02 Μαρτίου 2008 Τι μπορεί να σου κάνει ένα λάστιχο…
Το μπροστινό λάστιχο εδώ και κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα είχε φθαρεί υπερβολικά. Όσο κι αν έψαξα οι 21 ίντσες τους είναι παντελώς άγνωστες. Μόνο στο Δελχί και στη Βομβάη έχουν τέτοια λάστιχα. Για να φτάσω, όμως, στη Βομβάη έπρεπε να κάνω πάνω από 1.000 χλμ. μ’ ένα λάστιχο όπου είχαν φανεί τα λινά σε δύο σημεία και είχε αδυνατίσει τόσο που τρυπούσε μέχρι και από αγκαθάκια.
Πήγα σ’ ένα συνεργείο αναγόμωσης ελαστικών για φορτηγά και τους είπα να κολλήσουν ένα κομμάτι γόμας πάνω από τα λινά για να μη σκιστούν. Ήταν μαλακή γόμα, αλλά άντεξε. Τα πλαϊνά τακούνια του ελαστικού είχαν ανοίξει χαραμάδες μέχρι μέσα και μου τρυπούσαν την ενισχυμένη σαμπρέλα που είχα. Έβαλα ένα διπλό κομμάτι σαμπρέλας μέσα από το λάστιχο στο σημείο των χαραμάδων και πάει κι αυτό.
Μετά από όλο αυτό τον άθλο κατάφερα να φτάσω στη Βομβάη. Πριν από τη Βομβάη είδα τις σπηλιές της Bhimbetka με τις προϊστορικές τοιχογραφίες 12.000 ετών. Αυτό ήταν το τέλος του ταξιδιού μου στο πρόγραμμα, αλλά μετά την προσθήκη του Νεπάλ στο ταξίδι, κάνω τη διαδρομή στην Ινδία με ανάποδη φορά από αυτήν που είχα σχεδιάσει.
Στην Ajanta και Ellora έχουν σκαλίσει τους βράχους αφαιρώντας εκατοντάδες χιλιάδες τόνους πέτρας και δημιουργώντας ναούς και μοναστήρια. Ειδικά το ναό Kailasa στην Ellora όταν τον αντίκρισα έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Ο ναός αποτελεί το μεγαλύτερο μονολιθικό γλυπτό του κόσμου. Είναι διπλάσιος σε μέγεθος από τον Παρθενώνα. Εφτά χιλιάδες εργάτες δούλευαν για 150 χρόνια για να αφαιρέσουν 200.000 τόννους!
Αν και μισώ τις πόλεις, η Βομβάη έχει ένα ενδιαφέρον πολυεθνικό κλίμα. Δεν έχει καμία σχέση με την υπόλοιπη Ινδία που έχω δει. Στους δρόμους κυκλοφορούν από Porsche μέχρι βελτιωμένα αυτοκίνητα και σχίζουν τη θάλασσα πολυτελή γιωτ. Αποκαλείται η πύλη της Ινδίας, λόγω του σημαντικού λιμανιού της. Δίπλα στις Ινδές με τα σαρί βλέπεις άραβες με τις λευκές κελεμπίες τους, νέγρους από την Αφρική και κατάλευκους δυτικούς. Δεν είναι τουρίστες όλοι αυτοί. Πολλοί έρχονται για δουλειές ή για να ζήσουν εδώ.
Η φωτογραφία είναι από τον εκπληκτικό ναό Kailasa που έφτιαξαν σκαλίζοντας το βράχο.
Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας στα προηγούμενα μηνύματα,
Ηλίας Βροχίδης
March 3rd, 2008 at 0:16
ise sti psihi kai sto soma mixanovios.Emis anikoume se xehoristi ratsa anthropon kai to apodiknieis peritrana.Sinehizis me ta lina.Otan tha erthis piso prepi na sou ftiaxoun agalma.Na ise panta orthios gematos ygia.Oi eyxes moy se syntrofevoyn
XAROULIS NINZA RIDER
March 3rd, 2008 at 1:14
Δεν σε σταματάει τίποτα… σιγά μην κολλούσες σε ένα ελαστικό!!!
Ο ναός της Kailasa είναι απίστευτος…
Καλή συνέχεια!!!
March 3rd, 2008 at 11:21
Ηλία ..ως συνήθως φοβερές , μαγικές εικόνες ….
Χρονια πολλα κιολας ….μου ξέφυγε !!!
