Επιτέλους, μετά από 2 εβδομάδες, 7 επισκέψεις στην πρεσβεία του Τουρκμενιστάν, αμέτρητα τηλεφωνήματα και έναν καβγά (αυτή καβγάδιζε, εγώ άκουγα μόνο ), πήρα τελικά τη βίζα! Τώρα έχω πλέον τις βίζες που χρειάζομαι για αρχή και μπορώ να είμαι σίγουρος ότι μπορώ να κάνω το ταξίδι που έχω στο μυαλό μου από άποψη γραφειοκρατίας τουλάχιστον.

Πριν 3 μέρες βγήκα με κάτι Ινδούς και με πήγαν σ’ ένα πολυτελέστατο και πανάκριβο εστιατόριο. Δεν είμαι εγώ για τέτοια… Τις επόμενες δυο μέρες είχα μια ελαφρά διάρροια κι ένιωθα αδυναμία. Καλά τρώω εγώ στα βρωμιάρικα με τους φίλους μου τους Ινδούς, που πιάνουν το φαγητό και το σερβίρουν με το χέρι. Τι με πηγαίνουν στα καθαρά κι έχω προβλήματα;

Χθες και προχθές μόνο υγρά έπινα και έφαγα δυο μήλα μόνο. Είχα και το μπελά με την πρεσβεία, που οδηγούσα 45 λεπτά μέσα στην κίνηση κι όταν έφτασα μου είπαν να ξανάρθω αργότερα! Ήμουν στο δρόμο, τηλεφωνούσα και μόλις έκλεισα το τηλέφωνο χάθηκαν όλα από μπροστά μου. Έβλεπα μόνο μια μαύρη εικόνα. Άκουγα τον κόσμο δίπλα μου, σκεφτόμουν, αλλά δεν έβλεπα τίποτα. Κρατούσα τα λεφτά στο χέρι για να τα πάρει ο μαγαζάτορας και περίμενα για κάποια βασανιστικά δευτερόλεπτα να επανέλθει η όρασή μου. Όταν μισοεπανήλθε είδα το μαγαζάτορα που μου έδινε τα ρέστα και το τσάι του. Έκανα τις κινήσεις γρήγορα και μηχανικά και κάθησα κάτω. Συνήλθα αμέσως και σε λίγα λεπτά έφυγα. Το βράδυ ένιωθα έτοιμος να φάω και σήμερα είμαι καλά.

Εδώ που βρήκα λίγο χρόνο και σωστούς Η/Υ, ανανέωσα την ιστοσελίδα μου στο http://www.geocities.com/greece2india
Έγραψα πολλές πληροφορίες και συμβουλές από τα συμπεράσματα που έβγαλα, κάτι σαν απολογισμό. Θα φανούν χρήσιμες, νομίζω, σε ταξιδιώτες, μοτοσικλετιστές και μοτοσικλετιστές ταξιδιώτες.

Μέχρι τις αρχές Ιουνίου πρέπει να είμαι στην Ινδία, λόγω των ημερομηνιών που είναι δηλωμένες στις βίζες για τα επόμενα κράτη. Θα επισκεφθώ, μάλλον, την οικογένεια ενός φίλου, που με κάλεσε στο χωριό του.

Η φωτογραφία που στέλνω είναι μία στιγμή από την καθημερινότητα στο Δελχί. Βέβαια, σπάνια συναντάω τέτοιες καταστάσεις (όχι όπως στην Ελλάδα που συναντάμε κίνηση κάθε μέρα δηλαδή), αλλά όταν συμβαίνει…

Σας χαιρετώ προς το παρόν,
Ηλίας Βροχίδης

Με προσκάλεσε ο ανεκτίμητος φίλος μου ο Θανάσης. Μου άρεσε κι έτσι πρώτη φορά απαντώ σε ηλεκτρονικό παιχνίδι. Στέλνω ένα κομμάτι του εαυτού μου, γράφοντάς το με το χέρι αυτή τη φορά. Χρήσιμοι οι Η/Υ και η τεχνολογία, αλλά είμαι κλασσικός… Άλλη χάρη έχει το χαρτί και ο κόκκινος ο μαρκαδόρος. Σε κάθε μου ταξίδι έχω χαρτί και στυλό και γράφω κάθε βράδυ το προσωπικό μου ημερολόγιο.

