίο τον άφησα μικρό παιδί και τον βρίσκω έφηβο και πρωταθλητή Βορείου Ελλάδος στο ποδήλατο βουνού!

Θα τα πούμε από κοντά!!!
Ηλίας Βροχίδης

Σας ευχαριστώ όλους παιδιά για τις ευχές περί της επιστροφής. Σ’ ευχαριστώ κι εσένα Χρήστο (tai) για το σχόλιο κατά της επιστροφής. Αν ήμουν στη θέση σου κι εγώ αυτό θα έγραφα, αλλά νομίζω ότι στη δική μου περίπτωση, το όνειρο δεν τελειώνει ποτέ. Από την Αρμενία ξεκίνησα να σχεδιάζω το επόμενο ταξίδι για Αφρική και Μέση Ανατολή. Υπόσχεση δε σου δίνω, αλλά νομίζω ότι δε θα σε απογοητεύσω. Σε 2-3 χρονάκια υπολογίζω να έχω μαζέψει τα απαραίτητα χρήματα και να είμαι και πάλι στο δρόμο και να ταξιδεύουμε μαζί μέσα από αυτές τις ιστοσελίδες.

Την τελευταία ‘βδομάδα ταξίδευα από μικρούς, ήσυχους και πανέμορφους δρόμους, τόσο στα βουνά, όσο και στο απίθανο δρομάκι που πάει από τη Σινώπη (Sinop) μέχρι την Amasra. Ο δρόμος είναι δίπλα στη θάλασσα, αλλά συνήθως βρίσκεται κάποια μέτρα πάνω από αυτήν, το αγαπημένο μου δηλαδή! Έβλεπα καταπληκτικά τοπία στον ορίζοντα και στα παράλια της καταγάλανης Μαύρης Θάλασσας. Ο δρόμος ανεβοκατέβαινε συνέχεια στα βουνά και ήταν γεμάτος στροφές. Το κιβώτιο ταχυτήτων δούλευε συνέχεια. Αν εξαιρέσει κανείς τα συνεχή ανεβοκατεβάσματα, η διαδρομή είναι υπέροχη και για ποδηλάτες. Περνάν ελάχιστα οχήματα και έχει μικρά χωριουδάκια κάθε κάποια χιλιόμετρα.

Ο κινητήρας της μοτοσικλέτας μου είναι πλέον σε τέτοια κατάσταση, που διαρρέει τόσο λάδι από το σώμα του, που το παίρνει ο αέρας και το πάει παντού, από τη μπότα μου μέχρι το πισινό αμορτισέρ και τη βαλίτσα! Διαρρέει μόνο από το αριστερό τμήμα του κινητήρα. Όλα τριγύρω έχουν γεμίσει λάδι! Μιλάμε ότι συμπληρώνω περίπου 2 λίτρα λάδι κάθε 1.000 χιλιόμετρα! Το περισσότερο, βέβαια, το καίει. Ο άτιμος ο κινητήρας, όμως, δουλεύει σα να μη συμβαίνει τίποτα!

Αφού απόλαυσα τη γραφική, παραλιακή Amasra, κατευθύνθηκα πάλι νότια για να επισκεφθώ το Safranbolu με τα αμέτρητα παλιά σπίτια του και την ελληνική γειτονιά όπου ζούσε ο προπαππούς μου και η οικογένειά του. Μάλιστα, τελείως τυχαία βρήκα μια οικογένεια που έχει το ίδιο επίθετο με το τούρκικο επίθετο κάποιων συγγενών μας που ζουν τώρα στην Ελλάδα. Μπορεί να είμαστε και μακρινοί συγγενείς με τη συγκεκριμένη τούρκικη οικογένεια, αλλά λένε πως μάλλον είναι απλή συνωνυμία. Τέλος πάντων, αυτό λίγη σημασία έχει.

Τώρα είμαι στο Zonguldak, μία πόλη στα παράλια του Εύξεινου Πόντου που δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον για έναν τουρίστα. Έχει, όμως, μεγάλη σημασία για εμένα. Στο Kozlu, δίπλα στην πόλη του Zonguldak, είχαν έρθει οι πρόγονοί μου για να δουλέψουν, φαντάζομαι, στα ανθρακωρυχεία του Kozlu, όπου δούλευαν πολλοί Έλληνες. Ο προπαππούς μου, όπως και ο παππούς μου, δούλευαν στα τρένα. Κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, το 1922-24, οι πρόγονοί μου μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη.

