Μπήκα στην Ινδία! Όλα εδώ είναι τόσο διαφορετικά… πιο ελεύθερα, χωρίς τις αυστηρές μουσουλμανικές αρχές, πιο αναρχικά, πιο πολύχρωμα!
Στο Πακιστάν, όσο περίμενα να βγει η ινδική βίζα, άλλαξα τους δίσκους του συμπλέκτη και η μοτοσικλέτα μετά από 18.300 χλμ. από την αρχή του ταξιδιού είναι και πάλι σαν καινούρια! Η βίζα έκανε μια ‘βδομάδα, οπότε ενδιάμεσα είδα και τη Λαχόρη και μόλις πήρα τη βίζα έφυγα κατευθείαν για την Ινδία. Πέρασα τα σύνορα, είδα τη φημισμένη τελετή υποστολής της σημαίας και ήρθα στο Amritsar με τον πανέμορφο Χρυσό Ναό των Σιχ.
Αύριο συνεχίζω κατευθείαν για τα ινδικά Ιμαλάια, χωρίς ενδιάμεσες στάσεις, για να τα προλάβω πριν αρχίσουν τα χιόνια. Κάποιοι δρόμοι σε 2-3 ‘βδομάδες θα αρχίσουν να κλείνουν! Όταν κατέβω θα δω τα μέρη από τα οποία τώρα απλώς θα περάσω. Θα κάνω μερικές εκατοντάδες χλμ. παραπάνω, αλλά είναι η μόνη λύση για να απολαύσω τα Ιμαλάια, που δε θέλω να τα χάσω με τίποτα!
Αυτή η φωτογραφία, φυσικά, είναι απ’ την Ινδία, από τον εκθαμβωτικό Χρυσό Ναό στο Amritsar.

Χαιρετίσματα,
Ηλίας
Βροχίδης

Ο δρόμος που ταξίδεψα από το Gilgit μέχρι το Chitral ήταν από τους ομορφότερους της διαδρομής μου. Αρχικά κινούμουν δίπλα σ’ ένα ποτάμι με γαλαζο-πράσινα νερά! Μετά, άρχισε ο χωματόδρομος για 100, περίπου, χλμ. Περνούσα από οροπέδια με χορταράκι και τα ζώα έβοσκαν ανέμελα μέσα στην ησυχία των βουνών. Ανέβηκα μέχρι το Shandur Pass, στα 3700 μ. υψόμετρο. Σ’ αυτά τα ύψη υπάρχει μια λίμνη, που κάνει το τοπίο μοναδικό!
Έκατσα ένα βράδυ στο Chitral και στο ξενοδοχείο πέτυχα 2 Έλληνες! Είχαν πάει κι αυτοί στις κοιλάδες των Καλάς για 2 ‘βδομάδες και γυρνούσαν στην πατρίδα. Πήρα κι εγώ την άδεια από την αστυνομία για τις κοιλάδες των Καλάς και ξεκίνησα. Οι Καλάς λέγεται ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από την Τουρκία μέχρι εδώ είναι η μόνη μη-μουσουλμανική φυλή. Έχουν τη δική τους θρησκεία, τη δική τους γλώσσα, μοναδικά ήθη κι έθιμα και φανταχτερές φορεσιές!
Φανταστείτε τι γινόταν όταν τους έλεγα ότι είμαι Έλληνας… Με θεωρούσαν αδερφό τους! Στο δρόμο γνώρισα έναν Καλάς, που πήγαινε στο χωριό του, στην κοιλάδα Rumbur, με το μηχανάκι. Με ξενάγησε στους τόπους του και με φιλοξένησε στο σπίτι του.
Την άλλη μέρα επισκέφθηκα τους Έλληνες εθελοντές στην κοιλάδα Bumboret, που εδώ και 15 χρόνια κάνουν ότι μπορούν, για να διασώσουν τον υπό-εξαφάνιση, πλέον, πολιτισμό των Καλάς. Ευτυχώς, έχουν την υποστήριξη της Ελληνικής κυβέρνησης. Με περιήγησαν στο μουσείο που έχουν ιδρύσει, το οποίο είναι πολύ καλά οργανωμένο και ιδιαίτερα ενημερωτικό.
Κατέβηκα στο Peshawar, οδηγώντας 2 μέρες μέσα στα βουνά με πολλά χιλιόμετρα χωματόδρομων και πάντα δίπλα στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Πέρασα γρήγορα, χωρίς να κάνω στάσεις, γιατί σ’ εκείνες τις περιοχές ο κόσμος ήταν εξαγριωμένος με την απόφαση της κυβέρνησης για το τζαμί Lal και εκεί ποτέ δεν ίσχυαν οι Πακιστανικοί νόμοι. Οι φυλές, πρακτικά, είναι αυτόνομες και έχουν το νόμο στα χέρια τους.
Το Peshawar απέχει μόνο λίγα χιλιόμετρα από το Αφγανιστάν και ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα ασφαλές. Κοιμήθηκα ένα βράδυ εκεί και το πρωί μου είπαν ότι ήταν η Μέρα Ανεξαρτησίας του Πακιστάν και περίμεναν 4 βόμβες από την Αλ Γκάιντα! Δεν ξέρω τι έγινε, τελικά, πάντως εγώ όπου φύγει, φύγει!
Ήρθα στο Islamabad για να πάρω την ινδική βίζα, και να αλλάξω τους δίσκους του συμπλέκτη στη μοτοσικλέτα. Η ινδική βίζα ισχύει από την ημερομηνία που την παίρνεις και έχει διάρκεια 6 μήνες, οπότε αν την έπαιρνα από την Ελλάδα, θα έληγε μόλις έμπαινα στη χώρα. Τα γραφειοκρατικά θέματα είναι το χειρότερό μου… Σήμερα έκανα την πρώτη προσπάθεια, αλλά η Ινδική Πρεσβεία ήταν κλειστή, επειδή χθες ήταν η Μέρα Ανεξαρτησίας του Πακιστάν! Θα πάω αύριο και βλέπουμε…
Δυστυχώς, αυτός ο Η/Υ έχει Windows 98, οπότε, όπως καταλαβαίνεται δε διαβάζει τη φωτογραφική μου μηχανή, για να σας στείλω φωτογραφία. Ας ελπίσουμε στην Ινδία να χρησιμοποιούν πιο σύγχρονους Η/Υ στα Internet Café.

