Ναι, λοιπόν, μπήκα στο Καζακστάν, το τελευταίο από τα ‘σταν. Είναι η ένατη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου και θυμάμαι τις αποστάσεις που έκανα στην Ινδία. Μόνο που εδώ δεν έχω οκτώ μήνες στη διάθεσή μου, αλλά μόνο έναν, γιατί δε δίνουν βίζα μεγαλύτερης διάρκειας. Έτσι κάθε μέρα, σχεδόν, κάνω καμιά πεντακοσαριά χιλιόμετρα.

Αυτά όταν υπάρχει άσφαλτος. Μερικά κομμάτια της εθνικής οδού έχουν τέτοιες λακκούβες που καταπίνουν κυριολεκτικά ολόκληρη τη μοτοσικλέτα. Έτσι όπως έτρεχα και πέτυχα μερικές στα ξαφνικά, η μοτοσικλέτα απογειώθηκε πολλές φορές. Έχει συμβεί αμέτρητες φορές στο ταξίδι, αλλά πρώτη φορά η πισινή ρόδα πιέστηκε τόσο, που χτύπησε εις διπλούν στις ενισχύσεις που έχω κάνει στο υποπλαίσιο.

Απορώ πως αντέχει ακόμη το αμορτισέρ μετά από τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα σε τέτοιες συνθήκες και με τέτοιο φόρτωμα. Φοβερό έχει αποδειχθεί το WP και ευχαριστώ την eXTra Products Tasoulis για την προσφορά τους, τότε που είχε χαλάσει το παλιό αμορτισέρ στην Τουρκία. Ίσως ακόμη πιο αξιοθαύμαστο είναι το πώς αντέχει η κολλημένη, πισινή ζάντα. Μια χαρά πάει η άτιμη, σα να είναι εργοστασιακή!

Ύστερα είδα ότι τα ελάχιστα οχήματα που κινούνται σ’ αυτή την περιοχή κινούνται μέσα από τη στέππα. Αυτό έκανα κι εγώ. Η οδήγηση στην άμμο της στέπας ήταν πολύ πιο απολαυστική!

Επισκέφθηκα την περιοχή όπου βρισκόταν κάποτε η θάλασσα Aral, αλλά αυτή τη φορά από τη μεριά του Καζακστάν. Είδα πάλι πλοία στην έρημο και το σπουδαιότερο ήταν ότι εκεί συνάντησα το Shusei. Ξεκίνησε από την Ιαπωνία και είναι ο πρώτος που κάνει το γύρο του κόσμου χρησιμοποιώντας αποκλειστικά ως καύσιμο χρησιμοποιημένο, επεξεργασμένο λάδι μαγειρέματος, που του δίνουν από εστιατόρια στο δρόμο. Μάλιστα έτρεξε με τέτοιο καύσιμο και στο Paris - Dakar για λογαριασμό της Toyota. Το πορτ-μπαγκάζ του Land Cruiser είναι γεμάτο από μια μηχανή που έφτιαξε ο ίδιος για την επεξεργασία του λαδιού προτού το χρησιμοποιήσει. Όσοι το βρίσκεται πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα, όπως εγώ, ρίξτε μια ματιά στο http://www.biodieseladventure.com

Έχω ανέβει πολύ βόρεια κι εδώ το κρύο είναι υπερβολικό. Δεν είχα μαζί μου χειμωνιάτικα ρούχα, αφού όταν είχα ξεκινήσει το ταξίδι μου ούτε που φανταζόμουν ότι θα έφτανα εδώ. Αγόρασα, λοιπόν, από μια πόλη μάλλινα ρούχα και τώρα δεν καταλαβαίνω κρύο. Έτοιμος για Σιβηρία είμαι!

Τώρα είμαι στο Aqtobe φιλοξενούμενος της Marhaba, μιας Καζακστανής φοιτήτριας. Αύριο, μάλλον, ξεκινάω πάλι μετά από ατέλειωτα χιλιόμετρα μέσα στη στέπα να φτάσω στο Aktau, στην Κασπία θάλασσα, για να περάσω απέναντι στο Αζερμπαϊτζάν.