Γνώρισα κάποιον δημοσιογράφο, φίλο των παιδιών που με φιλοξενούν, ο οποίος πήρε ειδική άδεια και μπήκαμε στα ορυχεία. Δημοσίευσε μάλιστα στην εφημερίδα για τα ορυχεία, για εμένα και το λόγο που ήρθα εδώ, θέλοντας να δω πού ζούσαν οι πρόγονοί μου. Από εκεί είναι και η φωτογραφία που στέλνω. Κι όλα αυτά τα κάνω στη μνήμη του παππού μου που είχε ρίζες από ‘δω. Μας άφησε πριν περίπου ένα χρόνο, όταν ήμουν στην Ινδία. Ήταν ο παππούς που μου έμαθε τα πρώτα μαστορέματα. Φτιάχναμε μαζί τα ποδήλατά μας. Ήταν, επίσης, ο παππούς που μου έμαθε πώς να ισορροπώ πάνω σε δυο ρόδες, ο παππούς με τον οποίο έκανα τα πρώτα μου μέτρα πάνω στο ποδήλατο, όταν μου έβγαλε τις βοηθητικές ρόδες. Έτρεχε από πίσω μου και κρατούσε το ποδήλατο από τη σέλα για να μην πέσω. Το θυμάμαι τόσο καλά… Από τότε ποτέ δεν έπαψα να ισορροπώ, μόνο που τώρα κανείς δε με κρατάει από τη σέλα και καμιά φορά πέφτω και γδέρνομαι. Ορθοποδώ και πάλι όμως.

Τα σπουδαία νέα: Είμαι πολύ κοντά στην Ελλάδα πλέον και αποφάσισα την ημέρα που θα μπω στη χώρα!!!
Σάββατο 27 Ιουνίου, κατά τις 19:00 θα ανταμωθούμε και πάλι στο Λευκό Πύργο, εκεί που με αφήσατε! Ανυπομονώ πολύ να σας σφίξω στην αγκαλιά μου και πάλι. Θα είναι τόσο διαφορετικά τώρα όλα. Θα είναι διαφορετική η κατάσταση, θα είμαι διαφορετικός εγώ, θα είστε διαφορετικοί εσείς… Είστε όλοι προσκεκλημένοι, και όλοι εσείς που δε σας έχω δει ποτέ, αλλά μου κρατάτε συντροφιά όλον αυτόν τον καιρό που ταξιδεύω.

Χαίρομαι που επιστρέφω. Χαίρομαι που θα δω και πάλι όλους εσάς που αγαπώ και μου λείψατε αυτά τα δύο χρόνια και τους δυόμισι μήνες. Από την άλλη μεριά, στεναχωριέμαι που θα σταματήσω να ταξιδεύω για λίγο. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, δεν είναι τόσο στεναχώρια, όσο ανησυχία για το τι θα συναντήσω στην Ελλάδα, πώς θα είναι η ζωή μου εκεί και πότε θα καταφέρω να δραπετεύσω και πάλι. Είναι η ίδια ανησυχία που νιώθει κανείς προτού ξεκινήσει για ένα μεγάλο ταξίδι. Ξέρει ότι θα ζήσει κάτι νέο και έχει μια αγωνία για το πώς θα είναι. Για ‘μένα, όμως, το ταξίδι έχει γίνει ο τρόπος ζωής μου αυτά τα τελευταία χρόνια. Το δύσκολο τώρα θα είναι να πατήσω φρένο και να σταματήσω για λίγο. Θα δούμε… Είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα το χαρώ για λίγο κι ύστερα θα βγω και πάλι στο δρόμο!

Για το Γιώργο Κουνελάκη:
Γιώργο, επειδή δε μπορώ να δω την ηλεκτρονική σου διεύθυνση που έγραψες στο blog, στείλε μου e-mail στο greece2india@yahoo.com για να σου απαντήσω λεπτομερώς. Σε γενικές γραμμές, λυπάμαι, αλλά αυτό που θέλεις να κάνεις είναι αδύνατον. Βόρεια της Γεωργίας βρίσκεται η Αμπχαζία, η Οσσετία, η Τσετσενία και άλλα ημιαυτόνομα κρατίδια, από τα οποία δε μπορεί να περάσει κανένας ξένος.

