Μετά το Ahvaz πήγα στο Shiraz. Είδα μερικά όμορφα τζαμιά, περιπλανήθηκα λίγο στο ατμοσφαιρικό παζάρι τις πόλης κι έφυγα για την πανέμορφη Περσέπολη. Τα ανάγλυφα και οι σκαλισμένοι τάφοι μέσα στους βράχους είναι απίστευτοι!
Είδα τους Πασαργάδες και μερικούς άλλους παρόμοιους αρχαιολογικούς χώρους εκεί γύρω και συνέχισα μέσα από την άδεια στεπα για το Yazd.
Όπου έφτανε το μάτι έβλεπα ένα κενό τοπίο, που αλλού είχε μόνο χώμα και αλλού προσπαθούσαν να επιβιώσουν μερικοί θάμνοι.
Ευτυχώς, μετά το Ahvaz κινούμαι συνεχεια στα 1500 - 2600 m υψόμετρο και ο καιρός είναι πολύ πιο δροσερός. Όταν λέω δροσερός, τους 40 βαθμούς C τους έχει, αλλά σε σχέση με τους 55 C του Ahvaz είναι δροσιά!
Το Yazd είναι μαγευτικό! Όλη η παλιά πολη είναι χτισμένη από λάσπη και έχει αυτό το γλυκό καφέ χρώμα. Εδώ είναι αυτά τα κτίρια με τα πανέξυπνα αρχαία air-conditions (badgir). Πολλά παλιά σπίτια έχουν 1-4 πύργους που στην κορυφή τους έχουν μεγάλους “αεραγωγούς” γύρω-γύρω για να πιάνουν τον αέρα απ’ όπου κι αν φυσάει.
Ο αέρας κατεβαίνει κάτω και περνάει πάνω από μια πισίνα με νερό, δροσίζεται και μπαίνει στο σπίτι. Ο ζεστός αέρας από το σπίτι φεύγει από άλλη δίοδο. Το δοκίμασα και είναι απίστευτα αποτελεσματικό. Δεν είναι, βέβαια, και σαν air-condition, αλλά είναι σίγουρα πολύ πιο υγιεινό και χωρίς να σπαταλάει την παραμικρή ενέργεια!
Αύριο θα κάνω μια βόλτα σε κάποια χωριά μέσα στην έρημο και ύστερα θα κατευθυνθώ προς το Κερμάν.

Η φωτογραφία που στέλνω δε θα μπορούσε να είναι άλλη από αυτή με τα badgirs, για να δείτε και να καταλάβετε κάπως πως είναι αυτά τα πανέξυπνα συστήματα! Το συγκεκριμένο κτίριο είναι μια δεξαμενή νερού, που έχει τα badgirs για να κρατάει το νερό δροσερό όλο το καλοκαίρι.

Βροχίδης Ηλίας

Χαιρετώ από το Ahvaz, κοντά στον Περσικό Κόλπο! Είδα στο Βορρά το Soltaniyeh και μετά μπήκα πάλι μέσα στα βουνά, αλλά από την άλλη μεριά, στο Δυτικό Ιράν. Στο Soltaniyeh με φιλοξένησε ο μπακάλης από τον οποίο πήγα να ψωνίσω για να μαγειρέψω. Εκεί υπάρχει ο μεγαλύτερος θόλος με πλινθιά στον κόσμο. Χτίστηκε τον 14ο αιώνα.
Μέσα από τα βουνά έφτασα μέχρι τα σύνορα με το Ιράκ στο χωριό Howraman-at-Takht. Ήταν πολύ όμορφο, ορεινό χωριό και απόλαυσα λίγο την απλοϊκή ζωή των ανθρώπων εκεί. Συνάντησα κάποιους Ιρανούς, που ζούνε στη Γερμανία εδώ και πολλά χρόνια και έχουν ιδρύσει έναν οργανισμό, που ανοίγει βιβλιοθήκες σε απομακρυσμένα χωριά του Ιράν (http://www.ccdc.ir). Το βράδυ κοιμηθήκαμε όλοι μαζί στη βιβλιοθήκη.
Ύστερα είδα την τεράστια σπηλιά Ali Sadr, την οποία διασχίζει ένα ποτάμι. Μας έκαναν, περίπου, μισή ώρα ξενάγηση με βαρκούλες. Δεν είχε πολλούς ιδιαίτερους σχηματισμούς, αλλά ήταν ωραίο που κινούμασταν με τις βαρκούλες μέσα στη σπηλιά!
Την επόμενη μέρα έφτασα στο περίφημο Ισφαχάν! Δε μπορούσα να φανταστώ ότι είναι τόσο όμορφο! Όταν είδα τη φημισμένη πλατεία του Ιμάμ σάστισα! Γύρω - γύρω έβλεπα παντού τα διαμάντια της Πέρσικης αρχιτεκτονικής, στο κέντρο ένα συντριβάνι να δροσίζει την πλατεία και όπου υπήρχε πράσινο να κάθονται οι οικογένειες και να κάνουν πικ-νικ. Είχα προγραμματισμένο να κάτσω 2 μέρες εκεί και κάθισα 4. Δε μπορούσα να ξεκολλήσω!
Από ‘κει συνέχισα για το Shushtar με τους πανέμορφους νερόμυλους. Σταμάτησα σε ένα συνεργείο να γρασσάρω την αλυσίδα και τελικά κατέληξα στο σπίτι τους μέχρι την άλλη μέρα. Από ‘δω και κάτω η θερμοκρασία όλη μέρα είναι πάνω από 50 βαθμούς C! Ακόμη και πάνω στη μοτοσικλέτα ζεσταίνομαι. Κλείνω τη ζελατίνα του κράνους γιατί όταν με χτυπάει ο αέρας καθώς τρέχω αντί να με δροσίζει, με καίει! Συνήθεια είναι, όμως, κι αυτό. Τα καταφέρνω, δεν έχω πρόβλημα.
Μπήκα στο Ahvaz να αγοράσω καλό λάδι για τη μοτοσικλέτα και με πήρε κάποιος στο σπίτι του για φαγητό. Δεν ήξερε Αγγλικά. ¨Επαιρνε συνέχεια τηλέφωνα και μου έδωσε να μιλήσω με κάποιον που ήξερε Αγγλικά. Με ρωτούσε για το ταξίδι μου και είπε ότι ήθελε πολύ να με γνωρίσει και μετά μου λέει ότι είναι από το τηλεοπτικό κανάλι του Ahvaz και θέλει να μου πάρει συνέντευξη για να με γνωρίσει ο κόσμος!!! Δεν ξέρω τι θα γίνει, τελικά. Κάθισα το βράδυ στο σπίτι του Αχμέτ που χάρηκε τόσο που ήμουν εδώ… Αύριο θα φύγω για το Shiraz.

