Με τη μοτοσικλέτα να πετάει και πάλι συνέχισα στην περιοχή Shekhawati. Εκεί έχει τις λεγόμενες χαβέλι. Είναι τα σπίτια των εμπόρων που έκαναν χρυσές δουλειές κατά το 18ο αιώνα. Τα έχτιζαν σαν παλάτια και είναι γεμάτα πολύχρωμες τοιχογραφίες. λλα είναι, πλέον, εγκαταλελειμμένα και σε άλλα ζούνε ακόμη οι απόγονοί τους, οι οποίοι με χαρά ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους στους ξένους που θέλουν να το δούνε με το αζημίωτο βέβαια, καθώς στην Ινδία δεν υπάρχει η έννοια της αφιλοκέρδειας.
Τα βράδια κατασκήνωνα στην έρημο που κατακλύζει την περιοχή. Τώρα είμαι στην Jodhpur, τη λεγόμενη μπλε πόλη. Κατά παράδοση οι Βραχμάνοι (η κάστα των Ινδουιστών ιερέων) έβαφαν τα σπίτια τους μπλε. Μετά τους αντέγραψαν και άλλοι κι έτσι τώρα όταν βλέπει κανείς από ψηλά την παλιά πόλη τα βλέπει όλα μπλε! Είναι όμορφη πόλη με ένα εντυπωσιακό κάστρο στην κορυφή του λόφου που υψώνεται στο κέντρο.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι από το ναό Karni Mata στο Deshnok. Εκεί λατρεύουν τα ποντίκια ως ιερά και αυτά τριγυρνούν παντού ελεύθερα. Όλοι ψάχνουν το άσπρο ποντίκι που φέρνει τύχη, αλλά εγώ δεν το είδα.

Να ‘στε καλά,
Ηλίας Βροχίδης

Πριν λίγες ώρες πήρα από το συνεργείο το αγαπημένο μου XR και επιτέλους το έχω και πάλι ανάμεσα στα πόδια μου! Ο λόγος που δε δούλευε στις υψηλές στροφές ήταν αυτός που περίμενα: είχε σκιστεί η μεμβράνη του καρμπιρατέρ μετά από τόσα χιλιόμετρα. Τη μπαλώσανε με μια άλλη μεμβράνη και η μοτοσικλέτα δουλεύει και πάλι όπως όταν βγήκε από το εργοστάσιο!
Μετά από 2.000 χλμ με σκισμένη μεμβράνη, η δύναμη του μικρού XR μου με έκανε να νομίζω ότι οδηγάω την Africa Twin μου. Με το χαμόγελο στα χείλη, λοιπόν, αύριο συνεχίζω προς την περιοχή του Rajasthan.
Όσο περίμενα να επισκευάσουν τη μοτοσικλέτα, ταξίδεψα με το τρένο στη ροζ πόλη, την Jaipur. Την ονομάζουν έτσι, γιατί η παλιά πόλη είναι βαμμένη ροζ συμβολίζοντας τη φιλοξενεία.
Στο τεύχος Φεβρουαρίου του περιοδικού moto (http://www.motomag.gr) θα δημοσιευθεί η δεύτερη ανταπόκρισή μου, η οποία είναι από το Ιράν.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι από το κάστρο στο Amber, κοντά στην Jaipur. Τα ζωγραφισμένα σχέδια πάνω στο δέρμα των ελεφάντων και τα χρωματιστά υφάσματα που τους στολίζουν σε κάνουν να νιώθεις πως βρίσκεσαι στην εποχή των μαχαραγιάδων.
Να ‘στε καλά,