Ελπίζω τελικά να σας γνωρίσω από κοντά, αν όχι το Σάββατο, τότε τους επόμενους μήνες που θα είμαι στην Ελλάδα.

Τα λέμε από κοντά λοιπόν!!!
Ηλίας Βροχίδης

Μετά την Τραπεζούντα επισκέφθηκα την Κερασούντα, τραγουδώντας στο δρόμο “Εκάηκεν το τσιάμπασιν”, “Στου παιδιού μου τη χαρά έσφαξα έναν κόκορα. Έφαγε όλη η Σαμψούντα χόρτασε κι η Τραπεζούντα” και άλλες ποντιακές επιτυχίες! Δυστυχώς, οι μοντέρνες πόλεις δεν έχουν καμία σχέση με τις θρυλικές πόλεις του Πόντου που ακούμε από τους προγόνους μας. Είναι γεμάτες πολυκατοικίες και σούπερ μάρκετ πλέον. Σε μερικές απομένουν λίγα παλιά, ελληνικά σπίτια, όπως στην Κερασούντα, όπου βρέθηκα φιλοξενούμενος του καταπληκτικού Ζίγια.

Κάναμε ένα σωρό βόλτες στις γύρω περιοχές. Κάποιο βράδυ στην εθνική, χωρίς να το πάρω χαμπάρι, πήρε ο αέρας το καπάκι της δεξιάς βαλίτσας της μοτοσικλέτας μου! Είχα ξεχάσει να κουμπώσω το πίσω μάνταλο και έγινε το κακό. Πάλι καλά που είχα σχετικά βαριά πράγματα πάνω - πάνω και δεν τα πήρε κι εκείνα ο αέρας. Γύρισα πίσω μήπως βρω το καπάκι, αλλά μάταιος κόπος. Στην Τουρκία, όμως, όπως και σε πολλές άλλες μουσουλμανικές χώρες, όταν έχεις πρόβλημα, σκίζονται όλοι να σε βοηθήσουν. Ο Ζίγια έχει λαμαρινάδικο και μου έφτιαξε εκ του
μηδενός ένα καινούριο, μεταλλικό καπάκι! Για χρήματα ούτε λόγος. Ούτε τα υλικά δεν ήθελε να του πληρώσω. Όσες μέρες ήμουν εκεί, δε μ’ άφησε να βγάλω ούτε λίρα από την τσέπη μου. Τώρα μπορώ και πάλι να κλειδώνω τα πράγματά μου στη βαλίτσα και να τα κρατάω σχετικά στεγνά όταν βρέχει.

Τώρα είμαι στην Αμάσια (Amasya), παλιά πρωτεύουσα στο βασίλειο του Πόντου. Είναι πανέμορφη πόλη! Στην όχθη του ποταμού σώζονται παλιά σπίτια με ξύλινα μπαλκόνια να στέκουν πάνω από το νερό. Δείτε και τη φωτογραφία για να καταλάβετε. Τα σκαλισμένα κτίσματα που βλέπετε στο βράχο πάνω από τα σπίτια είναι αρχαίοι ποντιακοί τάφοι που τους σκάλισαν εξ ολοκλήρου μέσα στο βράχο.

Για όσους ενδιαφέρονται και δεν το πήρανε χαμπάρι, ίσως να μπορείτε να βρείτε ακόμη το περιοδικό moto της πρώτης Ιουνίου (τεύχος 439), όπου μπορείτε να διαβάσετε την ανταπόκρισή μου από την Αρμενία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Δημοσθένη, το σχόλιο περί χορταριάσματος δεν ήταν αποκλειστικά για ‘σένα. Πολλοί μου έγραψαν παρόμοια σχόλια. Καταλαβαίνω πως είναι πλακίτσα. Δεν ενοχλούμαι. Απλώς εξηγώ την κατάσταση κι από τη δική μου οπτική γωνία.

