Με τα καινούρια ελαστικά και αρκετό ακόμη εξοπλισμό που μου έστειλαν απ’ την Ελλάδα η μοτοσικλέτα είναι έτοιμη για να οργώσει και πάλι τα βουνά. Ξεκίνησα για την κοιλάδα Fergana. Οι κάτοικοι εκεί είναι οι πιο πιστοί Μουσουλμάνοι της κεντρικής Ασίας, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους διεφθαρμένους, πλέον, από την αθεϊστική πολιτική που προσπαθούσε να επιβάλλει η Ρωσία επί 70 χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι είναι και πολύ φιλόξενοι (Μουσουλμάνος = απίστευτα φιλόξενος, φαντάζομαι το έχετε καταλάβει τόσο καιρό ). Κατασκήνωνα ανάμεσα στα χωράφια, αλλά εκεί οι άνθρωποι δε με ενοχλούσαν όπως στην Ινδία. Καθόμασταν και τα λέγαμε κάτω απ’ τη σκιά, ενώ κάποιοι άλλοι μάζευαν βαμβάκι στον ήλιο.

Στο Ουζμπεκιστάν παράγεται από τις μεγαλύτερες ποσότητες βαμβακιού στον κόσμο. Παντού υπάρχουν χωράφια βαμβακιού και όλοι οι νέοι είναι υποχρεωμένοι από την κυβέρνηση να μαζεύουν βαμβάκι το Σεπτέμβριο, χωρίς καμία αμοιβή βέβαια. Μάλιστα, αν μαζέψουν λιγότερο απ’ όσο πρέπει πληρώνουν πρόστιμο!

Κάποια μέρα, λοιπόν, με προσκάλεσε ένας συνομήλικός μου στο σπίτι του, κάπου ανάμεσα στα χωράφια. Κολυμπήσαμε σ’ ένα ποτάμι που το νερό ήταν τόσο λασπωμένο που δε φαντάζεστε. Το βράδυ το πλοβ, το φημισμένο, εθνικό τους φαγητό ήταν έτοιμο. Είναι ρύζι με κρέας, καρότο και άλλα λαχανικά. Σε κάθε περιοχή το μαγειρεύουν με μικρές παραλλαγές και φυσικά σε κάθε περιοχή καυχιούνται πως εκείνο είναι το καλύτερο πλοβ!

Πολλές φορές πήγα να αγοράσω ένα πεπόνι να φάω ή ένα παγωτό και δε δεχόταν λεφτά από ‘μένα. Η κοιλάδα Fergana έχει γλυτώσει από τα τουριστικά γκρουπ (Γάλλων ως επί το πλείστον) που επισκέπτονται το Ουζμπεκιστάν κι έτσι είχα την τιμή να γνωρίσω αυτούς τους αγνούς ανθρώπους.

Χθες διέσχισα τα σύνορα και μπήκα στο Τατζικιστάν. Είμαι στην Αλεξάνδρεια την Εσχάτη, την ανατολικότερη πόλη που ίδρυσε ο Μ. Αλέξανδρος. Τώρα τη λένε Khojand, αλλά χρησιμοποιούν το όνομα Εσχάτη στην ποδοσφαιρική τους ομάδα, σε τράπεζες κ.α. Με φιλοξενεί ο Χαλίμ, κάποιος συνομίλικός μου.

Αύριο ξεκινάω για την πρώτη γερή δόση βουνών προς την πρωτεύουσα. Στη φωτογραφία βλέπετε δυο μικρές τσομπάνες στο χωράφι που κατασκήνωσα, που ήταν όλη μέρα μαζί μου μαζί με όλα τα υπόλοιπα παιδιά της περιοχής και τα ζώα τους.