Στέλνω, λοιπόν, κάτι από το προσωπικό μου ημερολόγιο. Κάτι που έχει διαβάσει μόνο ένας άνθρωπος: η μητέρα μου, που παραλαμβάνει τα ημερολόγιά μου στην Ελλάδα. Κάτι που είχα γράψει πριν καιρό, αλλά είναι τόσο καινούριο…

Έτσι, επειδή πολλοί με ζηλεύετε και καταλαβαίνω το λόγο, αλλά υπάρχουν και κάποια αγαθά (προς Θεού, όχι υλικά!) που εμένα μου λείπουν, ενώ εσείς τα απολαμβάνετε… Εκτιμήστε τα!

Ηλίας Βροχίδης
Για το….
http://autographcollectors.blogspot.com

Δυστυχώς, τις τελευταίες εβδομάδες έμαθα ότι η κατάσταση στο Αφγανιστάν χειροτέρεψε τραγικά. Όλα έδειχναν καλύτερα. Είχα σχεδιάσει συναρπαστικότατο ταξίδι και τώρα πάει… Κάνουν έργα στην εθνική οδό από το Πακιστάν προς την Καμπούλ και τώρα όλη η κίνηση περνάει μέσα από χωριά που ελέγχουν οι Ταλιμπάν. Πριν δύο μήνες είχαν απαγάγει πάλι κάποιον ξένο. Στην Καμπούλ σκοτώθηκαν αρκετοί τις τελευταίες μέρες και γίνονται βομβιστικές επιθέσεις. Τέλος, στο δρόμο προς το Τατζικιστάν δρα μία από τις ένοπλες οργανώσεις που δε θα ήθελαν τίποτα άλλο απ’ το να απαγάγουν κάποιον ξένο με μια γυαλιστερή μοτοσικλέτα που περνάει απ’ την περιοχή τους.

Επαναϋπολογισμός της διαδρομής, λοιπόν, ώστε να αποφύγω το Αφγανιστάν. Μέσα από το Πακιστάν θα κατέβω νότια, θα περάσω πάλι στο Ιράν και πάνω που θα ‘χω φτάσει, σχεδόν, στην Ελλάδα, θα μπω Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κυρτζιστάν και βλέπουμε…

Δεν ξανακάνω πρόγραμμα. Μία φορά έκανα και μου το χάλασαν κι αυτό. Είχα πάρει μερικές βίζες κι ύστερα έπρεπε να αλλάξω τις ημερομηνίες τους για να βολέψουν. Τώρα, πρέπει να κάτσω μέχρι τις αρχές Ιουνίου, περίπου, στην Ινδία έτσι, ώστε να ταιριάξουν οι ημερομηνίες που έχω στις επόμενες βίζες. Αφού τελειώσω από ‘δω με τις βίζες, θα κάνω καμιά βόλτα κατά τα Ιμαλάια πάλι μέχρι τότε.

Στο τελευταίο τεύχος του moto, αυτό του Μαΐου μπορείτε να διαβάσετε την επόμενη ανταπόκρισή μου από την είσοδο στην Ινδία. Οι περισσότεροι δεν ήσασταν όταν ξεκίνησα το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, αλλά ο φίλος μου ο Θανάσης μου έκανε ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα για εκείνη την ημέρα. Μπορείτε να μπείτε στο http://avarikos.blogspot.com και να δείτε πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα τότε. Σας στέλνω μία φωτογραφία από εκείνη τη μέρα. Κοιτάξτε διαφορά στα χρώματα! Τότε η μοτοσικλέτα ήταν πεντακάθαρη!

Να ‘στε καλά,

Ηλίας Βροχίδης

Πω πω, μηνύματα που μου στείλατε! Χάρηκα πολύ, γιατί είχε πέσει λίγη μοναξιά στο blog προς το τέλος και νόμιζα ότι σας έχασα. Εξεπλάγην, διότι λίγοι βρήκατε την απάντηση σχετικά με το πώς θα γυρίσω. Καλά, το αεροπλάνο δεν είναι δύσκολο να το αποκλείσετε. Δεν έχω μπει ποτέ σε αεροπλάνο (εκτός από μια φορά μικρούλης. Δε μπορούσα να καβαλήσω μοτοσικλέτα τότε ) και δεν έχω σκοπό να μπω όσο έχω κι άλλες επιλογές. Επίσης, να πουλήσω τη μοτοσικλέτα αποκλείεται. Προτιμώ να την ταξιδεύω ώσπου να μην πηγαίνει άλλο.

