Μετά από, σχεδόν, μια βδομάδα στο Gilgit, έφτιαξα προσωρινά τι μοτοσικλέτα για να συνεχίσω το ταξίδι μου. Έβγαλα τους δίσκους του συμπλέκτη και έστειλα δείγμα στην πρωτεύουσα για να βρουν καινούριους, αλλά μάταια.
Αναγκαστικά, “γυαλοχαρταρισα” μόνο τους μεταλλικούς δίσκους, καθάρισα τους δίσκους του συμπλέκτη κι έβαλα φρέσκα λαδάκια στη μοτοσικλέτα. Έτσι βελτιώθηκε αρκετά η κατάσταση, αλλά, φυσικά, δεν είναι για πολύ. Θα παραγγείλω να μου στείλουν καινούριους απ’ την Ελλάδα και ελπίζω αυτοί να αντέξουν μέχρι να φτάσουν οι καινούριοι. Θα μου βγει, βέβαια, ο κούκος αηδόνι, αλλά είναι η μόνη λύση.
Την βάση την κόρνας την ηλεκτροκόλλησα και στην ακτίνα που έσπασε από την πίσω ρόδα βάλαμε μια άλλη. Δεν υπήρχε, βέβαια, ίδια. Βγάλαμε από μια παλιά ρόδα. Είναι λίγο πιο λεπτή και στην άκρη έκανε γωνία, γιατί η παλιά ρόδα είχε ταμπούρο.
Την ισιώσαμε, όμως, και την περάσαμε. Μετά έγινε και ευθυγράμμιση (με το μάτι, βέβαια!).
Την αλυσίδα κίνησης όταν την άλλαξα δε μου είχε αρέσει ο τρόπος που την ένωσε ο μάστορας. Ήταν μια μεταχειρισμένη με ο-rings. Για καινούρια, φυσικά, ούτε λόγος. Ήμουν τυχερός που βρήκα και αυτήν, αφού έψαχνα σε όλο το Iran και δεν έβρισκα τίποτα. Για να την ενώσει είχε βγάλει έναν απλό πίρο και τον έβαλε σε δυο συνδέσμους βαρώντας τον με το σφυρί. Εδώ, είδα ότι ο πυρός κόντεψε να βγει, μετά από 1500 χλμ. περίπου και άμα κοβόταν η αλυσίδα φαντάζεστε τι θα γινόταν…
Έβαλα, λοιπόν, τον πίρο μέσα και τον ηλεκτροκόλλησα κι από τις δυο μεριές!
Έτσι δεν πρόκειται να βγει με τίποτα. Πατέντα πάνω στην πατέντα δηλαδή! Είναι οι πακιστανοί, αλλά είμαστε κι εμείς…

Αύριο, λοιπόν, επιτέλους αναχωρώ προς τα σύνορα με την Κίνα, με πρώτο σταθμό το “Karimabad”. Εδώ η Κυριακή τους είναι η Παρασκευή. Όλα τα μαγαζιά είναι κλειστά, οπότε πήγαμε εκδρομή με τον μάστορα στην περιοχή του “Chakarkote”.
Έκανα πατέντα και κατάφερα να διαβάσω μερικές φωτογραφίες μου κι έτσι σας στέλνω μια δροσιστική φωτογραφία από την εκδρομή. Ελπίζω να σας δροσίσει, γιατί έχω πληροφορίες ότι οι θερμοκρασίες είναι ανεβασμένες εκεί!

