Μπαίνοντας στο Τουρκμενιστάν ένας διαφορετικός κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου: ο κόσμος της κεντρικής Ασίας. Όλα θυμίζουν τις δόξες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, τη χρυσή εποχή όπως την αποκαλούν εδώ. Η εμφάνιση κάποιων θυμίζει Ρώσους και μου πήρε λίγες μέρες για να αποβάλλω από το μυαλό μου την αρνητική εικόνα που οι Έλληνες έχουμε γι’ αυτούς.

Οι Τουρκμένοι, όμως, με βοήθησαν να αντιληφθώ αμέσως πόσο φιλόξενοι είναι. Ο ξένος γι’ αυτούς έχει μία τρομερά τιμητική θέση. Έμεινα για δύο μέρες σε κάποιες εγκαταστάσεις για μουσουλμάνους προσκυνητές. Ερχόταν οικογένειες για να κάνουν πικ-νικ στο πάρκο. Σχεδόν κάθε οικογένεια με προσκαλούσε να φάω μαζί τους. Μόλις έφευγε μια οικογένεια με προσκαλούσαν σε άλλη! Είχα σκάσει, αλλά είναι τρομερά προσβλητικό να αρνηθεί ο φιλοξενούμενος. Όταν αρνήθηκα σε κάποιους, δε μου μιλούσαν.

Καταλαβαίνετε τι θέση έχει ένας ξένος στην κοινωνία τους. Ένιωθα σαν τους εμπόρους που ταξίδευαν στο δρόμο του μεταξιού και ξαπόσταιναν στην όαση του Konye-Urgench, εκεί που βρισκόμουν κι εγώ. Φαίνεται πως δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη.

Πέντε μέρες στο Τουρκμενιστάν όχι απλώς κανέναν ξένο δε συνάντησα, αλλά ούτε καν κάποιον που να μιλάει Αγγλικά! Αυτά είναι μέρη για ‘μένα… Μυθικά, παγωμένα σε άλλες εποχές, εκεί που ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί ξένο και μου συμπεριφέρετε σχεδόν όπως συμπεριφερόταν σ’ έναν ταξιδιώτη που περνούσε από το χωριό του αιώνες πριν, κάνοντας ότι μπορεί για να πάρει από πάνω μου την κούραση του ταξιδιού (σε αντίθεση με την Ινδία, για παράδειγμα, όπου έκαναν ότι μπορούσαν για να πάρουν από πάνω μου ότι λεφτά είχα…).

Κρίμα που η κυβέρνηση του Τουρκμενιστάν δεν επιτρέπει να ταξιδεύει κανείς ανεξάρτητος. Προσπάθησα να ανανεώσω τη βίζα μου, αλλά μάταια. Είχα μόνο πέντε μέρες κι έτσι ταξίδεψα σε μια ευθεία γραμμή μέσα στην έρημο από το Ιράν προς το Ουζμπεκιστάν. Μακάρι να αλλάξει η πολιτική της κυβέρνησής τους και να γυρίσω κάποτε στο Τουρκμενιστάν να το ταξιδέψω ουσιαστικότερα.

Χθες μπήκα στο Ουζμπεκιστάν και τώρα είμαι στο Khiva, μία αρχαία, άριστα διατηρημένη κωμόπολη, γεμάτη πανέμορφα τζαμιά και μιναρέδες. Δυστυχώς, το Ουζμπεκιστάν είναι κάπως τουριστικό, καθώς είναι η λαμπάδα του πολιτισμού στην κεντρική Ασία. Ευτυχώς, όμως, είναι η τελευταία τουριστική χώρα στην οποία βρίσκομαι σ’ αυτό το ταξίδι.

Όταν περνούσα τα σύνορα χθες, τι λέτε να είδα στην τηλεόραση των τελωνείων;;; Έδειχνε σκηνές από φωτιές στην Ελλάδα! Καλά, τι καίνε πάλι; Πέρσι μου είπατε ότι έγινε πανολεθρία. Έμειναν ακόμη δάση για κάψιμο; Για να το δείχνει μέχρι και στις ειδήσεις του Ουζμπεκιστάν φαντάζομαι ότι η Ελλάδα πρωταγωνιστεί παγκόσμια στις πυρκαγιές, έτσι; Απορώ τι θα αντικρύσω όταν γυρίσω… Είναι τραγικό…

Στη φωτογραφία βλέπετε έναν από τους αμέτρητους Τουρκμένους που με κάλεσαν για τσάι. Του άρεσε η μοτοσικλέτα μου. Το σκέφτεται…

Ελπίζω να σταματήσουν οι φωτιές όχι επειδή δεν έχει μείνει κάτι άλλο για κάψιμο, αλλά επειδή η άποψη μας θα μετρήσει σ’ εκείνη τη “δημοκρατική” κοινωνία της Ελλάδας (φρούδες ελπίδες, ε;)