Να ‘στε όλοι καλά και τα λέμε σύντομα (σε λίγες μέρες. Θα σας ενημερώσω προτού μπω στην Ελλάδα)!
Ηλίας Βροχίδης

Ήρθε η μέρα, λοιπόν, που άφησα με δάκρυα στα μάτια το όμορφο, αρμένικο χωριό μας, τους υπέροχους γείτονές μας και πάνω απ’ όλα την Ανδριάνα. Οδηγούσα και δάκρυζα, όπως τότε που ξεκινούσα από την Ελλάδα γι’ αυτό το ταξίδι στο άγνωστο. Σκεφτόμουν τότε “Θα τους ξαναδώ άραγε αυτούς τους ανθρώπους που χαιρετάω και πότε;”. Τουλάχιστον την Ανδριάνα ξέρω ότι θα την ξαναδώ σ’ ενάμιση μήνα. Τους υπόλοιπους φίλους μου απ’ το χωριό παραμένει άγνωστο αν θα τους ξαναδώ και πότε.

Απ’ όταν ξεκίνησα από την Αρμενία, η μοτοσικλέτα ήθελε ήδη σπρώξιμο για να πάρει μπρος το πρωί, όπως σας είχα γράψει ότι θα συμβεί. Σπρώξαμε, λοιπόν, μαζί με τους γείτονες που με αποχαιρέτησαν και ξεκίνησα, αφού πέταξαν έναν κουβά νερό πίσω από τις ρόδες μου, για να έχω πράσινους δρόμους, όπως λένε στην Αρμενία. Επιμένω όμως. Μπορεί να τη σπρώχνω για να τη βάλω μπρος, αλλά πιστεύω πως θα φτάσω στην Ελλάδα καβαλώντας τη μοτοσικλέτα μου!

Στη Γεωργία έκανα απίθανες, χωμάτινες διαδρομές σε έρημα, ψηλά βουνά. Για δυο μέρες έφαγα πολύ βροχή και οδηγούσα στη λάσπη, αλλά είδα μερικά πανέμορφα τοπία όταν δεν έβρεχε. Ένα από αυτά βλέπετε στη φωτογραφία που στέλνω από εκεί που κατασκήνωσα μετά από εφτά μήνες μακριά από το αντισκηνάκι μου.

Τώρα βρίσκομαι στην Τραπεζούντα (Trabzon), φιλοξενούμενος του Ceyhun, ενός ανοιχτόμυαλου φοιτητή μηχανικής στην ηλικία μου, με τον οποίο κάνουμε καλή παρέα. Περιέργως τα πισινά τακάκια των φρένων που τα άλλαξα στην Αρμενία, φαγώθηκαν σε μόλις τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα περίπου! Σκέφτηκα ότι θα είναι κολλημμένη η δαγκάνα, αλλά κινείται ελεύθερα η μοτοσικλέτα όταν τη σπρώχνω. Έξηνε το μέταλλο των τακακιών τη δισκόπλακα, αλλά τώρα πιρτσίνωσα καινούριο φερμούιτ στα παλιά τακάκια κι ελπίζω να μου φτάσει στο λίγο δρόμο που μου έχει
απομείνει. Τώρα που κατέβηκα από τα βουνά (κι έπαθα σοκ μετά από καμιά δεκαριά μήνες εκεί ψηλά στα κρύα), η μοτοσικλέτα παίρνει μπρος με το πρώτο τσακ της μίζας ακόμη και τα πρωινά, οπότε δεν τυρανιέμαι. Στα βουνά απλώς κατασκήνωνα κάπου που να έχει κατηφόρα κοντά, αλλά τελικά δε χρειάστηκε να την ξαναβάλω μπρος σκαστή τη μοτοσικλέτα. Όλα καλά, όλα ανθηρά δηλαδή!

Τα λέμε από παραπέρα!
Ηλίας Βροχίδης

Αυτόν τον τελευταίο μήνα που τριγυρνούσαμε στην Αρμενία, κάναμε μερικές πολύ ωραίες εκδρομούλες με την Ανδριάνα. Πήγαμε στο χωριό κάποιων φίλων στο νότο, ανεβήκαμε στα γειτονικά βουνά με τα άλογα και κατασκηνώσαμε εκεί. Για να φτάσουμε μέχρι τους φίλους μας, κάναμε βέβαια το γύρο της Αρμενίας με τη μοτοσικλέτα έτσι, ώστε να επισκεφτούμε μερικά μέρη που δεν είχαμε δει. Κινούμασταν κοντά στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν, σε κάποιες από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας. Είχε πολύ χωματόδρομο και είδαμε πανέμορφα μέρη.