Καλές διακοπές σε όσους θα αποδράσουν,
Ηλίας Βροχίδης

Απόλαυσα τη Σαμαρκάνδη φιλοξενούμενος ενός συνομίλικού μου Ουζμπέκου. Ακολουθώντας την ιστορία της χώρας και της πόλης του δουλεύει στη βιομηχανία χαλιών. Τριγυρνούσαμε στα πανέμορφα στενάκια της πήλινης, παλιάς πόλης. Έγινα χτίστης και κατά τα Ουζμπέκικα πρότυπα μάλιστα. Φτιάξαμε λάσπη και μπαλώσαμε κάτι στην οροφή. Τα πάντα φτιαγμένα από λάσπη είναι, ειδικά στην επαρχία. Περάσαμε δυο βράδια στο σπίτι της θείας του σ’ ένα χωριό έξω από τη Σαμαρκάνδη και κάναμε μπανάκι στα παγωμένα, αλλά κρυστάλινα νερά ενός ποταμού.
Τώρα έχω φτάσει στην Τασκένδη, την πρωτεύουσα. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της κεντρικής Ασίας με 2,1 εκατομμύρια πληθυσμό μόνο, σαν τα χωριά της Ινδίας δηλαδή Έχει τη συνηθισμένη, σοβιετική ριμοτόμηση με φαρδιούς δρόμους, άπλετο, ελεύθερο χώρο και πράσινο, οπότε δεν έχει κίνηση στους δρόμους.
Στη φωτογραφία βλέπετε ένα μικρό πλανώδιο που πουλάει παστέλια μπροστά στην Ισλαμική σχολή Kulkedash της Τασκένδης.

Καλό ταξίδι alectdm! Χαίρομαι που μ’ αυτό που κάνω σας έκανα να βλέπετε τα πράγματα με διαφορετική ματιά. Ελπίζω να το απολαύσετε!

Όσο για τον/την “Όνειρο είναι θα περάσει…”, άμα δε θέλεις να επεκταθείς στο blog, θα χαρώ να επεκταθείς στο e-mail μου (greece2india@yahoo.com), γιατί έχουν πολύ ζουμί αυτά που λες.

Καλές διακοπές σε όλους,
Ηλίας Βροχίδης

Μετά τη Bukhara, αποφάσισα να μην πάω στη Σαμαρκάνδη κατευθείαν, αλλά να κάνω μια παράκαμψη προς το Nurata και να περάσω τη νύχτα κατασκηνώνοντας δίπλα στη λίμνη Aidarkul. Στο Nurata βρίσκεται ένα παλιό φρούριο που έχτισε η στρατιά του Μ. Αλεξάνδρου όταν ήρθε να κατακτήσει την περιοχή.

Από ‘κει κατευθύνθηκα προς τη λίμνη, γύρω στα 50 χλμ. παραπέρα. Έκανα μπόλικες βόλτες τριγύρω μέσα στην άμμο, για να εξερευνήσω τη λίμνη και να κατασκηνώσω στο πιο όμορφο μέρος. Είχε συνέχεια ανηφόρες και κατηφόρες και σε κάποιες ανηφόρες η άμμος ήταν βαθιά. Έπαιρνα φόρα, σηκωνόμουν όρθιος, έσφιγγα με τα γόνατα το ντεπόζιτο, για να μη στηρίζομαι από το τιμόνι και με πηγαίνει η άμμος όπου να ‘ναι και περνούσα εντυπωσιακά καλά! Μία φορά μόνο μου έπεσε η μοτοσικλέτα, γιατί παραήταν βαθιά η άμμος, βούλιαξε η μπροστινή ρόδα και μου γύρισε το τιμόνι.

Και μετά τον ιδρώτα από την οδήγηση στην άμμο, τι καλύτερο από ένα δροσερό μπανάκι στη λίμνη; Δεν υπήρχε ψυχή τριγύρω, όπως ακριβώς μου αρέσει. Οι μόνοι μου σύντροφοι ήταν όμορφα, εξωτικά πουλιά που κελαηδούσαν συνεχώς και κάποια μεγάλα ψάρια που πηδούσαν απ’ το νερό.