Ηλίας Βροχίδης

Έφτασα στο Mashhad, στο Ιράν, κοντά στα σύνορα με το Τουρκμενιστάν. Από το Πακιστάν στο Ιράν ήταν η πιο δύσκολη διάσχιση συνόρων που έχω αντιμετωπίσει. Έφαγα 3 ώρες στην ιρανική πλευρά μόνο, επειδή την προηγούμενη φορά που είχα βγει από το Ιράν είχαν ξεχάσει να βάλουν σφραγίδα εξόδου στο διαβατήριό μου. Τότε, ήταν η αρχή. Δεν ήξερα να το ελέγξω ο ίδιος.

Και πάνω που είπα “τελείωσα”, μου λένε για την αστυνομική συνοδεία. Ήξερα ότι φέτος μας συνοδεύει η αστυνομία, γιατί από πέρσι έγιναν αρκετές απαγωγές στο Ιράν, κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Δεν ήταν, όμως, όπως η συνοδεία που είχα στο Πακιστάν πέρσι. Μ’ εκείνους δεν περίμενα καθόλου. Εδώ, κάθε φορά που με άφηνε το ένα περιπολικό περίμενα αρκετή ώρα για να έρθει το επόμενο και άλλαζα 10-15 περιπολικά την ημέρα! Σκεφτείτε… Την τρίτη μέρα με συνοδεία, δεν πήγαινε άλλο. Έφυγα και τους άφησα να τρέξουν λίγο άμα θέλουν να με συνοδεύσουν. Δεν ξανασταμάτησα κι ας μου ‘καναν νοήματα. Τότε, όλοι στην ώρα τους ήταν. Εγώ απλά πήγαινα κι αυτοί με ακολουθούσαν χωρίς καθυστερήσεις.

Είχα τις καθυστερήσεις λόγω της μοτοσικλέτας. Δεν ήθελα κι άλλες. Είχε τρομερά δυνατή αμμοθύελλα και τώρα που είναι σκισμένη η μεμβράνη του καρμπιρατέρ για τόσες χιλιάδες χλμ., η μοτοσικλέτα δεν πήγαινε πάνω από 50 χλμ./ώρα. Στο κομμάτι με την πιο δυνατή αμμοθύελα, έκανα 200 χλμ. γέρνοντας μονίμως τη μοτοσικλέτα κόντρα στον αέρα και είχα μισόκλειστα τα μάτια μου για να μην μπαίνει η άμμος. Στα υπόλοιπα, περίπου, 800 χλμ. είχε πάλι αμμοθύελλα, αλλά όχι τόσο δυνατή.

Στο Mashhad με φιλοξενεί κάποιος Ιρανός. Περιμένω το δέμα με τα ελαστικά και τη βάνα για το ρεζερβουάρ που μου έστειλαν από το περιοδικό MOTO. Έπρεπε να φτάσει προχθές και ανησυχώ, γιατί σε 2 μέρες θα λήξει η βίζα μου και θα πρέπει να φύγω. Ελπίζω να πάρω στα χέρια μου αυτά τα πολύτιμα λαστιχάκια!

Στο Πακιστάν, κατευθυνόμενος προς τα σύνορα του Ιράν, είδα αυτό τον άνθρωπο που βλέπεται δεξιά μου στη φωτογραφία. Ήταν μέσα στην έρημο, στην άκρη του δρόμου και σταμάτησα να τον ρωτήσω αν ήθελε βοήθεια. Είχε σκασμένο μπροστινό λάστιχο. Το άνοιξα και είδα μια προϊστορική σαμπρέλα με εννιά (9) παλιά και ξεσκισμένα μπαλώματα! Τουλάχιστον τα 3 έχαναν αέρα και είχε και μια καινούρια τρύπα. Του τα μπάλωσα όλα σωστά για να συνεχίσει. Του είπα να αλλάξει σαμπρέλα στην επόμενη πόλη, αλλά αμφιβάλλω αν το έκανε.

Τα λέμε από τα “σταν” (Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν και πάει λέγοντας)!
Ηλίας Βροχίδης

Γράφω βιαστικά, γιατί έχω δυο μέρες περιθώριο μόνο για να λήξει η βίζα μου στο Πακιστάν και ο δρόμος που έχω μπροστά μου είναι ακριβώς για δυο μέρες. Είμαι στην Quetta.