Καλό καλοκαίρι,
Ηλίας Βροχίδης

Εδώ και μέρες, λοιπόν, έχω ανεβεί στα Ιμαλάια. Τα τοπία είναι υπέροχα, ο αέρας δροσερός και οι δρόμοι πολύ απαιτητικοί! Ακόμη και ο κεντρικός δρόμος που συνδέει το Pakistan με την Κίνα, ο θρυλικός Karakoram Highway, είναι παντού μπλοκαρισμένος από τις κατολισθήσεις.
Έκανα 3 μέρες πεζοπορία στην περιοχή που οι τουρίστες αποκαλούν Fairy Meadow. Ανέβηκα μέχρι τα 3700 m υψόμετρο και είδα πρώτη φορά παγετώνες και την κορυφή Nanga Parbat στα 8125 m, την ένατη ψηλότερη του κόσμου.
Για να πάω στο σημείο που ξεκίνησα την πεζοπορία οδήγησα 15 χλμ σε έναν καρόδρομο που οι ανηφόρες ήταν τόσο απότομες που σε 2 σημεία το μικρό μου “XRακι” δεν είχε τι δύναμη να ανεβεί. Κατέβηκα από τι μοτοσικλέτα και το ανέβασα, αλλά ο συμπλέκτης είχε ζεσταθεί κάπως.
Όταν τελείωσα, λοιπόν, την πεζοπορία και κατέβηκα να συνεχίσω το δρόμο μου στον Karakoram Highway, αντίκρισα ατέλειωτες κατολισθήσεις. Ο δρόμος είχε καλυφθεί από ένα στρώμα λάσπης σε κάποια σημεία και από κοτρόνες σε άλλα σημεία.
Περνούσα δύσκολα, αλλά ανώδυνα μέχρι που βρέθηκα σε ένα σημείο με τόση λάσπη που η μισή μοτοσικλέτα είχε βυθιστεί! Η λάσπη ήταν τόσο κολλώδης που για να ξεκολλήσω το πόδι μου έσκαβε ένας γύρο από την μπότα κι εγώ τραβούσα το πόδι κι εγώ δεν ξέρω για πόση ώρα! Φανταστείτε τι τραβήξαμε για να ξεκολλήσουμε τι μοτοσικλέτα…
Προσπαθήσαμε να την τραβήξουμε με jeep, αλλά το jeep δεν τα κατάφερνε. Η μόνη λύση ήταν ο Πακιστανικός τρόπος. Μαζεύεται, δηλαδή, ένα τσούρμο και με ομαδική δουλειά πάντα βγαίνει αποτέλεσμα. Μετά από μισή ώρα σκάψιμο περίπου και τραβώντας 6-7 άτομα προς τα πάνω την μπροστινή ρόδα καταφέραμε να την βγάλουμε από τι λάσπη.
Βάλαμε από κάτω κοτρόνες για να μην ξανά βυθιστεί και κάνοντας το ίδιο, αλλά πολύ πιο δύσκολα καταφέραμε να σηκώσουμε και την πισινή ρόδα. Περιττό να πω ότι ήμουν λασπωμένος από την κορφή ως τα νύχια. Αυτό ήταν το λιγότερο, όμως…
Το πρόβλημα είναι ότι με τόσο ζόρισμα αυτές τις μέρες ο συμπλέκτης φαγώθηκε.
Τώρα τον έχω χαλαρώσει τελείως και δουλεύει καλά, αλλά πρέπει να τον αλλάξω γιατί έχω ακόμη πολύ και απαιτητικό off-roading μπροστά μου. Είμαι, λοιπόν, στο Gilgit, βρήκα ένα καλό συνεργείο και αύριο θα ανοίξουμε το συμπλέκτη να δούμε τι γίνεται. Μου είπαν ότι μπορούμε να βρούμε καινούριους δίσκους για το συμπλέκτη, αλλά άμα δεν τους δω δεν το πιστεύω.
Με τόσο κοπάνημα, η μοτοσικλέτα έχει ακόμη 2 προβληματάκια, αλλά είναι μικρά σε σχέση με το συμπλέκτη. Έσπασε η μεταλλική βάση τις κόρνας και μια ακτίνα από τον πίσω τροχό. Αυτά διορθώνονται εύκολα, όμως. Εν αναμονή, λοιπόν, τις αυριανής μέρας να δούμε τι θα γίνει με το συμπλέκτη…
Δυστυχώς, ούτε αυτό το computer διαβάζει το σκληρό μου δίσκο και πάλι δε μπορώ να στείλω φωτογραφία. Αμφιβάλλω αν θα βρω computer τις προκοπής στο Pakistan για να σας στείλω φωτογραφία, αλλά θα κάνω ότι μπορώ.