Να ‘στε καλά,
Ηλίας Βροχίδης

Μετά από μια ‘βδομάδα κολλημένος στο ίδιο μέρος για να φτιάξω την μοτοσικλέτα, όταν επιτέλους βγήκα και πάλι στο δρόμο ένιωθα πολύ ευχάριστα! Είδα το μεγαλοπρεπές θιβετιανό φρούριο στο “Karimabad”, που επιβλέπει αγέρωχο όλη την κοιλάδα από ‘κει ψηλά.
Ύστερα κατέβηκα στο διπλανό χωριό, το Ganish, το οποίο βραβεύτηκε από την UNESCO για τα αριστουργηματικά, σκαλιστά, ξύλινα τζαμιά του. Ήρθε ένα πολύ φιλικό παιδί και με ξενάγησε στα σοκάκια του χωριού.
Συνέχισα προς τα σύνορα με την Κίνα, το φημισμένο Khunjerab Pass. Ο δρόμος ήταν τελείως έρημος και έκανε το τοπίο μέσα στα βουνά ακόμη πιο απολαυστικό. Έφτασα μέχρι τα 3600 m υψόμετρο, 40 χλμ. Πριν τα σύνορα και εκεί σταμάτησα, γιατί ο δρόμος κοβόταν από ένα ποτάμι βάθους μεγαλύτερου από 1 μέτρο. Μόνο τα φορτηγά και τα “jeepakia” περνούσαν, αλλά ένα φορτηγό δεν τα κατάφερε και τούμπαρε!
Εγώ δεν υπήρχε λόγος να περάσω, αφού ούτος η άλλος δε θα έμπαινα στην Κίνα. Απλός, πήγα ως εκεί για να ταξιδέψω στον φημισμένο Karakoram Highway. Εκεί, μετά από 800, περίπου, χλμ. ήρθε η ώρα να αρχίσω να κατηφορίζω.
Πήγα στο χωριό Hoper, για να κάνω την δεύτερη πεζοπορία μου μέχρι την λίμνη Rush, στα 4600 m υψόμετρο. Άφησα την μοτοσικλέτα εκεί και βρήκα δυο Σλοβάκους κι έναν Τσέχο, που θα έκαναν την ίδια πεζοπορία. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, όλοι μαζί. Ήμασταν πολύ ωραία παρέα! Υπήρχε κατανόηση, αλληλοβοηθούμασταν και μοιραζόμασταν φαγητό, νερό, εξοπλισμό και ότι είχαμε. Δυστυχώς, δε βρήκαμε το μονοπάτι για την λίμνη, γιατί τα βουνά ήταν πολύ απότομα και δεν υπήρχε ίχνος μονοπατιού. Περπατούσαμε, όμως, 3 μέρες δίπλα σε πανύψηλες, χιονισμένες βουνοκορφές και το τοπίο ήταν πανέμορφο! Διασχίσαμε και δυο παγετώνες. Για ‘μένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο! Ήταν γεμάτο πάγκους ύψους 4-5 μέτρων και προσπαθούσαμε να ανεβοκατεβαίνουμε χωρίς να γλιστράμε. Ήταν δύσκολο και κάναμε πολύ ώρα να περάσουμε, αλλά το τοπίο ήταν μοναδικό!
Τώρα, γύρισα στο Gilgit για να πάρω από ‘δω τους χωματόδρομους και να φτάσω μέχρι το Peshawar, μέσα από ελάχιστα ταξιδεμένους δρόμους στις κοιλάδες των Ιμαλαΐων.
Στη φωτογραφία φαίνεται η πάντα χιονισμένη κορυφή Ultar Ι στα 7389 m. υψόμετρο! Δροσερή εικόνα για το καλοκαίρι!

Ηλίας Βροχίδης