Περιέργως, έχει λιώσει ήδη το χιόνι στους δρόμους της δικής μας περιοχής. Αυτό σημαίνει ότι μετά από ενάμιση μήνα αδράνειας, ξανακαβάλησα τη μοτοσικλέτα μου! Ήρθαμε στη γειτονική Τυφλίδα, την πρωτεύουσα της Γεωργίας, με την Ανδριάνα. Τη μέρα που θέλαμε να φύγουμε, άρχισε να χιονίζει μετά από τόσο καιρό. Εκτός αυτού, είχα φουσκώσει τα λάστιχα το βράδυ και το πρωί βρήκα το πίσω λάστιχο σκασμένο! Το διόρθωσα, όμως, αψήφησα και το λίγο χιόνι και ήρθαμε στη Γεωργία. Η Ανδριάνα δεν είχε ξανάρθει παρ’ όλο που ζει πάνω από ενάμιση χρόνο μόνο 150 χιλιόμετρα μακριά. Ήρθαμε, λοιπόν, για βόλτα, για να ξανασυναντήσω την οικογένεια του Ρομπέρτο και της Έκα που με είχαν φιλοξενήσει και γίναμε τόσο καλοί φίλοι και για να πάρω δεύτερη βίζα για την Αρμενία, γιατί η πρώτη έληξε. Ελπίζω να μη μου κάνουν καμιά πλάκα και μου αρνηθούν τη βίζα.

Τον τελευταίο μήνα είμαι συνέχεια απασχολημένος και μάλιστα πολύ ευχάριστα. Μια και τόσοι εκφράσατε την επιθυμία να διαβάσετε ένα βιβλίο σχετικά με όλο το ταξίδι μου και αφού μου αρέσει κι εμένα τόσο να γράφω, αποφάσισα να το υλοποιήσω! Γράφω κάθε βράδυ ασταμάτητα μέχρι το πρωί! Μ’ αρέσει να γράφω το βράδυ, γιατί είναι όλα ήσυχα και σκοτεινά έξω. Έτσι, χάνω τελείως την αίσθηση του χρόνου. Δεν ξέρω αν είναι αργά ή νωρίς, αφού δεν υπάρχει ήλιος στον ουρανό για να με καθοδηγεί. Όταν δω ότι ο ουρανός αρχίζει να φωτίζεται, ξαπλώνω να κοιμηθώ.

Έχω ήδη γράψει 90 σελίδες, αλλά έχω πολύ ακόμη να γράψω. Μόλις μπήκα στο τεράστιο κεφάλαιο της Ινδίας. Γράφω κάθε μέρα ατελείωτες ώρες. Πωρώνομαι! Μου αρέσει αφάνταστα που γράφω απολύτως ελεύθερα, χωρίς περιορισμό στην έκταση του κειμένου. Έτσι, μπορώ να περιγράφω λεπτομερώς όλες εκείνες τις μικρές, αλλά σπουδαίες στιγμές που έζησα. Σκοπεύω να το κάνω πρώτα ταξιδιωτικό βιβλίο κι ύστερα μοτοσικλετιστικό. Πρώτα απ’ όλα περιγράφω το ταξίδι δηλαδή και όσα έζησα κάτω από τη σέλα, τους ανθρώπους και απανθρώπους που συνάντησα, τα χρώματα, τ’ αρώματα, τ’ ακούσματα, τους πολιτισμούς και τους διαφορετικούς τρόπους ζωής που γνώρισα. Όχι ότι λείπουν βέβαια οι περιπέτειες που μου χάρισε η μοτοσικλέτα. Δε θα μπορούσαν άλλωστε να λείπουν, αφού είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ταξιδιού μου.

Την πρώτη Φεβρουαρίου (τεύχος 431) κυκλοφόρησε στο περιοδικό moto η ανταπόκρισή μου από το Τατζικιστάν. Δεν ξέρω αν μπορείτε να το βρείτε ακόμη, γιατί από τις 15 Φεβρουαρίου κυκλοφορεί το επόμενο τεύχος.

Τα νέα σχέδια λένε πως άμα μου δώσουν δεύτερη βίζα για την Αρμενία (ελπίζω!), θα μπορώ να μείνω εδώ μέχρι τον Ιούνιο και μάλλον αυτό θα κάνω. Όταν θα μπει σιγά-σιγά η άνοιξη, λοιπόν και θα ‘ναι παράδεισος εδώ, το ξαναλέω: όποιος θέλει να έρθει καμιά εκδρομή προς τα ‘δω, είναι ευπρόσδεκτος να μείνει στο σπίτι μας όσο θέλει και να ταξιδέψουμε όλη την Αρμενία τώρα που μπορούμε να καβαλήσουμε τις μοτοσικλέτες μας!

Να ‘στε όλοι καλά,

Ηλίας Βροχίδης