Ήθελα να στείλω φωτογραφία από το εκθαμβωτικό Ισφαχάν, αλλά δυστυχώς δεν έχω μαζί μου στο Internet Cafe τις φωτογραφίες από το Ισφαχάν. Η φωτογραφία που στέλνω είναι από το Howraman-at-Takht

Να ‘στε καλά,Βροχίδης Ηλίας

Howraman-at-Takht

Εδώ και 1 εβδομάδα έχω μπει στην Persia! Από το Batman στην ανατολική Τουρκία μέχρι τα σύνορα περνούσα από πανέμορφα βουνά μέχρι τα 2200 m υψόμετρο και είδα την τεράστια λίμνη Van στα 1700 m, όπου έκανα και μια βόλτα σε ένα νησάκι.
Λίγο πριν το Dogubayazit που είναι κοντά στα σύνορα με έπιασε δυνατό χαλάζι! Πρώτη φορά συναντούσα χαλάζι με την μοτοσικλέτα. Φόρεσα τα αδιάβροχα, έσκυψα πίσω από την ζελατίνα, γιατί το χαλάζι με χτυπούσε τόσο δυνατά που με πονούσε (ναι, και πάνω απ’ το μπουφάν!!!) και Keep Walking! κανένα πρόβλημα.
Με το που μπήκα στο Iran πήγα στην Ταυρίδα (Tabriz). Η πόλη ήταν άδεια, γιατί ήταν αργία. Τιμούσαν την μνήμη του μεγάλου ηγέτη τους Ayatollah Khomeini που πέθανε στις 4 Ιουνίου 1989.
Πήγα στο “Kandovan”, την “Καππαδοκία” του Iran και είδα ότι όλος ο κόσμος ήταν εκεί. Έχει τους ίδιους περίεργους σχηματισμούς στα βράχια και σπίτια μέσα σε αυτά, όπως και στην Καππαδοκία.
Την επόμενη μέρα στο χωριό “Osku”, μετά το “Kandovan”, σταμάτησα να πάρω ψωμί και, ως συνήθως, με κράτησαν εκεί να φάω μαζί τους πρωινό και να πιω τσάι. Εκεί ήρθε ένας τρομερά φιλόξενος συνομήλικος μου, που με πήγε στο σπίτι του.
Με κέρασε τσάι, παρήγγειλε pizza, χυμούς και 1002 άλλα. Η μάνα του μου έφερε κι εγώ δεν ξέρω πόσα κιλά ψωμί, μαϊντανό και τυρί για να τρώω στο ταξίδι! Μου γέμισαν την μοτοσικλέτα πράγματα! Ήταν απίστευτοι!
Πήρε ο Sohrab την μοτοσικλέτα του, πήρα κι εγώ την δικιά μου και με πήγε μια βόλτα να δω το χωριό από ψηλά. Στο δρόμο με πήγε σε ένα βενζινάδικο, γέμισα και δεν με άφηνε να πληρώσω! Και ο άνθρωπος, ρε παιδιά, πριν από 2 ώρες δε με ήξερε! Ποσο φιλόξενος μπορεί να είναι κάποιος…
Ανταλλάξαμε ενθύμια και αποχωριστήκαμε με βαριά την καρδιά.
Μετά από ‘κει πήρα τα βουνά. Ναι, έχει και τέτοια το Iran και μάλιστα πανέμορφα! Τις προηγούμενες 2 μέρες κινούμουν δίπλα στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν, δίπλα στον ποταμό Aras βλέποντας γέφυρες από την εποχή τον Σαφαβίδων, κάστρα, Εκκλησίες και όλα αυτά μέσα σε πανέμορφα τοπία!
Ανέβηκα μέχρι τα 2000 m, αλλά κινούμουν ήδη για μισή ώρα περίπου σε
πολύ πυκνή ομίχλη, ψιχάλιζε και δεν έβλεπα τίποτα από την ζελατίνα του κράνους και βράδιαζε κιόλας, οπότε σταμάτησα επί τόπου και κατασκήνωσα στην άκρη του δρόμου.
Σήμερα μέσα από όμορφα τοπία έφτασα στο Ardabil, που έχει ένα πανέμορφο τζαμί και αύριο θα συνεχίσω για 1-2 μέρες ακόμη μέσα στα βουνά.

