Στο ναό του ήλιου, λοιπόν, στο Konark, το ταξίδι μου έφτασε στο τέλος του. Ήρθα ολομόναχος από την Ελλάδα μέχρι την Ινδία μ’ ένα μικρό μηχανάκι 250 κ.εκ. Δε με άφησε ποτέ στο δρόμο προς έκπληξη των “έμπειρων” μοτοσικλετιστών, που με διαβεβαίωναν πως αποκλείεται να αντέξει 46.000 χλμ. τέτοιου ταξιδιού ένα αερόψυκτο χωμάτινο μηχανάκι 250 κ.εκ.

Και σκεφτείτε ότι δεν έπαθα ούτε γρατζουνιά ούτε στην αλλοπρόσαλλη κίνηση της Ινδίας, ούτε πουθενά αλλού.

Δε με σκότωσαν, δε με απήγαγαν, δε με λήστεψαν και δε με βίασαν, όπως το 90% του κόσμου πίστευε και προσπαθούσε παθιασμένα να με αποτρέψει από αυτό το ταξίδι.

Δεν έπαθα ελονοσία, ηπατίτιδα, χολέρα, τύφο, ούτε ιαπωνική β εγκεφαλίτιδα, όπως πολλοί ήταν σίγουροι ότι θα πάθω όλες τις αρρώστιες του κόσμου.

Ήταν τυχαίο ή είμαι το “παιδί θαύμα”; Το “παιδί θαύμα” δεν είμαι και ούτε τύχη μπορεί να είναι μετά από περισσότερο από ένα χρόνο ταξιδιού κάτω από αυτές τις συνθήκες. Δεν είναι ούτε δύο ‘βδομάδες, ούτε ένας μήνας. Φυσικά, μπορεί αργότερα στη ζωή μου να πάθω κάτι από τα παραπάνω, αλλά το ότι ΕΖΗΣΑ (δεν επιβίωσα απλώς) για περισσότερο από ένα χρόνο στη ζωή μου, μου είναι αρκετό.

Θέλω, λοιπόν, να βγουν κάποια διδάγματα από το εγχείρημα που ολοκλήρωσα, γιατί κι άλλοι έχουν αυτό το πάθος για ΖΩΗ. Πριν ξεκινήσω έκρυβα αυτό που ήθελα να κάνω, γιατί ήξερα τι θα αντιμετωπίσω. Δεν το έκρυψα, όμως, από τα πρόσωπα του στενού μου περιβάλλοντος και λόγω του περίεργου εγχειρήματος το νέο εξαπλώθηκε ευρέως κι εγώ είχα να αντιμετωπίσω πολύ άσχημες συμπεριφορές και πικρά σχόλια, επειδή δεν άκουγα αυτούς που “ήξεραν κάτι παραπάνω” και προσπαθούσαν να μου επιβάλλουν την άποψή τους.

Ενώ εγώ πάλευα σκληρά να πραγματοποιήσω το όνειρό μου, αυτοί μου έλεγαν: “Μέχρι την Τουρκία θα φτάσεις και θα γυρίσεις” και άλλα παρόμοια. Και σκεφτείτε τι έγινε όταν μόλις 2.000 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, όταν ήμουν στο Αϊβαλί ακόμη, γύρισα όντως πίσω για να αλλάξω αμορτισέρ. Σκεφτείτε τι έλεγαν τότε… Νόμιζαν πως δικαιώθηκαν…

Ούτε καν που μου πέρασε από το μυαλό, όμως, να τα παρατήσω. Σηκώθηκα απ’ τα λασπόνερα και περπάτησα προς το φως και έφτασα στο φως κάνοντας άλλα 44.000 χλμ.

Δεν έχω κακία για όλους αυτούς που με πλήγωσαν τόσο. Καταλαβαίνω ότι ήταν βυθισμένοι στην άγνοια. Αυτούς τους μετρημένους στα δάχτυλα που με πήρανε στα σοβαρά, που δε με κορόιδευαν και που με στήριξαν, τους ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου και το ξέρουν. Δε χρειάζεται να πω ονόματα. Ξέρουν ποιοι είναι.