Έκανα μόνος μια ζόρικη χωμάτινη διαδρομή μήπως και βρω το μοναστήρι Kirants μέσα στο δάσος. Είχε πολύ λάσπη, αμέτρητες και βαθιές λασπολακκούβες και τρεις διασχίσεις ποταμών (εις διπλούν). Το νερό σε πολλές από τις λακκούβες και στα ποτάμια είχε βάθος από μισό έως ένα μέτρο. Ήμουν μούσκεμα μέχρι τη μέση και είχα λάσπη και στο κεφάλι μου. Όχι μόνο οι βαλίτσες πήραν νερό, αλλά και το φιλτροκούτι! Τυχερός ήμουν που δεν έφτασε το νερό στο καρμπιρατέρ και τον κύλινδρο.

Κάτι σοβιετικά, θηριώδη, εξάτροχα φορτηγά οργώνουν αυτά τα υλοτομικά δρομάκια κι έτσι οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες. Το ένα πλαστικό μπετονάκι που κουβαλάω έξω από τη βαλίτσα αλουμινίου, παρ’ όλο που ήταν σφιχτά δεμένο, έπεσε κάπου. Επίσης, σε κάποια πολύ βαθιά και στενή ροδιά χτύπησε η δεξιά βαλίτσα καθώς κινούμουν αργά. Αργότερα ανακάλυψα ότι έσπασε το φύλλο αλουμινίου της βαλίτσας στο πλαϊνό κομμάτι που στηρίζεται στη σχάρα. Έκανε ένα σπάσιμο πέντε πόντων περίπου δίπλα στην κάτω, πισινή βάση στήριξης. Τέλος πάντων,
μικρό το κακό. Απόλαυσα εκτός δρόμου οδήγηση τουλάχιστον.

Εκείνη τη μέρα ερχόταν να με συναντήσουν τα φιλαράκια μου με τα εντούρο απ’ την πρωτεύουσα. Ο Vahe, ο καλύτερος φίλος που έκανα εδώ όπως σας είχα γράψει και νωρίτερα, έπεσε σ’ ένα χωματόδρομο γιατί μπήκε μπροστά του ένα σκυλί. Φορούσε προστατευτικό εξοπλισμό και έσωσε το κεφάλι του, αλλά δυστυχώς έσπασε το χέρι του. Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν να έχω γλιτώσει απ’ τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη χωρίς μια γρατζουνιά; Τόσες δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα οδήγησα πάνω σε δυο ρόδες σε κάποιες από τις πιο επικίνδυνες
χώρες του κόσμου. Συγκρούστηκα μία φορά με αυτοκίνητο και μία με αγελάδα στην Ινδία και άλλη μία φορά με κάρο που το έσερνε γαϊδούρι στο Πακιστάν. Δεν έπεσα ποτέ, όμως, στο δρόμο και δεν έπαθα το παραμικρό. Γιατί; Διότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είχα μηδαμινή ταχύτητα. Αυτό είναι, νομίζω, το μάθημα που πρέπει να μας μείνει προτού πάθουμε κι εμείς το κακό.

Τη Δευτέρα θα γίνει αυτό που μου ζητάτε εδώ και τόσους μήνες… Τη Δευτέρα ξαναβγαίνουμε στο δρόμο νοητοί μου και πραγματικοί μου αλήτες! Θυμάστε που σας είχα γράψει απ’ το Κυργιζστάν πως ο κινητήρας της μοτοσικλέτας μου είναι στις τελευταίες του στιγμές πριν το ρεκτιφιέ; Τώρα τα σημάδια έχουν γίνει πολύ πιο έντονα. Στο ρελαντί ακούγεται ένας άχαρος, μεταλλικός ήχος από τον κύλινδρο και ο κινητήρας δυσκολεύεται πολύ να πάρει μπρος άμα δεν τον δουλέψω για μια μέρα. Το είχα γράψει απ’ τη στιγμή που ήμουν στην Ινδία και σχεδίαζα
να βάλω άλλες δώδεκα χώρες στο πρόγραμμα: Μπορεί να γυρίσω σπρώχνοντας τη μοτοσικλέτα για να τη βάλω μπρος, αλλά πιστεύω πως θα γυρίσω με τη μοτοσικλέτα ταξιδεύοντας μέχρι τέλους.

