Στο Δελχί άλλαξα λάστιχα και αλυσίδα στη μοτοσικλέτα, αλλά γρανάζια, δυστυχώς, δε βρήκα. Με τη μοτοσικλέτα, λοιπόν, ανανεωμένη κατευθύνθηκα και πάλι προς τα βουνά, που με τραβάνε σα μαγνήτης! Ανέβηκα στα ινδικά Ιμαλάια, στην περιοχή Uttaranchal, που συνορεύει με το Νεπάλ.
Εκεί έκανα την πιο ωραία πεζοπορεία που έχω κάνει στο ταξίδι μου! Δε χρειαζόμουν οδηγό, γιατί η διαδρομή είναι πολύ διαδεδομένη λόγω των Σιχ που ανεβαίνουν να προσκυνήσουν στην ιερή λίμνη στα 4.300 μέτρα υψόμετρο. Έτσι, το μονοπάτι είναι ευδιάκριτο. Ευτυχώς, η περίοδος προσκυνήματος είχε τελειώσει κι έτσι δεν είχε κόσμο. Περνούσα από μικρά χωριουδάκια και πότε-πότε ανεβοκατέβαιναν οι ντόπιοι με τα ζώα. Ανέβηκα μέχρι την Κοιλάδα των Λουλουδιών, που φιλοξενεί 300 είδη σπάνιων, άγριων λουλουδιών και πολλά πανέμορφα πουλιά. Δυστυχώς, τα λουλούδια ανθίζουν από τον Αύγουστο μέχρι το Σεπτέμβριο και τώρα ήταν όλα μαραμένα. Τα πουλιά, όμως, ήταν ακόμα εκεί και το τοπίο ήταν πανέμορφο!
Μετά από 3 μέρες κατέβηκα στους δρόμους και ακολούθησα τους Ινδουιστές προσκυνητές σε έναν από τους ιερότερους ναούς τους, στο Badrinath. Ύστερα ανέβηκα ακόμη πιο πάνω, στο χωριό Mana, ένα πολύ γραφικό χωριό των Ιμαλαϊων και το τελευταίο σε ινδικό έδαφος. Από ‘κει και πέρα τα βουνά χωρίζουν την Ινδία από την Κίνα.
Μέσα από μικρά δρομάκια στην αγνή, αμόλυντη από τουρίστες επαρχία πήρα το δρόμο για το Νεπάλ. Επί 2 μέρες ταξίδευα σε πανέμορφα τοπία! Σήμερα, λοιπόν, μπήκα στο Νεπάλ και είμαι στο Mahendranagar, την πρώτη πόλη από τα σύνορα. Πριν 2 μέρες, στις 14 του μηνός, έκλεισα μισό χρόνο στο δρόμο και η μοτοσικλέτα έχει γράψει 25.000 χλμ. απ’ την Ελλάδα!
Στέλνω μία φωτογραφία από την υπέροχη πεζοπορεία μου στην Κοιλάδα των Λουλουδιών, αν και η ομορφιά αυτή δε μπορεί να φανεί σε φωτογραφία… Ήταν η ερημιά, η ησυχία του τοπίου, η αίσθηση του απομακρυσμένου, οι χιονισμένες κορυφές, οι κοκκινισμένες από τα λουλούδια πλαγιές, τα ρυάκια ανάμεσα τους, τα πανέμορφα πουλιά, οι μυρωδιές…

