Πρώτα απ’ όλα ξέχασα να γράψω πριν ότι στο περιοδικό moto κυκλοφορεί ήδη η συνέχεια του οδοιπορικού μου στο Πακιστάν. Ελπίζω να σας ταξιδέψω και πάλι για λίγο μέσα από τις σελίδες μου.

Γράφω εδώ την απάντησή μου προς τον Κώστα μια και είναι λίγο εκτενής καθώς πρέπει να εξηγήσω λίγο τη φιλοσοφία της ζωής μου.

Η ερώτηση ήταν:
Γεια σου ρε Ηλία, Είσαι ΦΟΒΕΡΟΣ. Εσυ μπορείς να πεις πως έκανες ωραία πράγματα στη ζωή σου, όχι όπως εμείς κλεισμένοι στα κολογραφεία…

Να σε ρωτήσω όμως κάτι αδιάκριτο? Από χρήματα πως τη βγάζεις? έχεις σπόνσορες ή κάτι τέτοιο? Πόσα ξοδεύεις την ημέρα περίπου? Γιατί προφανώς έχεις βγει εκτός προγράμματος..Πως σκοπεύεις να γυρίσεις?

Φίλε Κώστα, σ’ ευχαριστώ για την υποστήριξη πρώτα απ’ όλα. Μη στεναχωριέσαι για την ερώτηση. Δεν είναι αδιάκριτη. Δεν έχω να κρύψω τίποτα. Μάλλον, είναι ευκαιρία να εξηγήσω το πώς τα βγάζω πέρα, γιατί σίγουρα πολλοί έχουν την ίδια ερώτηση με ‘σένα.

Χορηγούς, όπως το εννοείς, δεν έχω. Αυτοί που ευχαριστώ στην ιστοσελίδα μου μου έκαναν μια μικρή έκπτωση σε ότι αγόρασα. Τους ευχαριστώ, όμως, περισσότερο για την ηθική, παρά για την οικονομική υποστήριξη. Τότε, όλοι με κορόιδευαν και ήταν πολύ ευχάριστο που βρήκα αυτούς τους λίγους ανθρώπους που με πήραν στα σοβαρά, με σεβάστηκαν, με πίστεψαν και στάθηκαν δίπλα μου.

Τα χρήματα, λοιπόν, τα μάζεψα δουλεύοντας σκληρά επί χρόνια (10 - 16 ώρες την ημέρα τρέχοντας, σερβιτοριλίκι κυρίως). Για να μένουν, όμως, τόσα χρήματα στην άκρη κάθε μήνα σημαίνει ότι δε ζούσα όπως ο μέσος Έλληνας. Δεν έμενα ποτέ μόνος μου. Έμενα είτε με τους γονείς μου όταν ήμουν στη Θεσσαλονίκη, είτε με συγκάτοικο όταν ήμουν αλλού. Πολύυυυυυ σπάνια έβγαινα σε club, καφετέριες, εστιατόρια κ.λ.π. Προσοχή!!! Όχι, επειδή ήθελα να μαζέψω λεφτά, αλλά επειδή αυτός ο τρόπος ζωής με κάνει δυστυχισμένο.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, παρ’ όλο που αυτές οι χώρες είναι φθηνές έχω πάντα στο μυαλό μου ότι το πορτοφόλι μου δε γεννάει λεφτά. Όταν δεν κοιμάμαι στο αντίσκηνό μου, κοιμάμαι σε ξενοδοχεία που κοστίζουν 0,50 - 3 ευρώ. Μερικά από αυτά είναι τόσο βρώμικα που οι περισσότεροι δε θα ‘θελαν ούτε να τα δουν.

Με το φαγητό και το νερό κάνω κάτι ανάλογο. Δεν τρώω στα χλιδάτα, τουριστικά εστιατόρια. Πηγαίνω στα απλοϊκά εστιατόρια που τρώνε οι Ινδοί. Πληρώνω 0,30 - 1,50 ευρώ για πλήρες γεύμα. Μέχρι και σε συμπόσια ναών τρώω. Νερό πίνω από οποιαδήποτε βρύση.
Δε χρειάζεται να πω πολλά για τις συνθήκες των εστιατορίων αυτών. Οι περισσότεροι θα τα έχετε ακούσει και θα ξέρετε ότι οι ξένοι μόνο που αγγίζουν την καρέκλα σε τέτοια μέρη αρρωσταίνουν έχοντας διάρροιες, εμμετούς και άλλα σοβαρά συμπτώματα. Η διάρροια είναι η πιο συνηθισμένη αρρώστια για τους ταξιδιώτες. Λίγοι τη γλυτώνουν σ’ αυτές τις χώρες.