Ηλίας Βροχίδης

Τελικά, είναι πολύ μικρός ο κόσμος… Ποιον λέτε να πέτυχα στο Taj Mahal Τον Καραμανλή! Αν είναι δυνατόν! Μέχρι την Ινδία με κυνηγά! Πήγα να περάσω από κάτι δρομάκια γύρω από το Taj Mahal και με σταμάτησαν οι αστυνομικοί επειδή εκείνη την ώρα το επισκέπτονταν λέει ο πρωθυπουργός της Ελλάδας! Δεν το πίστευα! Ρώτησα, ξαναρώτησα και μου είπαν “Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. Δεν ξέρεις ποια είναι η Ελλάδα;”.
Πριν την Agra με το Taj Mahal είδα την Orchha με τα κάστρα και τα παλάτια της και τους περίφημους ναούς του Khajuraho με τις ανάγλυφες σκηνές που θυμίζουν Κάμα Σούτρα.
Πηγαίνοντας προς τα ‘κει το πίσω λάστιχο είχε φθαρεί τόσο που είχε χαρακιές μέχρι μέσα και μου τρύπησαν τη σαμπρέλα. Την άλλαξα και σε 20 χλμ. την ξανατρύπησαν. Έπρεπε να αλλάξω λάστιχο επί τόπου. Ευτυχώς, ήμουν κοντά σε μία πόλη, όπου ψάχνοντας όλα τα λαστιχάδικα βρήκα ένα λάστιχο στη σωστή διάσταση, αλλά χωμάτινο λάστιχο δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Τουλάχιστον, από ‘δω και πέρα το μόνο off-roading που έχω είναι στην έρημο, όπου δε χρειάζεται χωμάτινο λάστιχο.
Τώρα είμαι στο Δελχί, όπου ήρθα για να επισκεφθώ το συνεργείο και να δω τι συμβαίνει στον κινητήρα. Ελπίζω απλώς να έχει βουλώσει κανένα ζιγκλέρ στο καρμπυρατέρ.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι η πιο ιστορική του ταξιδιού. Αυτήν ακριβώς την εικόνα είχα ονειρευτεί ένα απόγευμα στη Σαντορίνη τρία καλοκαίρια πριν. Από ‘κει ξεκίνησαν όλα. Τότε το όνειρο μου φαινόταν τόσο άπιαστο όσο φαινόταν και σε ‘σας. Όταν, όμως, έφτασα με την αγαπημένη μου μοτοσικλέτα μπροστά στο Taj Mahal ακριβώς έτσι όπως το ονειρεύτηκα, συγκινήθηκα…

Να ‘στε πάντα καλά,
Ηλίας Βροχίδης

Έπεσα θύμα τρελής αγελάδας! Φεύγοντας απ’ την Καλκούττα, στην εθνική είδα στην άκρη του δρόμου μια αγελάδα να αρχίζει να τρέχει σαν παλαβή. Πέρασε πάνω από ένα παρκαρισμένο μηχανάκι και όταν το είδα αυτό φαντάστηκα τη συνέχεια… Άρχισα αμέσως να φρενάρω. Ως συνήθως δεν έτρεχα, όποτε τη χτύπησα με ελάχιστη ταχύτητα. Ούτε καν έπεσα. Έσπασε, όμως, ένα κομμάτι της ζελατίνας στη μοτοσικλέτα.
Η ζελατίνα συνεχίζει να κάνει τη δουλειά της κι έτσι δεν υπάρχει πρόβλημα. Εκτός αυτού, όμως, εδώ και 1.500 χλμ., περίπου, ο κινητήρας δε μπορεί να δουλέψει στις υψηλές στροφές. Δε φταίει η βενζίνη, το μπουζί, τα λάδια ή οι βαλβίδες, οπότε μένουν οι σοβαρότερες αιτίες. Όταν περάσω από ‘κει κοντά, θα πάω πάλι στην πρωτεύουσα που ξέρω το μοναδικό συνεργείο στην Ινδία που ασχολείται με “μεγάλες” μοτοσικλέτες, όπως η δικιά μου. Μπορεί να χρειάζεται απλώς καθάρισμα το καρμπυρατέρ, αλλά μπορεί να είναι και σοβαρότερο, αν και δε νομίζω. Θα δείξει…
Αρκετά με τα μικροπροβληματάκια, όμως. Η αλλαγή της χρονιάς με βρήκε να μένω σ’ ένα βουδιστικό μοναστήρι στο Bodhgaya, τον ιερότερο Βουδιστικό χώρο προσκυνήματος στον κόσμο. Εκεί βρίσκεται το δέντρο κάτω από το οποίο ο Βούδας επιφωτίστηκε.
Πηγαίνοντας προς το Varanasi σταμάτησα στο Sasaram για να θαυμάσω το εντυπωσιακό μαυσωλείο. Πολύ πιθανόν να έχετε ακούσει για το Varanasi, αφού είναι ένας από τους ιερότερους τόπους προσκυνήματος για τους Ινδουιστές. Φέρνουν εδώ πτώματα από κάθε γωνιά της Ινδίας για να τα κάψουν στις όχθες του ιερού Γάγγη.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι από την όχθη του Γάγγη, όταν οι πιστοί ξεπλένουν τις αμαρτίες τους κατά την πρωινή προσευχή.

Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον και την υποστήριξή σας. Να ‘στε καλά!
Ηλίας Βροχίδης