Την επόμενη μέρα, μέσα από έναν ήσυχο, επαρχιακό δρόμο έφτασα στην ένδοξη Σαμαρκάνδη, αυτή που ο Μ. Αλέξανδρος έλεγε Μαρακάνδα. Είναι από τις πιο όμορφες πόλεις που έχω δει, γεμάτη περίτεχνα τζαμιά, μαυσωλεία και θεολογικές σχολές αιώνων πριν.

Ακριβώς πριν μπω στην πόλη, σταμάτησα σ’ ένα χωριό να φάω. Δυο άντρες στο εστιατόριο με κάλεσαν αμέσως να φάω μαζί τους. Με πλάκωσαν στις μπύρες και τις βόντκες. Πολύ σπάνια πίνω, γιατί δε μου αρέσει το ποτό. Με τόση ζέστη, όμως, δε μπορούσα να αντισταθώ σε μια δροσερή μπυρίτσα. Ευτυχώς, ο ένας απ’ τους δύο προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει στο σπίτι του, γιατί δεν ήθελα να οδηγήσω μετά τη μπύρα. Το σπίτι του, όμως, ήταν 8 χλμ. παραπέρα.

Προτού προλάβω να του εξηγήσω ότι το XR με τόσο φόρτωμα δεν είναι για δεύτερο άτομο, πήγε από πίσω, πάτησε στη σχάρα και σκαρφάλωσε πάνω στους σάκους που κουβαλάω στη σέλα! Φαντάζεστε το XR μου έτσι όπως το ξέρετε φορτωμένο μαζί μ’ ένα χοντρό να κάθετε πάνω στα μπαγάζια;

Για το άρθρο περί του Νεπάλ στο περιοδικό moto δεν είχα μπορέσει να σας ειδοποιήσω, γιατί δεν είχα βρει internet τότε. Το τεύχος 1ης Ιουλίου (419) που κυκλοφορεί τώρα, έχει το δεύτερο μέρος του άρθρου για την Ινδία.

Καλές διακοπές,
Ηλίας Βροχίδης

Κατευθύνθηκα βόρεια στο Ουζμπεκιστάν, για να αντιληφθώ την καταστροφή που προκάλεσαν οι Ρώσοι στη θάλασσα Aral. Ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη του κόσμου και τώρα την έχουν συρρικνώσει τόσο που το καράβι που βλέπετε στη φωτογραφία έχει μείνει 150 χλμ μακριά από το νερό! Κι όλα αυτά επειδή αποστραγγίζουν τι λίμνη για να καλλιεργούν υπερβολικές ποσότητες βαμβακιού.

Το αποτέλεσμα είναι ότι όλη η περιοχή υποφέρει από μολυσμένο αέρα και νερό. Οι κάτοικοι έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και οι περισσότεροι (που ήταν “καζαξτανοι”) εγκαταλείπουν την περιοχή. Η εικόνα θύμιζε “Far West”.

Μετά από αυτή τι μικρή παράκαμψη (1.000 χλμ.) κατέβηκα πάλι νότια και διασχίζοντας την έρημο Kyzylkum σε δυο μέρες έφτασα στη φημισμένη Bukhara: αυτή με τα χαλια, τους σκλάβους, τις καμήλες, τα άλογα και αλλα πολλά εμπορεύματα που ταξίδευαν στο δρόμο του μεταξιού. Ήταν, επίσης, σπουδαίο κέντρο του Ισλαμισμού και σώζονται καταπληκτικά μνημεία. Όπως και μερικούς αιώνες πριν, έτσι και τώρα η Bukhara είναι σταθμός για κάθε ταξιδιώτη. Συνάντησα ποδηλάτες, μοτοσικλετιστές και φυσικά αυτοκινητιστές ταξιδιώτες.

Έμαθα ότι κάποιοι στην Ελλάδα άρχισαν τις “διακοπουλες” σιγά-σιγά! Καλο καλοκαίρι, λοιπόν και ρίξτε καμία βουτιά και για ‘μένα που δε βλέπω θάλασσα. Κολυμπάω, όμως, σε λίμνες και ποτάμια

Ηλίας Βροχίδης