“Ως εκ θαύματος”, δεν είχα ούτε μία σοβαρή διάρροια. Μετά από ένα χρόνο σε τέτοιες συνθήκες δε μπορεί να είναι θέμα τύχης το ότι δεν έπαθα το παραμικρό. Φαντάζομαι ότι παίζει ρόλο το ότι είμαι νέος, υγιής, ευτυχισμένος και ήρθα εδώ περνώντας από χώρες όπου οι συνθήκες υγιεινής χειροτέρευαν προοδευτικά, οπότε ο οργανισμός είχε το χρόνο να προσαρμοστεί. Σίγουρα, αν τη μία μέρα είναι κανείς στην Αθήνα και την άλλη προσγειωθεί στο Δελχί ο οργανισμός του θα δυσκολευτεί να προσαρμοστεί στο τελείως διαφορετικό περιβάλλον.

Τα περισσότερα χρήματα, λοιπόν, φεύγουν στα αναλώσιμα και τα ανταλλακτικά της μοτοσικλέτας, τα οποία δεν υπάρχουν σ’ αυτές τις χώρες και αναγκαστικά μου τα στέλνουν απ’ την Ελλάδα με courier, οπότε τα χρυσοπληρώνω. Ευτυχώς, το μηχανάκι είναι αξιόπιστο και δε χρειάστηκε να μου στείλουν και πολλά.

Συνολικά, λοιπόν, με όλα μου τα έξοδα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, τα ανταλλακτικά κ.λ.π. ξοδεύω γύρω στα 350 ευρώ το μήνα, πολύ λιγότερα δηλαδή απ’ όσα ξοδεύει ο μέσος Έλληνας στο σπίτι του.

Σίγουρα, όπως λες, κάνω ωραία πράγματα στη ζωή μου, αλλά πρέπει να συνηδειτοποιήσεις ότι ΟΛΑ έχουν και το αντίτιμό τους. Αλλιώς θα ζούσαν όλοι τη ζωή που ζω. Όπως καταλαβαίνεις, όμως, οι περισσότεροι θεωρούν κατάντια να κοιμούνται στο πάτωμα σε βρώμικα ξενοδοχεία, να τρώνε με τα χέρια σε συμπόσια δίπλα σε Ινδούς που βρωμάνε κ.λ.π. Εγώ ζω τη ζωή που ζω επειδή όλα αυτά απλά δε με ενδιαφέρουν. Δε με ενοχλούν καθόλου.

ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΟΤΑΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ (ΔΟΥΛΕΥΩ, ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΜΕ) ΓΙΑ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Συνήθως, δουλεύω τόσο σκληρά που οι περισσότεροι δε θέλουν ούτε να το σκέφτονται. Αυτό δε με πειράζει. Αυτό που θέλω είναι να χάνω όσο το δυνατόν λιγότερες ώρες από τη ζωή μου στη δουλειά (ή δουλεία).

Κάποιοι θα πείτε ότι υπάρχουνε και οι εργασίες (όχι δουλείες) που κάνει κάποιος για να ζήσει χωρίς να πουλάει απλώς το χρόνο του, απολαμβάνοντας την εργασία που κάνει. Κάνω και τέτοιες εργασίες κατά διαστήματα, αλλά ακόμη δεν έχω βρει τρόπο να ζω μόνο από αυτές. Είμαι κοντά, ωστόσο

Την τελευταία ερώτηση σχετικά με το πώς σκοπεύω να γυρίσω την παραβλέπω Είπαμε, no plans, no worry!

Ελπίζω να μη σας στεναχώρησα με την απάντησή μου, αλλά να σας έδωσα τροφή για σκέψη.
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Tuesday, April 8th, 2008 at 19:42 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.