Αυτό που εύχομαι είναι να θυμάστε όλοι το παράδειγμά μου την επόμενη φορά που θα συναντήσετε κάποιον ονειροπόλο. Όσο τρελό κι αν είναι το όνειρό του, μην προσπαθείτε να του κόψετε τα φτερά. Αν δε μπορείτε να τον βοηθήσετε να πετάξει, τότε τουλάχιστον αφήστε τον να παλέψει μόνος του. Μην τον εμποδίζεται. Μην τον τραβάτε με το ζόρι κάτω.

Ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται υποστήριξη για να πραγματοποιηθεί. Δύο χρόνια πριν ξεκινήσω το ταξίδι, όταν άρχισα εντατικά να προετοιμάζομαι, δεν είχα ιδέα ούτε από μοτοσικλέτες, ούτε από ταξίδια. Είχα, λοιπόν, ούτως ή άλλως αμέτρητα εμπόδια να ξεπεράσω. Αν εσείς βάζετε κι άλλα εμπόδια, τότε η πορεία προς το όνειρο γίνεται σχεδόν αδιαπέραστη.

Τα δικά μου φτερά ήταν και είναι τόσο μεγάλα, που όλοι αυτοί μαζί δε μπόρεσαν να τα κόψουν. Ξέρω, όμως, τουλάχιστον ένα αγγελούδι, που ήταν εκεί στην άκρη του γκρεμού, έτοιμο να πετάξει. Κάποιοι του κόψαν τα φτερά, έπεσε και τσακίστηκε και τώρα το ‘χουν μέσα σ’ ένα κλουβί. Αυτή είναι η αφορμή που με έκανε να σας τα γράψω όλα αυτά.

Εκπλάγηκα τρομερά από το πόσο απεγνωσμένα έψαξε να με βρει όταν έμαθε ότι δεν είναι το μόνο πλάσμα στη γη με τέτοια “παρανοϊκά” όνειρα. Κατανοούσα, όμως, το γιατί έψαξε τόσο. Ήξερα πώς ένιωθε. Πέρασα κι εγώ την ίδια κατάσταση.

Όταν ήταν μακριά δε μπορούσα να διακρίνω πολλά, παρά μια όμορφη σιλουέτα. Όταν ήρθε πιο κοντά είδα ότι κάποιοι του ‘χαν τσακίσει την αγνή ομορφιά του. Τα φτερά του ήταν κομμένα.

Τα δικά μου φτερά είναι ακόμη γερά, πιο γερά από ποτέ! Κοιτάξτε στον ουρανό και θα δείτε ότι θα κάνω ότι σας είπα. Θα το πιάσω από το χέρι και θα το πάρω μαζί μου στους αιθέρες μέχρι να ξαναβγούν τα φτερά του και να μπορεί λεύτερο να πετάξει. Τότε μόνο θα αφήσω το χέρι του, για να το θαυμάσω όταν θα πετάει με τα δικά του φτερά.

Ξέρω ότι το πρώτο που θέλετε να μάθετε όλοι είναι αυτό που ρωτούσατε πριν καν ξεκινήσω και καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, το πώς και πότε θα γυρίσω. Ας παίξουμε λίγο… Θα σας βάλω ένα κουίζ:

Στην ιστοσελίδα που είχα φτιάξει πριν ξεκινήσω (http://www.geocities.com/greece2india) υπήρχαν τρία πιθανά σενάρια για την επιστροφή:

* Εγκατάλειψη της μοτοσικλέτας και επιστροφή μου με αεροπλάνο.
* Επιστροφή με τη μοτοσικλέτα από το συντομότερο δρόμο.
* Επιστροφή με τη μοτοσικλέτα ταξιδεύοντας μέσα από διαφορετικούς τόπους.

Μαντέψτε, λοιπόν, ποιο σενάριο θα υλοποιήσω. Περιμένω τις απαντήσεις σας στο 090… Όποιος το βρει κερδίζει μαντζούνι!

Τώρα είμαι στο Δελχί, για να κανονίσω το πώς θα γυρίσω. Ερχόμενος προς τα ‘δω πέρασα για μια τελευταία ματιά του Ταζ Μαχάλ, κάτι σαν αποχαιρετιστήριο…

Καλό Πάσχα και προσοχή στους δρόμους,
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Friday, April 25th, 2008 at 16:16 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.