Πήρα την τελευταία μου δόση Ιμαλαΐων στην περιοχή Sikkim. Είναι γεμάτη πανέμορφα Βουδιστικά μοναστήρια σε ήσυχα μέρη ανάμεσα στα βουνά. Σε ένα από αυτά με φιλοξένησε ένας πάρα πολύ φιλικός μοναχός στην ηλικία μου.
Πηγαίνοντας προς τα σύνορα με το Μπουτάν κατασκήνωσα κοντά σε ένα χωριό, γιατί δεν υπήρχε κανένα απομακρυσμένο μέρος. Αφού έστησα το αντίσκηνο, ήρθαν μερικά παιδιά και μου έλεγαν να φύγω! Τελικά, φώναξαν την αστυνομία και με πήραν να κατασκηνώσω κοντά στο αστυνομικό τμήμα. Οι Ινδοί, γενικά, δεν είναι φιλόξενοι σαν τους μουσουλμάνους, αλλά πρώτη φορά συνάντησα τόση αφιλοξενεία.
Ήθελα να μπω στο Μπουτάν για μία μέρα στην πόλη που είναι στα σύνορα, γιατί εκεί δε χρειαζόταν ούτε βίζα, ούτε τα 200 δολλάρια ανά ημέρα που παράλογα ζητάει η κυβέρνηση από κάθε τουρίστα. Καλά ακούσατε 200 δολλάρια την ημέρα, παρακαλώ! Δυστυχώς, στα σύνορα μου είπαν ότι ο νόμος άλλαξε και πλέον χρειάζονται τα ανωτέρω ακόμη και για αυτή την πόλη στα σύνορα. Άδικα έκανα μία μέρα δρόμο για να πάω εκεί.
Άρχισα να κατεβαίνω νότια προς την Καλκούττα, όπου έφτασα σε 3 μέρες. Είναι από τις πόλεις που βλέπεις την περισσότερη φτώχια, αλλά ταυτόχρονα είναι και σύγχρονη πόλη για τους έχοντες και κατέχοντες. Μέχρι και Μετρό έχει, που δεν υστερεί ούτε σε τεχνολογία, ούτε σε καθαριότητα από αυτό της Αθήνας.
Εδώ ήταν η πρωτεύουσα της Ινδίας, όταν βρισκόταν στα χέρια των Άγγλων. Η πόλη είναι γεμάτη εντυπωσιακά κτίρια που άφησαν πίσω τους, Χριστιανικούς ναούς και νεκροταφεία.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι από το πολύχρωμο παζάρι λουλουδιών της Καλκούττας. Τα λουλούδια αυτά τα χρησιμοποιούν για στόλισμα κυριώς στις καμπίνες των φορτηγών τους, που είναι γεμάτες από αυτά.

Καλή χρονιά να έχετε και εύχομαι να πραγματοποιήσετε κάθε όνειρό σας στο νέο χρόνο. Άμα περισσέψει κανένα κομμάτι στη βασιλόπιτα κόψτε και για ‘μένα να δούμε αν είμαι τυχερός, γιατί συνήθως δεν είμαι (τουλάχιστον στη βασιλόπιτα).