Καλό μας χειμώνα,

Ηλίας Βροχίδης

Μετά από μια ‘βδομάδα περιμένοντας στην πρωτεύουσα του Κυργιζστάν, το Bishkek, μου έδωσαν επιτέλους μια απάντηση από την πρεσβεία του Αζερμπαϊτζάν. Αν δεν το μετανιώσουν μέχρι τις τρεις το μεσημέρι, μου είπαν ότι θα πάρω τη βίζα μου. Βέβαια, με αυτούς που έμπλεξα δεν πιστεύω τίποτα αν δεν την πάρω στα χέρια μου. Αν την πάρω πάντως, αύριο πρωί εξαφανίζομαι για Καζακστάν, γιατί η βίζα μου για το Καζακστάν άρχισε να ισχύει εδώ και τρεις μέρες και χάνω χρόνο εδώ.

Τουλάχιστον, στη μια ‘βδομάδα που πέρασα εδωπέρα γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, που με έκαναν να μη θέλω να τους αφήσω. Ποιον να πρωτοθυμηθώ; Τους πραγματικούς μοτοσικλετιστές που δουλεύαμε μαζί στη μοτοσικλέτα μου για να προσαρμόσουμε άλλο ανεμοθώρακα και δε δέχτηκαν φράγκο… δώρο από μοτοσικλετιστή σε μοτοσικλετιστή μου είπαν! Αυτή είναι αλλυλεγγύη. Μου θύμισαν τη δική σας βοήθεια και τους μίλησα για ‘σας.

Να θυμηθώ τη Σβετλάνα, την Ιουλία, την Aiday, που μου χάρισαν τόσο ωραίες βραδιές… Μ’ έκαναν να ξεχνάω τα προβλήματα που συνέχισαν να μου δημιουργούν οι αστυνομικοί με τα λαδώματα που ζητάνε για το τίποτα.

Σας στέλνω μια φωτογραφία από την πεζοπορεία που κάναμε με τη Σβετλάνα στα βουνά γύρω από την πρωτεύουσα. Άλλη Σβετλάνα είναι αυτή. Μη μπερδεύεστε! Εγώ φταίω που τις μισές Ρωσίδες τις λένε Σβετλάνα; Μην πάει αλλού το μυαλό σας… Φωτεινή σημαίνει το όνομα. Αχ, τι θυμίζω σε κάποιον τώρα

Στην υγειά μας
Ηλίας Βροχίδης

Φεύγοντας από το Osh πήγαμε με τον Πατήρ Βίκτωρ στο αγρόκτημά του στο βουνό. Βρίσκονταν σ’ ένα υπέροχο, δροσερό μέρος, στα 1.700 μέτρα υψόμετρο. Έκατσα εκεί δυο μέρες και βοήθησα να ταΐσουμε τις μέλισσες και να βγάλουμε τις πατάτες από το χώμα (με το φτυάρι φυσικά, δεν έχουν μηχανήματα εδώ), να τις κάνουμε διαλογή και να τις φορτώσουμε. Ύστερα πήγαμε στο γειτονικό, δροσερό ποτάμι και κάναμε το μπανάκι μας να φύγει ο ιδρώτας και το χώμα από πάνω μας.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να αποχαιρετήσω αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους με την ελπίδα να καταφέρει να έρθει κάποτε στην Ελλάδα ο Πατήρ Βίκτωρ και να πάμε στο Άγιον Όρος, που τόσο πολύ το θέλει.

Τις επόμενες μέρες με ιδιαίτερη χαρά ανακάλυψα πως όλοι οι δρόμοι που είχα διαλέξει να ταξιδέψω στο κεντρικό Κυργιζστάν ήταν «χωματόδρομοι», αν κανείς μπορεί να τους χαρακτηρίσει έτσι. Τώρα, με την καινούρια μεμβράνη του καρμπιρατέρ απολάμβανα τους χωματόδρομους σε ρυθμούς Paris-Dakar! (Εντάξει, συγγνώμη δε θα το ξανακάνω. Είχα μπουχτίσει 18.000 χιλιόμετρα με σκισμένη τη μεμβράνη.)