Μένουνε, λοιπόν, δύο επιλογές:
* Επιστροφή με τη μοτοσικλέτα από το συντομότερο δρόμο.
* Επιστροφή με τη μοτοσικλέτα ταξιδεύοντας μέσα από διαφορετικούς τόπους.

Κάποιοι χτυπήσατε διάνα, όπως ο Τροπέας που ήταν απόλυτα σίγουρος εξ’ αρχής ότι η τελευταία επιλογή είναι η δική μου, η μοτοσικλετιστική, όπως την αποκάλεσε ο H.A.Balafoutre. Όσο για το Δημήτρη, για μια στιγμή νόμισα ότι είναι κάπου γύρω μου και με κατασκοπεύει όταν μου έγραψε:
“Για να είσαι Δελχί σημαίνει ότι είσαι σε πρεσβείες και παίρνεις βίζες για την επιστροφή με τη μηχανή!!!! Σιγά μη γυρίσεις εσύ με την τρέλα που κουβαλάς με αεροπλάνο…”.

Σε κάθε βήμα πάντοτε ανοίγονται δυο δρόμοι. Τον ένα δεν τον ξέρω. Ο άλλος είναι της φωτιάς: Ινδία, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Τατζικιστάν, Κυρτζιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, Ιράν, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Αρμενία, Τουρκία και… κάποια Ελλάδα που φαίνεται λίγο στο χάρτη!!!

Δεν είναι τυπογραφικό λάθος, όπως νομίζατε όταν πρωτο-διαβάσατε για το ταξίδι μου στις εφημερίδες. Είναι αλήθεια! Ξέρω, πρέπει να ψάξετε στο χάρτη για να βρείτε αυτές τις χώρες. Κι εγώ πριν λίγους μήνες δεν ήξερα και πολλά γι’ αυτό το κομμάτι του χάρτη.

Πρώτα απ’ όλα μη βιάζεστε να τρομοκρατηθείτε για εκείνη τη χώρα που διαβάσατε τρίτη. Μίλησα με ταξιδιώτες που ήταν εκεί πρόσφατα και το μελέτησα πάρα πολύ. Η κατάσταση τώρα δεν είναι τόσο τραγική όσο ήταν πριν από κάποια χρόνια. Βέβαια, δε θα κάτσω μήνες στο Αφγανιστάν, όπως κάνω στις άλλες χώρες. Θα ταξιδέψω μόνο το βορειοανατολικό κομμάτι, που είναι το ασφαλέστερο και δε θα ταξιδεύω όπως εδώ. Έχω να πάρω πολλά μέτρα ασφαλείας. Για παράδειγμα θα ζητάω από άλλα οχήματα να τα ακολουθώ, για να μην είμαι μόνος. Ευτυχώς, οι Αφγανοί φημίζονται για τη φιλικότητά τους, οπότε θα με βοηθάνε, νομίζω.

Τι να πρωτοπώ γι’ αυτά τα μέρη; Όσο σχεδιάζω το ταξίδι, είμαι έτοιμος να καβαλήσω το μηχανάκι και να φύγω. Πρέπει να πάρω και όλες αυτές τις βίζες, όμως, πρώτα Έχει τόσο off-roading όσο δεν έχω κάνει σε όλο το ταξίδι μου μέχρι τώρα και σε όλη τη ζωή μου! Θα ξεχάσω εκείνο το γκρίζο σίχαμα που βάζουν στους δρόμους. Θα χορτάσω off-roading! Τρόπος του λέγειν… Δε χορταίνεται!

