9 Ιούνη 2008 Φορέστε τα κράνη σας, ξεκινάμεεεε!!!
Αγαπητοί συνταξιδιώτες, επιτέλους ξεκούνησα από το Δελχί, γιατί 1,5 μήνα στην πόλη πειριμένοντας για τις βίζες είχα σκουριάσει (κι όπως λέει κι ένα στιχάκι που μου αφιέρωσε κάποια πολύτιμη φίλη μου: Είναι καλύτερα να φθείρεσαι από τη χρήση, παρά απ’ τη σκουριά!).
Πήγα στο χωριό του Αμάν, του φίλου μου που σας είχα πει και προηγουμένως. Κάθησα τρεις μέρες μαζί τους. Ήταν όμορφα. Πήγαμε στο ναό όπου ο Αμάν θα γινόταν Ινδουιστής ασκητής. Τα λέγαμε με τους άλλους ασκητές σα φιλαράκια. Ήταν πολύ ενδιαφέρον που είδα πώς πραγματικά ζούνε, πέρα από την καθώς πρέπει ζωή που δείχνουνε στους τουρίστες. Είχαν τηλεόραση μέσα στο ιερό του ναού για να καταλάβετε!
Τώρα είμαι στο Amritsar, στα σύνορα Ινδίας - Πακιστάν, εδώ που ήμουνα και πριν 10 μήνες, όταν μπήκα στην Ινδία. Θα πάω να δω πάλι το Χρυσό Ναό (θυμάστε εκείνη τη φωτογραφία;). Εδώ ήταν το πρώτο μου βήμα στην Ινδία και θα είναι και το τελευταίο.
Αύριο μπαίνω στο Πακιστάν. Όπως έγραψα και προηγουμένως δε θα μπορώ να σας στέλνω τα νέα μου τόσο συχνά, γιατί στο Πακιστάν και το Ιράν έχω μόνο 7 μέρες βίζα για τη κάθε χώρα, οπότε θα πρέπει να ταξιδεύω συνεχώς για να προλάβω να διασχίσω αυτές τις χώρες. Στην κεντρική Ασία, δυστυχώς, έχει internet μόνο στις πρωτεύουσες, οπότε μπορεί να κάνω και 2-3 ‘βδομάδες, ίσως και παραπάνω, να στείλω κάτι. Μην ανησυχείσετε.
Κι εκεί που μπήκα σ’ ένα ξενοδοχείο, ποιους λέτε να είδα;;; Τον Άκη και τη Βούλα, που κάνουν το γύρο του κόσμου με το Land Rover (http://www.theworldoffroad.com)! Δεν το πίστευα! Δεν τους γνώρισα ποτέ στην Ελλάδα και τους πέτυχα εδώ. Παρακολουθούσα συνέχεια το ταξίδι τους, μήπως και συναντηθούμε. Θα πήγαιναν, όμως, στην Κίνα και δεν ήξερα για τις αλλαγές. Τους πέτυχα τελείως τυχαία! Αν είναι δυνατόν!
Στέλνω μια φωτογραφία από αυτή τη συνάντηση κορυφής! Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο χάρηκα! Φυσικά, κάτσαμε και τα λέγαμε μέχρι αργά! Καλή συνέχεια Άκη και Βούλα στον άθλο σας!
Να ‘στε όλοι καλά και θα επικοινωνούμε όσο γίνεται συχνότερα,
Ηλίας Βροχίδης
June 10th, 2008 at 1:22
Καλή αρχή Ηλία.
Είμαι συγκινημένη πολύ που ξεκινάς το καινούργιο σου ταξίδι. Ξέρω ότι θα είναι πολύ πιο δύσκολο από το προηγούμενο. Θα δεις τόσο διαφορετικά πράγματα. Βουνά άγρια και σκληρά, καταστάσεις όμορφες και απίστευτες. Σχεδόν γδέρνω το πρόσωπο μου που δεν είμαι και εγώ στον δρόμο. Άρχισα να διαβάζω τον Άκη και την Βούλα. Απίστευτοι. Απλά απίστευτοι.
Σου στέλνω πολύ πολύ αγάπη. Σου εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου υγεία, υγεία, υγεία, κουράγιο, δύναμη και υπέροχες στιγμές.
Θα μου λείψεις πολύ. Θα σε σκέφτομαι πολύ. Καλό off road δρόμο ψυχή μου.
June 14th, 2008 at 14:38
Τελικά πόσο…”μικρός” είναι ο κόσμος ε…? χα..χα.. για τα παιδιά που κάνουν το ταξιδάκι με το το jeep ειχα δει μια παρουσίαση στην ΕΡΤ3 πριν ξεκινήσουν, στην εκπομπή του Χ. Θεοφράστου…και…θυμάμαι που λεγαν οτι θα κοιμούνται πάνω στο Jeep στην σκηνή….
Εντυπωσιακό…! όσο και το να βρεθείτε εκεί… φαντάζομαι θα είχες ιδιαίτερη χαρά που βρεθήκατε εκεί..
Καλή Συνέχεια…
June 27th, 2008 at 14:50
Μεταξύ μας Ηλία ο δικός τους άθλος είναι το 1/1000 του δικού σου! Να ‘σαι καλά φίλε και όταν με το καλό επιστρέψεις θα πρέπει να γράψεις ένα βιβλίο για το ταξίδι σου αυτό, εγώ το περιμένω από τώρα!