Μετά τη Βομβάη ήρθε η ώρα για τη φημισμένη Goa. Εκεί έβρισκαν καταφύγιο οι χίπηδες τη δεκαετία του ‘60. Πολλοί από αυτούς, γερασμένοι πλέον πηγαίνουν ακόμη εκεί μαζί με άλλους νέους που αρέσκονται στα πάρτι και τα παρελκόμενα τους. Εμένα μου έπεφτε πολύ τουριστική. Απόλαυσα τις εξωτικές παραλίες, αλλά δύσκολα έβρισκα ένα ήσυχο μέρος να κατασκηνώσω το βράδυ δίπλα στο κύμα. Έβρισκα, όμως κι ήταν ωραία.
Άφησα για λίγο τη θάλασσα για να εξερευνήσω τους θησαυρούς των λόφων στην περιοχή Karnataka. Συνάντησα έναν 65χρονο Ελβετό που μαζί μ’ ένα φίλο του είχαν κάνει την ίδια διαδρομή μ’ εμένα το 1964 με δυο πενηνταράκια της εποχής! Αυτοί είναι οι ήρωες. Το Ιράν τότε δεν είχε άσφαλτο και ταξίδευαν μέσα από την έρημο, έσπρωχναν, χαλούσαν τα μοτοσακό… Εγώ θαύμαζα κι αυτός αναπολούσε…
Είδα πολλούς αρχαίους, περίτεχνους ναούς σε διάφορες περιοχές. Ήταν σκαλισμένοι σε βράχους. Τώρα έφτασα στο Mysore, μία συμπαθητική, μικρή πόλη. Είναι στους λόφους κι έτσι η ζέστη εδώ δεν είναι αφόρητη.
Η φωτογραφία που στέλνω είναι από την εξωτική Goa. Ήταν πορτογαλική αποικία κι αυτή, γι’ αυτό βλέπετε την εκκλησία αριστερά μου. Οι περισσότεροι είναι Χριστιανοί εκεί.

Να ‘στε όλοι καλά,
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Wednesday, March 12th, 2008 at 16:43 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.