Εδώ και 1 εβδομάδα έχω μπει στην Persia! Από το Batman στην ανατολική Τουρκία μέχρι τα σύνορα περνούσα από πανέμορφα βουνά μέχρι τα 2200 m υψόμετρο και είδα την τεράστια λίμνη Van στα 1700 m, όπου έκανα και μια βόλτα σε ένα νησάκι.
Λίγο πριν το Dogubayazit που είναι κοντά στα σύνορα με έπιασε δυνατό χαλάζι! Πρώτη φορά συναντούσα χαλάζι με την μοτοσικλέτα. Φόρεσα τα αδιάβροχα, έσκυψα πίσω από την ζελατίνα, γιατί το χαλάζι με χτυπούσε τόσο δυνατά που με πονούσε (ναι, και πάνω απ’ το μπουφάν!!!) και Keep Walking! κανένα πρόβλημα.
Με το που μπήκα στο Iran πήγα στην Ταυρίδα (Tabriz). Η πόλη ήταν άδεια, γιατί ήταν αργία. Τιμούσαν την μνήμη του μεγάλου ηγέτη τους Ayatollah Khomeini που πέθανε στις 4 Ιουνίου 1989.
Πήγα στο “Kandovan”, την “Καππαδοκία” του Iran και είδα ότι όλος ο κόσμος ήταν εκεί. Έχει τους ίδιους περίεργους σχηματισμούς στα βράχια και σπίτια μέσα σε αυτά, όπως και στην Καππαδοκία.
Την επόμενη μέρα στο χωριό “Osku”, μετά το “Kandovan”, σταμάτησα να πάρω ψωμί και, ως συνήθως, με κράτησαν εκεί να φάω μαζί τους πρωινό και να πιω τσάι. Εκεί ήρθε ένας τρομερά φιλόξενος συνομήλικος μου, που με πήγε στο σπίτι του.
Με κέρασε τσάι, παρήγγειλε pizza, χυμούς και 1002 άλλα. Η μάνα του μου έφερε κι εγώ δεν ξέρω πόσα κιλά ψωμί, μαϊντανό και τυρί για να τρώω στο ταξίδι! Μου γέμισαν την μοτοσικλέτα πράγματα! Ήταν απίστευτοι!
Πήρε ο Sohrab την μοτοσικλέτα του, πήρα κι εγώ την δικιά μου και με πήγε μια βόλτα να δω το χωριό από ψηλά. Στο δρόμο με πήγε σε ένα βενζινάδικο, γέμισα και δεν με άφηνε να πληρώσω! Και ο άνθρωπος, ρε παιδιά, πριν από 2 ώρες δε με ήξερε! Ποσο φιλόξενος μπορεί να είναι κάποιος…
Ανταλλάξαμε ενθύμια και αποχωριστήκαμε με βαριά την καρδιά.
Μετά από ‘κει πήρα τα βουνά. Ναι, έχει και τέτοια το Iran και μάλιστα πανέμορφα! Τις προηγούμενες 2 μέρες κινούμουν δίπλα στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν, δίπλα στον ποταμό Aras βλέποντας γέφυρες από την εποχή τον Σαφαβίδων, κάστρα, Εκκλησίες και όλα αυτά μέσα σε πανέμορφα τοπία!
Ανέβηκα μέχρι τα 2000 m, αλλά κινούμουν ήδη για μισή ώρα περίπου σε
πολύ πυκνή ομίχλη, ψιχάλιζε και δεν έβλεπα τίποτα από την ζελατίνα του κράνους και βράδιαζε κιόλας, οπότε σταμάτησα επί τόπου και κατασκήνωσα στην άκρη του δρόμου.
Σήμερα μέσα από όμορφα τοπία έφτασα στο Ardabil, που έχει ένα πανέμορφο τζαμί και αύριο θα συνεχίσω για 1-2 μέρες ακόμη μέσα στα βουνά.

Στέλνω την τελευταία φωτογραφία από την Τουρκία που είναι από το κάστρο στο χωριό Hosap, κοντά στη λίμνη Van. Είναι το πιο εντυπωσιακό κάστρο που έχω δει ποτέ και είναι χτισμένο πάνω στην κορυφή ενός βράχου!

This entry was posted on Thursday, June 7th, 2007 at 22:28 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.