Ηλίας Βροχίδης

ΚΑΛΚΟΥΤΤΑ

Αφού πήρα από το Κατμαντού την καινούρια μου βίζα για την Ινδία, κατευθύνθηκα προς τα σύνορα. Κατασκήνωσα μία βραδιά στη ζούγκλα κι έκανα εκεί το συνηθισμένο service: ρύθμιση βαλβίδων, αλλαγή λαδιών, σφίξιμο βιδών κ.λ.π.
Στο Janakpur γιόρταζαν το γάμο του ινδουιστικού θεού Ράμα με τη θεά Σίτα και έμεινα εκεί για τον παρακολουθήσω. Από ‘κει πήρα το μοναδικό τρένο του Νεπάλ, που διανύει τα 25, περίπου, χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα με την Ινδία. Είναι από τα τελευταία τρένα στην Ασία όπου ο κόσμος ταξιδεύει στην οροφή του. Όταν πήγαινα προς τα σύνορα υπήρχε χώρος στην οροφή και απολάμβανα το τοπίο βρισκόμενος στον ανοιχτό αέρα. Όταν γύριζα, όμως, γινόταν πανικός! Πλήθος πιστών συνέρρεε για να λάβει μέρος στον εορτασμό. Κάθισα στην άκρη της οροφής και προσπαθούσα να κρατηθώ. Ήταν το πιο τρομακτικό ταξίδι που έχω κάνει με τρένο!
Είδα τον εορτασμό και μπήκα στην Ινδία. Ανέβηκα και πάλι στα Ιμαλάια, στο Darjeeling, όπου βρίσκομαι τώρα. Εδώ παράγεται μία από τις πιο φημισμένες ποικιλίες τσαγιού στον κόσμο. Μέχρι και στη Μυτιλήνη είχα βρει τσάι από το Darjeeling. Η πόλη είναι χτισμένη υπό τη σκιά της τρίτης ψηλότερης κορυφής του κόσμου, το Khangchendzonga (8.585 μ.).
Αύριο θα ανέβω ακόμη πιο βόρεια, στην απομακρυσμένη περιοχή Sikkim, ανάμεσα στα σύνορα του Νεπάλ και του Μπουτάν. Η φωτογραφία που στέλνω είναι από το τρομακτικό τρένο στο οποίο έπρεπε να ανέβω για να γυρίσω στο Janakpur.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία και αγάπη μεταξύ όλων. Εάν υπάρχει αγάπη η ειρήνη και η ευτυχία είναι φυσικά επακόλουθα. Ανάψτε ένα κεράκι και για ‘μένα που δε θα κάνω Χριστούγεννα φέτος,

Ηλίας Βροχίδης

Μόλις κατέβηκα από τα βουνά, μετά την πεζοπορεία Annapurna Circuit. Την καταυχαριστήθηκα! Ήταν 20 μέρες μέσα στην καρδιά των Ιμαλαΐων. Ανέβηκα μέχρι το πέρασμα Thorung, στα 5.416 μ. υψόμετρο. Όλα εκεί ήταν καλυμμένα με χιόνι και η ανάβαση με την αραιότερη ατμόσφαιρα σε αυτά τα υψόμετρα δεν είναι όπως στα χαμηλά. Μόλις η ανηφόρα γινόταν απότομη ο ρυθμός της αναπνοής μου ανέβαινε στη στιγμή. Το τοπίο στην κορυφή, όμως, με αποζημίωσε!
Διένυσα τόσο μεγάλη απόσταση, που σε κάθε περιοχή η εικόνα ήταν διαφορετική. Στα χαμηλά είχε δάση, οριζώνες και άλλα χωράφια, ενώ στα ψηλά το τοπίο γινόταν ερημικό. Τα πιο γραφικά χωριά που είδα ήταν αυτά των Θιβετιανών μεταναστών, στα βόρεια. Δεν ήθελα να τελειώσει αυτή η πεζοπορεία. Τα βράδια μαζευόμασταν οι ορειβάτες στους λιτούς ξενώνες, καθόμασταν γύρω από τη σόμπα και λέγαμε ιστορίες από τα ταξίδια μας ή στήναμε παιχνίδια. Κάθε μέρα ήταν υπέροχη!
Μετά από τόσο καιρό, όταν έβαλα και πάλι μπρος τη μοτοσικλέτα μου και την καβάλησα με κυρίευσε μία χαρά μικρού παιδιού. Από τότε που άρχισα να οδηγάω μοτοσικλέτες, πρώτη φορά τις αποχωρίστηκα για τόσο καιρό.
Τώρα είμαι στο Κατμαντού, όπου γύρισα για να βγάλω καινούρια βίζα για την Ινδία. Αν όλα πάνε καλά, τη Δευτέρα θα την πάρω και θα κατευθυνθώ προς τα σύνορα.

Η πρώτη μου ανταπόκριση από την Τουρκία δημοσιεύτηκε, τελικά, στο τεύχος Δεκεμβρίου του περιοδικού moto (http://www.motomag.gr). Περιμένω να μου πείτε αν σας αρέσει. Εγώ δεν το έχω δει ακόμη τυπωμένο!
Η φωτογραφία που στέλνω είναι τη στιγμή που «κατέκτησα» την κορυφή του περάσματος Thorung, στα 5.416 μ. υψόμετρο. Δεν είναι και η κορυφή του Έβερεστ, αλλά για αρχή καλά είναι!

Χαιρετίσματα,
Ηλίας Βροχίδης