Διαπίστωσα, επίσης, ότι μπήκε ο Σεπτέμβριος και πλέον από τα 3.000 κιόλας μέτρα υψόμετρο το κρύο κατά τη διάρκεια της νύχτας είναι τρομερό. Προσπαθούσα, λοιπόν, να διασχίζω τα ψηλά περάσματα κατά τη διάρκεια της ημέρας και το βράδυ να κατασκηνώνω κάτω από τα 3.000 μέτρα υψόμετρο.

Εδώ που το υψόμετρο, συνήθως, είναι πιο χαμηλό από αυτό στα βουνά του Τατζικιστάν πέρασα από κάποια πυκνά δάση γεμάτα από πανέμορφα δέντρα που πήραν τα φθινοπωρινά χρώματα. Έτσι, κατευθύνθηκα προς τη λίμνη Issyk-Kol, που βλέπει αρκετούς τουρίστες το καλοκαίρι κι έτσι οι αστυνομικοί εκεί ήταν χειρότεροι από παντού. Σημάδεψαν ένα αυτοκίνητο με το ραντάρ τους και μου έδειχναν ότι δήθεν εγώ έτρεχα με 95 χλμ./ώρα, πράγμα αδύνατον γιατί η μοτοσικλέτα μου με το ζόρι πιάνει τέτοιες ταχύτητες. Τρεις φορές μου ζήτησαν τρελά ποσά για λάδωμα, αλλά απλώς εξαφανιζόμουν. Ήξεραν ότι είναι απατεώνες, οπότε δε με κυνηγούσαν.

Έφτασα στην πρωτεύουσα, το Bishkek, για να πάρω τη βίζα μου για το Αζερμπαϊτζάν. Μια κουβέντα είναι αυτή. Αφού μου είπαν πολλά τρελά και παζαρεύαμε το αν θα μου δώσουν τη βίζα, είπαν ότι θα έχουν απάντηση σε μια ‘βδομάδα. Εγώ, όμως, είχα μόνο πέντε μέρες εναπομείναντες στην Κυργιζστανική μου βίζα. Όσο καλός κι αν προσπάθησα να είμαι μαζί τους, ήταν αμείλικτοι. Μέχρι και οι φωτογραφίες μου για τη βίζα τους πείραξαν, επειδή δεν ήταν 3χ4 εκατοστά, αλλά 6χ4! Έλεος! Ευτυχώς, μετά από κάποιες επιπλέον ώρες ταλαιπωρίας κατάφερα να επεκτείνω τη βίζα μου για το Κυργιζστάν, οπότε θα περιμένω εδώ μήπως μου δώσουν τη βίζα για το Αζερμπαϊτζάν, γιατί άμα δεν έχω βίζα για εκεί σκουραίνουν πολύ τα πράγματα. Δε μένουν πολλές εναλλακτικές διαδρομές, που να περνιούνται με μοτοσικλέτα το φθινόπωρο.

Η φωτογραφία που στέλνω δεν είναι καθόλου ψεύτικη. Οι κεντροασιάτες φημίζονται για τις ιππευτικές τους ικανότητες, αλλά αυτό είναι αδιανόητο! Δεν ήταν κανένας μεγάλος τριγύρω και το πιτσιρίκι έκανε τουλάχιστον πέντε χιλιόμετρα με το άλογο και ήρθε μέχρι το Tash Rabat όπου είχα σταματήσει. Μόνο για να ανέβει στο άλογο σκεφτείτε τι τεχνίτης είναι το μικρό! Πήγαινε άνετο, γελώντας και προσκαλώντας με σε κόντρα άλογο – μοτοσικλέτα!

Καλό μας φθινόπωρο,

Ηλίας Βροχίδης