Το άλλο που με συναρπάζει είναι ότι σε αντίθεση με την Ινδία, αυτές οι χώρες είναι τελείως έρημες! Θα κατασκηνώνω επιτέλους και πάλι και θα ‘χω δικιά μου όλη την πανέμορφη φύση που δώρισε ο καλός θεούλης στον πλανήτη μας. Μου έλειψε τόσο αυτό…

Όπως έχω ξαναπεί, όμως, πίσω από κάθε θετικό υπάρχουν και τα αρνητικά. Δε θέλω να σας τα κρύβω και να σας τα παρουσιάζω όλα ρόδινα. Σκεφτείτε ότι θα ξεκινήσω ένα πολύ πιο απαιτητικό ταξίδι από αυτό που έκανα μέχρι εδώ με μία μοτοσικλέτα δεκαετίας, 250 κ.εκ., αερόψυκτη, που το κοντέρ της έχει μηδενίσει και πέρασαν 46.000 χλμ. από το τελευταίο σωστό service! Έστω και μια σαμπρέλα να χρειαστώ σ’ αυτές τις χώρες, ίσως να περιμένω 1-2 μέρες να περάσει κάποιο όχημα για να με βοηθήσει. Βλέπετε ότι η ερημιά που με συναρπάζει τόσο είναι η ίδια που μπορεί να με ταλαιπωρήσει στο έπακρο.

Τα ρισκάρω, όμως, όλα για όλα. Είναι ότι πιο συναρπαστικό έχει περάσει από το μυαλό μου μέχρι τώρα και ταυτόχρονα ότι πιο δύσκολο. Αλλά όπως έχω εξηγήσει, αυτές οι δυσκολίες είναι απόλαυση στα μάτια μου. Ακόμη και να χάσω τη μοτοσικλέτα δε με πειράζει. Μου έχει χαρίσει τόοοοοοοοοσες στιγμές ζωής, που πλέον της επιτρέπω να αυτοκαταστραφεί. Πιστεύω, όμως, στην καλή μου που έχω ανάμεσα στα πόδια μου… Τόσο καιρό οι δυο μας έχουμε γίνει ένα. Τη νιώθω… Κάτι μου λέει πως θα τα καταφέρει! Μπορεί να γυρίσω σπρώχνοντάς την για να τη βάλω μπρος, αλλά θα τα καταφέρει!

Είδα ότι στεναχωρηθήκατε που τελείωσε αυτό το ταξίδι και δε θα ταξιδεύατε πλέον κι εσείς μαζί μου μέσα από τα οδοιπορικά που σας στέλνω. Όχι, δε θα σας στεναχωρήσω τόσο… Θα συνεχίσουμε το ταξίδι! Δυστυχώς, όμως, δε μπορώ να σας εγγυηθώ το ίδιο πυκνές ανταποκρίσεις, γιατί αυτές οι χώρες έχουν internet μόνο στην πρωτεύουσα. Τι να κάνω; Δεν κουβαλάω μαζί μου φορητό Η/Υ, δορυφορική κεραία κ.λ.π.
Είδα επίσης ότι βρήκατε και το ρεπορτάζ στα Νέα
(http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080430&nid=8362988&sn=&spid=876). Πού το ανακαλύψατε κιόλας; Ούτε εγώ δεν ήξερα ακόμη ότι δημοσιεύτηκε! Καλά που μου το είπατε. Αυτή τη φορά, όμως, θα σας προλάβω. Αύριο (Παρασκευή 2 Μαΐου) μπορείτε να ακούσετε και τη φωνή μου στη ΝΕΤ 10:00 - 10:30!

Τώρα, λοιπόν, όπως σας αποκάλυψε ο κατάσκοπος με το ψευδώνυμο “Δημήτρης” είμαι στο Δελχί και παίρνω βίζες. Είναι πολλές και θέλει πολύ τρέξιμο και πολύ αναμονή. Σκεφτείτε, επίσης, ότι ούτε ήξερα κατά που πέφτουν αυτές οι χώρες και τώρα έχω να σχεδιάσω όλο αυτό το ταξίδι ενώ βρίσκομαι στο δρόμο. Έχω πάρει, όμως, τον αέρα. Δε χρειάζομαι δύο χρόνια προετοιμασίας, όπως χρειάστηκα για να ‘ρθω εδώ. Σε 1,5 ‘βδομάδα ελπίζω να έχω τελειώσει και να ξεκινήσω το συναρπαστικότερο όνειρο που έχω οραματιστεί!

Ραντεβού στα ουράνια…
Ηλίας Βροχίδης