Εδώ και μέρες, λοιπόν, έχω ανεβεί στα Ιμαλάια. Τα τοπία είναι υπέροχα, ο αέρας δροσερός και οι δρόμοι πολύ απαιτητικοί! Ακόμη και ο κεντρικός δρόμος που συνδέει το Pakistan με την Κίνα, ο θρυλικός Karakoram Highway, είναι παντού μπλοκαρισμένος από τις κατολισθήσεις.
Έκανα 3 μέρες πεζοπορία στην περιοχή που οι τουρίστες αποκαλούν Fairy Meadow. Ανέβηκα μέχρι τα 3700 m υψόμετρο και είδα πρώτη φορά παγετώνες και την κορυφή Nanga Parbat στα 8125 m, την ένατη ψηλότερη του κόσμου.
Για να πάω στο σημείο που ξεκίνησα την πεζοπορία οδήγησα 15 χλμ σε έναν καρόδρομο που οι ανηφόρες ήταν τόσο απότομες που σε 2 σημεία το μικρό μου “XRακι” δεν είχε τι δύναμη να ανεβεί. Κατέβηκα από τι μοτοσικλέτα και το ανέβασα, αλλά ο συμπλέκτης είχε ζεσταθεί κάπως.
Όταν τελείωσα, λοιπόν, την πεζοπορία και κατέβηκα να συνεχίσω το δρόμο μου στον Karakoram Highway, αντίκρισα ατέλειωτες κατολισθήσεις. Ο δρόμος είχε καλυφθεί από ένα στρώμα λάσπης σε κάποια σημεία και από κοτρόνες σε άλλα σημεία.
Περνούσα δύσκολα, αλλά ανώδυνα μέχρι που βρέθηκα σε ένα σημείο με τόση λάσπη που η μισή μοτοσικλέτα είχε βυθιστεί! Η λάσπη ήταν τόσο κολλώδης που για να ξεκολλήσω το πόδι μου έσκαβε ένας γύρο από την μπότα κι εγώ τραβούσα το πόδι κι εγώ δεν ξέρω για πόση ώρα! Φανταστείτε τι τραβήξαμε για να ξεκολλήσουμε τι μοτοσικλέτα…
Προσπαθήσαμε να την τραβήξουμε με jeep, αλλά το jeep δεν τα κατάφερνε. Η μόνη λύση ήταν ο Πακιστανικός τρόπος. Μαζεύεται, δηλαδή, ένα τσούρμο και με ομαδική δουλειά πάντα βγαίνει αποτέλεσμα. Μετά από μισή ώρα σκάψιμο περίπου και τραβώντας 6-7 άτομα προς τα πάνω την μπροστινή ρόδα καταφέραμε να την βγάλουμε από τι λάσπη.
Βάλαμε από κάτω κοτρόνες για να μην ξανά βυθιστεί και κάνοντας το ίδιο, αλλά πολύ πιο δύσκολα καταφέραμε να σηκώσουμε και την πισινή ρόδα. Περιττό να πω ότι ήμουν λασπωμένος από την κορφή ως τα νύχια. Αυτό ήταν το λιγότερο, όμως…
Το πρόβλημα είναι ότι με τόσο ζόρισμα αυτές τις μέρες ο συμπλέκτης φαγώθηκε.
Τώρα τον έχω χαλαρώσει τελείως και δουλεύει καλά, αλλά πρέπει να τον αλλάξω γιατί έχω ακόμη πολύ και απαιτητικό off-roading μπροστά μου. Είμαι, λοιπόν, στο Gilgit, βρήκα ένα καλό συνεργείο και αύριο θα ανοίξουμε το συμπλέκτη να δούμε τι γίνεται. Μου είπαν ότι μπορούμε να βρούμε καινούριους δίσκους για το συμπλέκτη, αλλά άμα δεν τους δω δεν το πιστεύω.
Με τόσο κοπάνημα, η μοτοσικλέτα έχει ακόμη 2 προβληματάκια, αλλά είναι μικρά σε σχέση με το συμπλέκτη. Έσπασε η μεταλλική βάση τις κόρνας και μια ακτίνα από τον πίσω τροχό. Αυτά διορθώνονται εύκολα, όμως. Εν αναμονή, λοιπόν, τις αυριανής μέρας να δούμε τι θα γίνει με το συμπλέκτη…
Δυστυχώς, ούτε αυτό το computer διαβάζει το σκληρό μου δίσκο και πάλι δε μπορώ να στείλω φωτογραφία. Αμφιβάλλω αν θα βρω computer τις προκοπής στο Pakistan για να σας στείλω φωτογραφία, αλλά θα κάνω ότι μπορώ.

Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Wednesday, July 25th, 2007 at 19:17 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.