Η περιοχή της Kerala φημίζεται για τα αμέτρητα κανάλια που σχηματίζουν οι ποταμοί και οι παραπόταμοι. Και στην Alappuzha, αλλά και στο Kollam εξερεύνησα τα κανάλια μ’ ένα κανό. Στο Kollam ειδικά ήταν τέλεια, γιατί η περιοχή δεν έχει ιδιαίτερο τουρισμό κι έβλεπα την αγνή ζωή στα παραποτάμια χωριά.
Τώρα είμαι στη Varkala, τη σειρήνα της περιοχής. Έρχονται από κάθε γωνιά του κόσμου και μένουν εδώ για μήνες. Μέχρι και Έλληνα πέτυχα πρώτη φορά στην Ινδία (εκτός απ’ τον Καραμανλή )! Τεράστια αμμουδιά, φοίνικες, παιχνίδια στα κύματα και το βράδυ παρτάκια στην άμμο με σαξόφωνο και κιθάρα και ένα σωρό κόσμο γύρω απ’ τη φωτιά: από ασπρούλες Αμερικανίδες μέχρι νέγρους Αφρικάνους… All we are saying is give peace a chance…
Στη φωτογραφία φαίνεται ένα από τα καραβόσπιτα που φτιάχνουν από μπαμπού και φύλλα φοινικιών και περιηγούν τους τουρίστες στα κανάλια.

Πάντα όρθιοι,
Ηλίας Βροχίδης

Απόλαυσα λίγο τη δροσιά των βουνών και ξανακατέβηκα στη θάλασσα. Στην Alappuzha με περίμενε άλλος ένας παράδεισος. Δε μ’ άρεσαν τα ξενοδοχεία στην πόλη και βολτάριζα με τη μοτοσικλέτα μπροστά στη θάλασσα, μήπως βρω καμιά ήσυχη αμμουδιά να κατασκηνώσω. Είχε παντού σπίτια, όμως. Βλέπω μια πινακίδα: “Sea shore: Home stay & restaurant”. Ήταν ένα σπίτι. Ρωτάω “Μπορώ να μείνω εδώ;”. Ο σπιτονοικοκύρης με πήγε στην αυλή με τις καλύβες και τότε ανοίχτηκε μπροστά μου ο παράδεισος…
Λευκή, ψιλή άμμος κάτω, φοίνικες με μια αιώρα δεμένη ανάμεσά τους, το κύμα να σκάει μπροστά στα πόδια μου και όλος αυτός ο παράδεισος μόνο για ‘μένα! Όταν ο ήλιος έδυε καθόμουν μπροστά στη θάλασσα και έβλεπα μπροστά στα πόδια μου δελφίνια να βγάζουν την πλάτη τους απ’ το νερό… Απίστευτη στιγμή!
Πάρτε μια μικρή γεύση απ’ τον παράδεισο στη φωτογραφία. Ξάπλωνα στην αιώρα, έβλεπα από πάνω μου τους εξωτικούς φοίνικες και αναρωτιόμουν που βρίσκομαι… Γι’ άλλη μία φορά ήμουν εκτός τόπου και χρόνου…

Να ‘στε καλά και καλό τριήμερο! Ετοιμάζεστε για βόλτες, ε;
Ηλίας Βροχίδης

Μετά τη Βομβάη ήρθε η ώρα για τη φημισμένη Goa. Εκεί έβρισκαν καταφύγιο οι χίπηδες τη δεκαετία του ‘60. Πολλοί από αυτούς, γερασμένοι πλέον πηγαίνουν ακόμη εκεί μαζί με άλλους νέους που αρέσκονται στα πάρτι και τα παρελκόμενα τους. Εμένα μου έπεφτε πολύ τουριστική. Απόλαυσα τις εξωτικές παραλίες, αλλά δύσκολα έβρισκα ένα ήσυχο μέρος να κατασκηνώσω το βράδυ δίπλα στο κύμα. Έβρισκα, όμως κι ήταν ωραία.
Άφησα για λίγο τη θάλασσα για να εξερευνήσω τους θησαυρούς των λόφων στην περιοχή Karnataka. Συνάντησα έναν 65χρονο Ελβετό που μαζί μ’ ένα φίλο του είχαν κάνει την ίδια διαδρομή μ’ εμένα το 1964 με δυο πενηνταράκια της εποχής! Αυτοί είναι οι ήρωες. Το Ιράν τότε δεν είχε άσφαλτο και ταξίδευαν μέσα από την έρημο, έσπρωχναν, χαλούσαν τα μοτοσακό… Εγώ θαύμαζα κι αυτός αναπολούσε…
Είδα πολλούς αρχαίους, περίτεχνους ναούς σε διάφορες περιοχές. Ήταν σκαλισμένοι σε βράχους. Τώρα έφτασα στο Mysore, μία συμπαθητική, μικρή πόλη. Είναι στους λόφους κι έτσι η ζέστη εδώ δεν είναι αφόρητη.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι από την εξωτική Goa. Ήταν πορτογαλική αποικία κι αυτή, γι’ αυτό βλέπετε την εκκλησία αριστερά μου. Οι περισσότεροι είναι Χριστιανοί εκεί.