Ηλίας Βροχίδης

Μετά την Quetta, κατευθύνθηκα προς το Uch Sarif. Οδήγησα σε όμορφους δρόμους, μέσα από βουνά και αισθανόμουν πολύ ωραία! Είχα πολύ καιρό να δω βουνά, τόσο καιρό μέσα στις έρημους που ήμουν.
Στο Uch Sarif και στο Multan, που συνέχισα μετά, είδα κάποια ωραία τζαμιά και μαυσωλεία. Αυτή η περιοχή είχε πολύ ζέστη και τρομερή υγρασία! Ο συνδυασμός με έκανε να είμαι όλη μέρα λουσμένος, κυριολεκτικά, στον ιδρώτα.
Μέχρι εκεί, σχεδόν, πάντα με συνόδευε περιπολικό τις αστυνομίας. Με πήγαιναν 15 - 45 λεπτά δρόμο και μετά με περίμενε άλλο περιπολικό για να συνεχίσω μαζί του και πάει λέγοντας. Φυσικά, τα βράδια με έπαιρναν στο αστυνομικό τμήμα να κοιμηθώ.
Τώρα, όμως, τέλειωσαν και οι ζέστες και οι συνοδείες. Είμαι στο Islamabad, την πρωτεύουσα του Pakistan. Από ‘δω και πέρα είναι ασφαλή τα πράγματα και τα Ιμαλάια με περιμένουν να μου χαρίσουν ένα δροσιστικό καλοκαίρι!
Το Islamabad είναι η πιο ήσυχη πρωτεύουσα που έχω δει!
Η μάλλον η πιο ήσυχη πολη που έχω δει. Είναι πολύ μικρότερη από άλλες πόλεις του Pakistan, έχει τεράστιους δρόμους και όλη η πολη είναι καταπράσινη. Τα σπίτια, σε πολλά σημεία, είναι κρυμμένα μέσα στο πράσινο! Χτίστηκε μόλις πριν λίγα χρόνια βάση τον σχεδίων του… Κωνσταντίνου Δοξιάδη!
Αύριο θα δω την πολη και μετά θα φύγω για το συναρπαστικότερο, μάλλον, κομμάτι του ταξιδιού μου, τα Ιμαλάια! Θα φάω όλο το καλοκαίρι μου εκεί κάνοντας πεζοπορίες και οδηγώντας μέσα στα βουνά και στο Δρόμο του Μεταξιού, βέβαια!
Δεν ξέρω κατά πόσο θα βρίσκω internet σ’ εκείνες τις περιοχές, οπότε ίσως κάποια φορά κάνω καιρό να σας στείλω τα νέα μου.
Δυστυχώς, αυτό το computer δε διαβάζει το σκληρό μου δίσκο και δε μπορώ να σας στείλω φωτογραφία Αν όλα πάνε καλά, όμως, την επόμενη φορά θα σας στείλω φωτογραφία που θα σας αποζημιώσει σίγουρα!

Ηλίας Βροχίδης

Προχθές μπήκα στο Pakistan και είμαι κατενθουσιασμένος! Ήξερα ότι το Pakistan φημίζεται για τι φιλοξενία του, όσο και το Iran. Από το πρώτο βήμα μου, όμως, στο Pakistan αντιμετώπισα τόσο ζεστη φιλοξενία, που δε μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει! Ακόμη μεγαλύτερη απ’ το Iran!
Στην πρώτη πολύ, στα σύνορα, με πήραν να φάω στο μαγαζί τους. Ήθελαν να κάτσω εκεί το βράδυ, αλλά τους είπα ότι έπρεπε να συνεχίσω το ταξίδι μου. Εκείνο το βραδυ κοιμήθηκα στο αστυνομικό τμήμα του Dalbandin, γιατί στην περιοχή μέχρι την Quetta γίνονται ληστείες κάποιες φορές. Σπάνια γίνονται, αλλά για να μην το ρισκάρω πήγα στο αστυνομικό τμήμα που με είχαν καλύτερα κι από ξενοδοχείο!
Το επόμενο απόγευμα έφτασα στην Quetta.
Όταν την είδα εννόησα μεγάλη χαρά, γιατί αισθάνθηκα ότι έφτασα στον ινδικό πολιτισμό! Η ατμόσφαιρα εδώ άλλαξε τελείως. Είναι καθαρά ινδική: πάρα πολύς κόσμος, πολύχρωμα φορτηγά, ρίξω, τελείως άτακτη κίνηση, σπίτια από λάσπη, δρόμοι με χώμα και άμμο, υπαίθρια παζάρια, φωνές, κόρνες, φασαρία, χρώμα…
Δεν είναι κι ότι πιο ευχάριστο για να μείνω εδώ, αλλά το χαίρομαι πολύ, γιατί νοηθώ ότι μετά από τόσο ταξίδι, τώρα πια είμαι σε άλλο κόσμο!
Δεν ξεχνάω, όμως, και το Iran. Έκανα κάποιες πολύ ωραίες βόλτες μέσα στην έρημο, ανάμεσα σε αμμόλοφους και είδα το ηλιοβασίλεμα, την πανσέληνο και την αυγή από ‘κει! Ήταν πολύ όμορφα!
Έφαγα κι ένα γερο κόλλημα σ’ ένα σημείο με πολύ μαλακή άμμο. Είχε βυθιστεί πάνω από τι μισή πισινή ρόδα και είχαν βρει στην άμμο οι βαλίτσες και η κοιλιά τις μοτοσικλέτας! Η μόνη λύση ήταν να σκάψω και να γυρίσω με τα χέρια τι μοτοσικλέτα 180 μοίρες προς την κατηφόρα.
Ευτυχώς είναι το ΧR και όχι η Africa, οπότε μπόρεσα και την γύρισα με τα χέρια. Μετά πατούσα γκάζι, την έσπρωχνα ταυτόχρονα και βγήκα.
Στη φωτογραφία φαίνεται το κόλλημα.