Προχθές, ερχόμενος εδώ, όταν ήμουνα στα βουνά, ο λασπόδρομος είχε καταστραφεί και έμπλεξα μέσα στις λάσπες. Ευτυχώς, το XR δε με πρόδωσε. Ο συμπλέκτης δε ζεστάθηκε, η μπαταρία δεν ξελιγώθηκε, ο κινητήρας έπαιρνε εύκολα μπρος και σιγά - σιγά ξεκολλούσα, συνέχιζα, γλυστρούσα. Γλυστρούσε τρομερά. Πέντε φορές μου έπεσε η μοτοσικλέτα.

Με τόσα ανταλλακτικά που κουβαλάω τώρα ήταν πολύ δύσκολο να σηκώνω τη μοτοσικλέτα μόνος μου και έπρεπε να ξεφορτώνω τις βαλίτσες πίσω από τη σέλα. Βράδιαζε κιόλας, οπότε έστησα το αντίσκηνο να περάσω τη νύχτα μου εκεί.

Και τότε συνέβη το υπέροχο! Ήρθε ένας μεγάλος άντρας και δύο νεότεροι από κάποια σπίτια από πηλό που φαινόταν στο βάθος. Το Μπαλουκιστάν είναι ακόμη ημι-αυτόνομο και κατοικείται από πολλές μικρές φυλές. Με κάλεσαν λοιπόν να φάω και να κοιμηθώ μαζί τους και να συνεχίσω την αυγή το δρόμο μου. Πόσο φιλικοί μπορούν να γίνουν αυτοί οι άνθρωποι;

Σας στέλνω μία φωτογραφία από τη φυλή που με φιλοξένησε.

Τα λέμε αργότερα,
Ηλίας Βροχίδης

Αγαπητοί συνταξιδιώτες, επιτέλους ξεκούνησα από το Δελχί, γιατί 1,5 μήνα στην πόλη πειριμένοντας για τις βίζες είχα σκουριάσει (κι όπως λέει κι ένα στιχάκι που μου αφιέρωσε κάποια πολύτιμη φίλη μου: Είναι καλύτερα να φθείρεσαι από τη χρήση, παρά απ’ τη σκουριά!).

Πήγα στο χωριό του Αμάν, του φίλου μου που σας είχα πει και προηγουμένως. Κάθησα τρεις μέρες μαζί τους. Ήταν όμορφα. Πήγαμε στο ναό όπου ο Αμάν θα γινόταν Ινδουιστής ασκητής. Τα λέγαμε με τους άλλους ασκητές σα φιλαράκια. Ήταν πολύ ενδιαφέρον που είδα πώς πραγματικά ζούνε, πέρα από την καθώς πρέπει ζωή που δείχνουνε στους τουρίστες. Είχαν τηλεόραση μέσα στο ιερό του ναού για να καταλάβετε!

Τώρα είμαι στο Amritsar, στα σύνορα Ινδίας - Πακιστάν, εδώ που ήμουνα και πριν 10 μήνες, όταν μπήκα στην Ινδία. Θα πάω να δω πάλι το Χρυσό Ναό (θυμάστε εκείνη τη φωτογραφία;). Εδώ ήταν το πρώτο μου βήμα στην Ινδία και θα είναι και το τελευταίο.

Αύριο μπαίνω στο Πακιστάν. Όπως έγραψα και προηγουμένως δε θα μπορώ να σας στέλνω τα νέα μου τόσο συχνά, γιατί στο Πακιστάν και το Ιράν έχω μόνο 7 μέρες βίζα για τη κάθε χώρα, οπότε θα πρέπει να ταξιδεύω συνεχώς για να προλάβω να διασχίσω αυτές τις χώρες. Στην κεντρική Ασία, δυστυχώς, έχει internet μόνο στις πρωτεύουσες, οπότε μπορεί να κάνω και 2-3 ‘βδομάδες, ίσως και παραπάνω, να στείλω κάτι. Μην ανησυχείσετε.

Κι εκεί που μπήκα σ’ ένα ξενοδοχείο, ποιους λέτε να είδα;;; Τον Άκη και τη Βούλα, που κάνουν το γύρο του κόσμου με το Land Rover (http://www.theworldoffroad.com)! Δεν το πίστευα! Δεν τους γνώρισα ποτέ στην Ελλάδα και τους πέτυχα εδώ. Παρακολουθούσα συνέχεια το ταξίδι τους, μήπως και συναντηθούμε. Θα πήγαιναν, όμως, στην Κίνα και δεν ήξερα για τις αλλαγές. Τους πέτυχα τελείως τυχαία! Αν είναι δυνατόν!

Στέλνω μια φωτογραφία από αυτή τη συνάντηση κορυφής! Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο χάρηκα! Φυσικά, κάτσαμε και τα λέγαμε μέχρι αργά! Καλή συνέχεια Άκη και Βούλα στον άθλο σας!

Να ‘στε όλοι καλά και θα επικοινωνούμε όσο γίνεται συχνότερα,

Ηλίας Βροχίδης