Θα ταξιδέψω και πάλι εκτενώς, όπως μου αρέσει, για ένα μήνα στη Γεωργία και στην Τουρκία, αυτή τη φορά στο βορρά της, στον Πόντο. Όσο για την Ανδριάνα, όταν φτάσω στην Ελλάδα και τελειώσει τον εθελοντισμό, θα έρθει με το λεωφορείο από την Αρμενία να επισκεφθεί τη χώρα μας για ενάμιση μήνα προτού γυρίσει στην Αμερική. Ίσως φέρει μαζί της και τη Σατινίκ, την καλύτερή μας φίλη από το χωριό, εάν οι υπάλληλοι της πρεσβείας αποφασίσουν να δώσουν τη βίζα.

Όσο για το παπούτσι απ’ τον τόπο μου που μου λέτε να πάρω, δεν έχετε καταλάβει ακόμη πως δεν ψάχνω για παπούτσι ρε παιδιά. Ξυπόλητος θέλω να τριγυρνάω! Δε μπορώ να μιλήσω γενικά για το πεπρωμένο του άντρα που με ρωτάτε, πάντως το δικό μου ναι, είναι η ελευθερία, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου. Ένας γάμος ΜΠΟΡΕΙ να είναι σπουδαίο πράγμα, αλλά εγώ δεν το θέλω προς το παρόν. Άμα έχω γυρίσει όλο τον κόσμο κι έχω εκπληρώσει ένα μεγάλο μέρος των ονείρων μου, ίσως μετά από πολλά χρόνια να θελήσω να κάνω οικογένεια, όχι τώρα όμως.

Τώρα θέλω να ταξιδεύω κι αν πότε – πότε σταματάω σε κανένα καραβάν σεράι να ξαποστάσω, δε σημαίνει ότι χορτάριασα, όπως μου γράφεται μεταξύ σοβαρού κι αστείου. Μερικοί έχουν καταλάβει ήδη πως το να ζει κανείς για οκτώ μήνες σ’ ένα αρμένικο χωριό δεν είναι χορτάριασμα. Ακόμη και στο χωριό νιώθω πως ταξιδεύω κάθε μέρα. Έχω ν’ αντιμετωπίσω καθημερινά νέες, άγνωστες καταστάσεις. Δε ζω τη ρουτίνα που ζει ένας Αρμένιος που έφαγε τη ζωή του στο χωριό. Έχω καθημερινά ανοιχτές όλες μου τις αισθήσεις, για να αντιληφθώ πώς λειτουργεί η
κοινωνία που ζει γύρω μου και πώς να γίνω μέρος αυτής. Αυτό, λοιπόν, είναι ταξίδι παιδιά. Έτσι νιώθω την κάθε μέρα από αυτούς τους οκτώ μήνες.

Το Lejan έγινε ένα από τα χωριά μου. Τι σημασία έχει αν είναι στην Αρμενία, στην Ελλάδα ή στη Μοζαμβίκη; Μου αρέσει πολύ η ζωή εδώ, οι υπέροχοι γείτονές μας και το τοπίο που μας περιβάλλει. Θα μου λείψουν όλα αυτά. Η μόνη παρηγοριά είναι πως όπως έλεγε και ο τίτλος στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» σχετικά με το ταξίδι μου, «Επιστρέφω για να ξαναφύγω», οπότε θα τα ζήσω και πάλι όλα αυτά που αγαπώ. Για όσους θέλουν να διαβάσουν το ρεπορτάζ, κατεβάστε την εφημερίδα απ’ τις 19 Μαΐου από την ιστοσελίδα
http://digital.tanea.gr/Default.aspx?d=20090519&pn=1

Επίσης, για όσους ενδιαφέρονται, μάλλον την προσεχή Κυριακή (7 Ιουνίου) θα δημοσιευτεί άλλο ένα ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Απογευματινή». Η φωτογραφία που σας στέλνω είναι από ένα στεγνό κομμάτι της ζόρικης, αλλά απολαυστικής εκτός δρόμου οδήγησης προς το μοναστήρι Kirants.

Τα λέμε από το δρόμο αλήτες μου!
Ηλίας Βροχίδης