Στέλνω την τελευταία φωτογραφία από την Τουρκία που είναι από το κάστρο στο χωριό Hosap, κοντά στη λίμνη Van. Είναι το πιο εντυπωσιακό κάστρο που έχω δει ποτέ και είναι χτισμένο πάνω στην κορυφή ενός βράχου!

Είμαι στην Ανατολική Τουρκία, σε μια πολη που λέγεται Batman!
Είχα κατασκηνώσει κοντά στο Hasankeyf, δίπλα στον ιστορικό ποταμό Τίγρη! Το τοπίο ήταν μεγαλειώδες! Το πρωί ήρθε ο δάσκαλος από ένα διπλανό χωριό και με πήρε στο σχολειό. Με γνώρισε στα παιδιά, έπαιξα μαζί τους σκάκι, μου έφεραν πρωινό, μου χάρισαν ένα ροζ τριαντάφυλλο, τους έδειξα φωτογραφίες απ’ την Ελλάδα και βγήκαμε όλοι μαζί φωτογραφία! Είναι Κούρδοι και δεν είχαν ξανασυναντήσει ποτέ τους Έλληνα.
Τώρα με έφερε ο “δάσκαλος” στο σπίτι του στην πολη που μένει, στο Batman δηλαδή. Επέμενε πολύ να κάτσω εδώ το βράδυ, να κάνω ένα μπάνιο και να μου δώσει οτιδήποτε χρειάζομαι!
Πριν 3 μέρες έγινε το ίδιο περίπου όταν είχα κατασκηνώσει σε ένα χωράφι. Με βρήκε το βράδυ ένα παιδί στην ηλικία μου και με πήρε στο σπίτι του στο χωράφι. Με γνώρισε σε όλη την οικογένεια, με τάισαν και το βράδυ κοιμηθήκαμε στην ταράτσα του σπιτιού, κάτω από την πανσέληνο. Εδώ έτσι κοιμούνται τα καλοκαίρια! Το πρωί σπείραμε βαμβάκι σε ένα χωράφι και ήρθε μαζί μου στο χωριό Χαράν που ήθελα να δω, για να με ξεναγήσει. Γίναμε αδέρφια με το παιδί!
Στην Καππαδοκία ήταν πανέμορφα. Θα πετούσα με αερόστατο, αλλά αναβλήθηκε λόγο βροχής. Μετά πήγα μέχρι τι Σανλιούρφα μέσα από πανέμορφα βουνά. Από ‘κει και πέρα ξεκίνησε η Ανατολή. Ο κόσμος εδώ είναι τελείως διαφορετικός από την δυτική Τουρκία. Ταξίδευα δίπλα στα σύνορα με την Συρία και το κλίμα θύμιζε καθαρά Μέση Ανατολή. Σε 2-3 μέρες, μάλλον, θα μπω στην Περσία.

Μέχρι τώρα δεν είχα κανένα πρόβλημα υγείας, ούτε μια διάρροια!
Η μοτοσικλέτα μετά το πρόβλημα με το αμορτισέρ δεν παρουσίασε τίποτα άλλο. Είναι τέλεια! Την χαίρομαι πολύ! Είτε ταξιδεύω από άσφαλτο είτε από χώμα δε με προβληματίζει καθόλου. Την απολαμβάνω σαν παιχνιδάκι και σκέφτομαι συνέχεια πόσο καλά έκανα που αφίσα την Africa στη Θεσσαλονίκη και πήρα αυτό το ωραίο παιχνιδάκι! Τώρα που έφυγα από την τουριστική Τουρκία και δεν είμαι στις μεγάλες πόλεις, δε θα αφιερώνω συχνά χρόνο στο Internet, οπότε θα γράφω πιο σπάνια.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι από την Καππαδοκία, όπως φαίνεται άλλωστε χαρακτηριστικά από τον αλλόκοτα σχηματισμένο βράχο.

Εγώ και η ηρωική μοτοσικλέτα μου! Χαιρετίσματα,
Βροχίδης Ηλίας