Να ‘στε όλοι καλά,
Ηλίας Βροχίδης

Το μπροστινό λάστιχο εδώ και κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα είχε φθαρεί υπερβολικά. Όσο κι αν έψαξα οι 21 ίντσες τους είναι παντελώς άγνωστες. Μόνο στο Δελχί και στη Βομβάη έχουν τέτοια λάστιχα. Για να φτάσω, όμως, στη Βομβάη έπρεπε να κάνω πάνω από 1.000 χλμ. μ’ ένα λάστιχο όπου είχαν φανεί τα λινά σε δύο σημεία και είχε αδυνατίσει τόσο που τρυπούσε μέχρι και από αγκαθάκια.
Πήγα σ’ ένα συνεργείο αναγόμωσης ελαστικών για φορτηγά και τους είπα να κολλήσουν ένα κομμάτι γόμας πάνω από τα λινά για να μη σκιστούν. Ήταν μαλακή γόμα, αλλά άντεξε. Τα πλαϊνά τακούνια του ελαστικού είχαν ανοίξει χαραμάδες μέχρι μέσα και μου τρυπούσαν την ενισχυμένη σαμπρέλα που είχα. Έβαλα ένα διπλό κομμάτι σαμπρέλας μέσα από το λάστιχο στο σημείο των χαραμάδων και πάει κι αυτό.
Μετά από όλο αυτό τον άθλο κατάφερα να φτάσω στη Βομβάη. Πριν από τη Βομβάη είδα τις σπηλιές της Bhimbetka με τις προϊστορικές τοιχογραφίες 12.000 ετών. Αυτό ήταν το τέλος του ταξιδιού μου στο πρόγραμμα, αλλά μετά την προσθήκη του Νεπάλ στο ταξίδι, κάνω τη διαδρομή στην Ινδία με ανάποδη φορά από αυτήν που είχα σχεδιάσει.
Στην Ajanta και Ellora έχουν σκαλίσει τους βράχους αφαιρώντας εκατοντάδες χιλιάδες τόνους πέτρας και δημιουργώντας ναούς και μοναστήρια. Ειδικά το ναό Kailasa στην Ellora όταν τον αντίκρισα έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Ο ναός αποτελεί το μεγαλύτερο μονολιθικό γλυπτό του κόσμου. Είναι διπλάσιος σε μέγεθος από τον Παρθενώνα. Εφτά χιλιάδες εργάτες δούλευαν για 150 χρόνια για να αφαιρέσουν 200.000 τόννους!
Αν και μισώ τις πόλεις, η Βομβάη έχει ένα ενδιαφέρον πολυεθνικό κλίμα. Δεν έχει καμία σχέση με την υπόλοιπη Ινδία που έχω δει. Στους δρόμους κυκλοφορούν από Porsche μέχρι βελτιωμένα αυτοκίνητα και σχίζουν τη θάλασσα πολυτελή γιωτ. Αποκαλείται η πύλη της Ινδίας, λόγω του σημαντικού λιμανιού της. Δίπλα στις Ινδές με τα σαρί βλέπεις άραβες με τις λευκές κελεμπίες τους, νέγρους από την Αφρική και κατάλευκους δυτικούς. Δεν είναι τουρίστες όλοι αυτοί. Πολλοί έρχονται για δουλειές ή για να ζήσουν εδώ.
Η φωτογραφία είναι από τον εκπληκτικό ναό Kailasa που έφτιαξαν σκαλίζοντας το βράχο.

Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας στα προηγούμενα μηνύματα,
Ηλίας Βροχίδης