Να ‘στε καλά,
Ηλίας Βροχίδης

Αφού το σκεφτόμουν εδώ και αρκετό καιρό, το αποφάσισα! Το Νεπάλ είναι δίπλα, είναι γεμάτο βουνά (εκεί είναι και το Έβερεστ!), που είναι το στοιχείο μου και ο Οκτώβριος και ο Νοέμβριος έχουν την καθαρότερη ατμόσφαιρα για να τα δω. Έτσι, λοιπόν, μετά το Δελχί θα ανέβω να δω τα ινδικά Ιμαλάια κοντά στο Νεπάλ και από ‘κει θα περάσω τα σύνορα. Θα ταξιδέψω εκεί για κανένα μήνα κι ύστερα θα ξανακατέβω να δω και την υπόλοιπη Ινδία.
Είχαμε μείνει, λοιπόν, στην πόλη του Δαλάι Λάμα. Συνεχίζοντας είδα μερικά ήσυχα βουδιστικά μοναστήρια σε κάποια χωριά και έφτασα στο Chandigarh. Είναι η μόνη πόλη στην Ινδία που χτίστηκε βάση σχεδίου. Τη σχεδίασε ο Le Corbusier τη δεκαετία του ‘50. Έχει όμορφα πάρκα, τεράστιους, κάθετους μεταξύ τους δρόμους, αριθμημένα τετράγωνα κ.λ.π.
Είδα το τεράστιο παλάτι που άφησαν οι Άγγλοι στο Dehra Dun και σάστισα! Είναι μεγαλύτερο κι από το Buckingham! Επισκέφθηκα κι ένα φοβερό ινδουιστικό ναό μέσα σε σπηλιά και βγήκα έξω από την πόλη να κατασκηνώσω.
Πέτυχα στο δρόμο έναν Αμερικάνο, που αγόρασε ένα ινδικό μηχανάκι 100 κ.εκ. και τριγυρνούσε στα Ιμαλάια. Είπαμε να κατασκηνώσουμε μαζί, αλλά τελικά μόνο προβλήματα μου δημιούργησε.
Κατά τις 1:00 το βράδυ άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Αυτός είχε ένα φθηνό αντίσκηνο και βράχηκαν κατευθείαν τα πάντα. Ήρθε στο αντίσκηνό μου και φώναζε τρομοκρατημένος ότι έπρεπε να φύγουμε αμέσως, γιατί πλυμμήρισε το μέρος. Όλο κι όλο είχε 2 δάχτυλα νερό και το δικό μου αντίσκηνο δεν είχε πάρει ούτε σταγόνα. Άλλωστε, είχα πετύχει τέτοια καταιγίδα που κράτησε για ώρες και ούτε καν είχα ξυπνήσει. Αυτή κράτησε όλο κι όλο 10 λεπτά και μετά το νερό το ρούφηξε, αμέσως, το χώμα.
Του είπα, φυσικά, να έρθει στο αντίσκηνό μου, αλλά αυτός είχε πανικοβληθεί και μάζευε τα πράγματά του για να φύγει και ήθελε κι εμένα μαζί του, γιατί φοβόταν μόνος του. Έτσι, λοιπόν, μάζεψα κι εγώ τα πράγματά μου
και οδηγούσαμε μέχρι τις 3:00 μέσα στα σκοτάδια για να πάμε στην πρώτη πόλη, στο Rishikesh, να βρούμε ξενοδοχείο.
Είδα το Rishikesh, που θεωρείται η παγκόσμια πρωτεύουσα του yoga και συνέχισα για το Haridwar. Εκεί έμενα σε ashram, τα συγκροτήματα όπου φιλοξενούνται οι προσκυνητές. Το Haridwar είναι ιερή πόλη, γιατί από ‘κει περνάει ο ποταμός Γάγγης, ο ιερότερος για τους ινδουιστές. Όπως και στο Βαρανάσι, λοιπόν, όταν σουρουπώσει μαζεύεται αμέτρητο πλήθος στις όχθες του ποταμού, για να ξεπλύνει τις αμαρτίες του και να προσφέρει τα καλαθάκια με λουλούδια και ένα κεράκι, που αφήνουν να πάρει ο Γάγγης. Το κλίμα ήταν εκστατικό!
Ήρθα στο Δελχί με μια ανησυχία για το χάος που θα συναντήσω. Ευτυχώς, τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα από ότι περίμενα. Φυσικά, υπάρχει το χάος και θέλει πολύ προσοχή στην οδήγηση, γιατί πετάγεται κόσμος από παντού, αλλά μετά από τόσο καιρό στην ανατολή προσαρμόστηκα στις συνθήκες.
Σαν σήμερα, το 1869, γεννήθηκε ο Γκάντι. Εδώ βρίσκεται και το μέρος όπου δολοφονήθηκε το 1948. Φυσικά, είναι εθνική εορτή και έρχεται αμέτρητο πλήθος στο σημείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή, για να αποδώσει φόρο τιμής σ’ αυτό το σπουδαίο άνθρωπο. Το ίδιο έκανα κι εγώ, αφού τον θαυμάζω ιδιαίτερα. Είδα μερικά αξιοθέατα, τριγύρισα λίγο στη γεμάτη ζωή παλιά πόλη και αύριο θα ψάξω για λάστιχα και αλυσιδο-γράναζα για τη μοτοσικλέτα.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι από το Haridwar, την ώρα που οι προσκυνητές αφήνουν τις προσφορές τους στο Γάγγη.

Να ‘στε καλά,
Ηλίας Βροχίδης