Καλη συνέχεια !!!!!
March 4th, 2008 at 1:17
i dinami tis thelisis .
mou dixnis kathe mera poso ligo apexi to oniro apo tin pragmatikotita…..
mono mia apofasi!………..
March 4th, 2008 at 1:21
ki akoma ime sigouri pos an o kosmos ixe ligi apo tin trela sou tha tan pio omorfos, pio polixromos san indika ifasmata
March 4th, 2008 at 18:58
Ηλία καλησπέρα.
Να φανταστείς, το σκέφτομαι να ξανάρθω άμεσα για ένα μήνα στην Ινδία στο Tamil Nadu και Kerala και έλεγα να σου φέρω κάνα λάστιχο και ότι άλλο χρειαστείς. Το μόνο που με σταματάει είναι ότι ο καιρός αρχίζει να χαλάει τώρα, έτσι δεν είναι; Ίσως είναι καλύτερα στο Kashmir, δεν έχω πάει εκεί.
Στην Ellora και Ajanda αποσβολώθηκα και εγώ. Νομίζω δεν έχω δει άλλο αρχαιολογικό τόπο που να με έχει συναρπάσει τόσο πολύ!! Ήμουν και εντελώς μόνη μου, με απίστευτες αλλά και ωραίες περιπέτειες…
Την Μυτιλήνη την αγαπώ και εγώ πολύ. Αν δεν ζούσα στην Σίφνο που έχω σπίτι, τότε θα ζούσα σίγουρα εκεί. Κάποτε ήμουν έτοιμη να μετακομίσω. Έμεινα 20 μέρες, με το ποδήλατο μου.
Τώρα πια μπήκα και εγώ στον χορό σας για πρώτη φορά με ένα ΑΧ1. Η Astrid μου, έτσι την φωνάζω…
Δεν κατάγομαι από την Σίφνο, απλά είναι το λιμάνι μου αν με καταλαβαίνεις. Εδώ που πάντα θα γυρνώ. Κυλάει στο αίμα μου.
Όσο για το βουνό, είναι όντως πολύ δύσκολα τα πράγματα εκεί… έχω έναν φίλο που έφυγε από τον Καναδά για να μείνει στο χωριό του που είχε σπίτι και είναι νέος 30 χρονών…Είναι δύο χρόνια εκεί, του αρέσει αλλά χορεύει με τους λύκους. Ψυχή δεν υπάρχει γύρω…Από δουλειά, μηδέν, ότι του τύχει…Είναι κοντά στο Καρπενήσι, στο Κάτω Καλεσμένο, αλλά μάλλον θα επιστρέψει στον Καναδά από ότι κατάλαβα. Όπως το βλέπω εγώ, μόνο περιστασιακά κοντά σε κανένα χιονοδρομικό μπορείς κάπως να επιβιώσεις, ή με τουριστικά δωμάτια…
Σε χαίρομαι όμως Ηλία πολύ. Αχ, να ήμουν και εγώ εκεί…Θα πάς καθόλου από Goa ή Kerala; Έχω να σου πω που και τι να φας, να μείνεις, μασσαζ…αχ μασσαζ…Να πας οπωσδήποτε στα backwaters σε ένα ονειρικό μέρος, το River Side Retreat. ΑΞΙΖΕΙ!!! Ένα σκέτο όνειρο και πάμφθηνο. Απίστευτο φαγητό και ύπνο!
Μπορώ να σου γράφω σελίδες, λοιπόν σταματώ. Αν έχεις e-mail και το κοιτάς στείλε μου αν θές από εκεί.
Σε χαιρετώ!
March 11th, 2008 at 22:32
Φιλαράκο να ΄σαι πάντα γερός, να ζεις & να πραγματοποιείς τα ονειρά σου. Σου μεταφέρω μια ρήση ενός παλιότερου φίλου, που είχε πάει Γερμανία με παπί “σημασία δεν έχει τη μηχανή καβαλάς. Σημασία έχει τι κουβαλάς”. & συ ρε παλικάρι κουβαλάς πολλά. Σου εύχομαι ολόψυχα ότι το καλύτερο. Έλπίζω μια μέρα να τα πούμε από κοντά.Η σκέψη μου κι η φαντασία μου είναι μαζί σου. ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ ΣΟΥ, ΚΑΛΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ & ΠΑΝΤΑ ΟΡΘΙΟΣ.
Δημοσθένης