Μετά από μια ‘βδομάδα κολλημένος στο ίδιο μέρος για να φτιάξω την μοτοσικλέτα, όταν επιτέλους βγήκα και πάλι στο δρόμο ένιωθα πολύ ευχάριστα! Είδα το μεγαλοπρεπές θιβετιανό φρούριο στο “Karimabad”, που επιβλέπει αγέρωχο όλη την κοιλάδα από ‘κει ψηλά.
Ύστερα κατέβηκα στο διπλανό χωριό, το Ganish, το οποίο βραβεύτηκε από την UNESCO για τα αριστουργηματικά, σκαλιστά, ξύλινα τζαμιά του. Ήρθε ένα πολύ φιλικό παιδί και με ξενάγησε στα σοκάκια του χωριού.
Συνέχισα προς τα σύνορα με την Κίνα, το φημισμένο Khunjerab Pass. Ο δρόμος ήταν τελείως έρημος και έκανε το τοπίο μέσα στα βουνά ακόμη πιο απολαυστικό. Έφτασα μέχρι τα 3600 m υψόμετρο, 40 χλμ. Πριν τα σύνορα και εκεί σταμάτησα, γιατί ο δρόμος κοβόταν από ένα ποτάμι βάθους μεγαλύτερου από 1 μέτρο. Μόνο τα φορτηγά και τα “jeepakia” περνούσαν, αλλά ένα φορτηγό δεν τα κατάφερε και τούμπαρε!
Εγώ δεν υπήρχε λόγος να περάσω, αφού ούτος η άλλος δε θα έμπαινα στην Κίνα. Απλός, πήγα ως εκεί για να ταξιδέψω στον φημισμένο Karakoram Highway. Εκεί, μετά από 800, περίπου, χλμ. ήρθε η ώρα να αρχίσω να κατηφορίζω.
Πήγα στο χωριό Hoper, για να κάνω την δεύτερη πεζοπορία μου μέχρι την λίμνη Rush, στα 4600 m υψόμετρο. Άφησα την μοτοσικλέτα εκεί και βρήκα δυο Σλοβάκους κι έναν Τσέχο, που θα έκαναν την ίδια πεζοπορία. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, όλοι μαζί. Ήμασταν πολύ ωραία παρέα! Υπήρχε κατανόηση, αλληλοβοηθούμασταν και μοιραζόμασταν φαγητό, νερό, εξοπλισμό και ότι είχαμε. Δυστυχώς, δε βρήκαμε το μονοπάτι για την λίμνη, γιατί τα βουνά ήταν πολύ απότομα και δεν υπήρχε ίχνος μονοπατιού. Περπατούσαμε, όμως, 3 μέρες δίπλα σε πανύψηλες, χιονισμένες βουνοκορφές και το τοπίο ήταν πανέμορφο! Διασχίσαμε και δυο παγετώνες. Για ‘μένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο! Ήταν γεμάτο πάγκους ύψους 4-5 μέτρων και προσπαθούσαμε να ανεβοκατεβαίνουμε χωρίς να γλιστράμε. Ήταν δύσκολο και κάναμε πολύ ώρα να περάσουμε, αλλά το τοπίο ήταν μοναδικό!
Τώρα, γύρισα στο Gilgit για να πάρω από ‘δω τους χωματόδρομους και να φτάσω μέχρι το Peshawar, μέσα από ελάχιστα ταξιδεμένους δρόμους στις κοιλάδες των Ιμαλαΐων.
Στη φωτογραφία φαίνεται η πάντα χιονισμένη κορυφή Ultar Ι στα 7389 m. υψόμετρο! Δροσερή εικόνα για το καλοκαίρι!

Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Wednesday, August 8th, 2007 at 10:46 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.