11 Ιουνίου 2009 Στο δρόμο και πάλι!
Ήρθε η μέρα, λοιπόν, που άφησα με δάκρυα στα μάτια το όμορφο, αρμένικο χωριό μας, τους υπέροχους γείτονές μας και πάνω απ’ όλα την Ανδριάνα. Οδηγούσα και δάκρυζα, όπως τότε που ξεκινούσα από την Ελλάδα γι’ αυτό το ταξίδι στο άγνωστο. Σκεφτόμουν τότε “Θα τους ξαναδώ άραγε αυτούς τους ανθρώπους που χαιρετάω και πότε;”. Τουλάχιστον την Ανδριάνα ξέρω ότι θα την ξαναδώ σ’ ενάμιση μήνα. Τους υπόλοιπους φίλους μου απ’ το χωριό παραμένει άγνωστο αν θα τους ξαναδώ και πότε.
Απ’ όταν ξεκίνησα από την Αρμενία, η μοτοσικλέτα ήθελε ήδη σπρώξιμο για να πάρει μπρος το πρωί, όπως σας είχα γράψει ότι θα συμβεί. Σπρώξαμε, λοιπόν, μαζί με τους γείτονες που με αποχαιρέτησαν και ξεκίνησα, αφού πέταξαν έναν κουβά νερό πίσω από τις ρόδες μου, για να έχω πράσινους δρόμους, όπως λένε στην Αρμενία. Επιμένω όμως. Μπορεί να τη σπρώχνω για να τη βάλω μπρος, αλλά πιστεύω πως θα φτάσω στην Ελλάδα καβαλώντας τη μοτοσικλέτα μου!
Στη Γεωργία έκανα απίθανες, χωμάτινες διαδρομές σε έρημα, ψηλά βουνά. Για δυο μέρες έφαγα πολύ βροχή και οδηγούσα στη λάσπη, αλλά είδα μερικά πανέμορφα τοπία όταν δεν έβρεχε. Ένα από αυτά βλέπετε στη φωτογραφία που στέλνω από εκεί που κατασκήνωσα μετά από εφτά μήνες μακριά από το αντισκηνάκι μου.
Τώρα βρίσκομαι στην Τραπεζούντα (Trabzon), φιλοξενούμενος του Ceyhun, ενός ανοιχτόμυαλου φοιτητή μηχανικής στην ηλικία μου, με τον οποίο κάνουμε καλή παρέα. Περιέργως τα πισινά τακάκια των φρένων που τα άλλαξα στην Αρμενία, φαγώθηκαν σε μόλις τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα περίπου! Σκέφτηκα ότι θα είναι κολλημμένη η δαγκάνα, αλλά κινείται ελεύθερα η μοτοσικλέτα όταν τη σπρώχνω. Έξηνε το μέταλλο των τακακιών τη δισκόπλακα, αλλά τώρα πιρτσίνωσα καινούριο φερμούιτ στα παλιά τακάκια κι ελπίζω να μου φτάσει στο λίγο δρόμο που μου έχει
απομείνει. Τώρα που κατέβηκα από τα βουνά (κι έπαθα σοκ μετά από καμιά δεκαριά μήνες εκεί ψηλά στα κρύα), η μοτοσικλέτα παίρνει μπρος με το πρώτο τσακ της μίζας ακόμη και τα πρωινά, οπότε δεν τυρανιέμαι. Στα βουνά απλώς κατασκήνωνα κάπου που να έχει κατηφόρα κοντά, αλλά τελικά δε χρειάστηκε να την ξαναβάλω μπρος σκαστή τη μοτοσικλέτα. Όλα καλά, όλα ανθηρά δηλαδή!
Τα λέμε από παραπέρα!
Ηλίας Βροχίδης
June 11th, 2009 at 23:07
Όρμα Ηλία !!!!!!!!!!
June 12th, 2009 at 15:49
ante kali epistrofi pleon….
June 15th, 2009 at 13:45
Εισαι λεβέντης, μπράβο, καλούς δρόμους, πάντα όρθιος,
χαιρετίσματα στους κόσμους που απαντάς.
June 15th, 2009 at 21:57
Φιλαράκι καλησπέρα & καλή επιστροφή σου εύχομαι. Απ΄ ότι διάβασα στο προηγούμενο post σου , αναφέρεσαι (εμμέσως πλην σαφώς) στο σχόλιο μου περί “χορταριάσματος”, θα ήθελα να σου διευκρινήσω ότι: α) παρακολουθώ -ζηλεύοντας- από την αρχή το ταξίδί σου. Δε σου κρύβω άλλωστε πως μερικές φορές, φαντάζομαι πως είμαστε πλαί - πλαί σε κάποια καλά “νερο-φαγώματα” (αν θυμάσαι σου είχα πει κάποια στιγμή πως έχω ένα XL 250 CC με μανιβέλα). β) οπότε σε βλέπω σαν “φιλαράκι” μου ! & ως γνωστόν τα φιλαράκια κάνουν μεταξύ τους πλάκες. Συγχώρα με αν σε πείραξε αυτό μου το σχόλιο, ειλικρινά δεν είχα αυτό το σκοπό. Όμως ρε φίλε, πιστεύω πως η ομορφιά είναι στο δρόμο, ότι συναντάμαι απλά συμπληρώνει ( άλλοτε λιγότερο, άλλοτε περισσότερο ) αυτή την ομορφιά. Καταλαβαίνω πως είχες μείνει αρκετό καιρό μόνος, βρήκες κάτι που σε τρέλανε, εύχομαι ολόψυχα αυτό να “κρατήσει” πάρα πολύ ! ! ! Όμως εμείς, οι αναγκαστικά “καθυλωμένοι”, έχουμε ανάγκη από τους ελεύθερους Ηλίες για να βλέπουμε μέσα από τα μάτια τους τις ομορφιές που ίσως δε συναντήσουμε ποτέ. Και πάλι σου ζητώ ταπεινά συγγνώμη, αν έγινα η αιτία να “χαλάσεις έστω, για λίγο. Θέλω να ελπίζω πως ίσως να συναντηθούμε κάποτε σε κάποιο μέρος του κόσμου αγναντεύοντας ΟΜΟΡΦΙΕΣ ! ! ! που θα συντελέσουν να γίνουμε τουλάχιστον καλύτεροι σαν άνθρωποι. Καλή επιστροφή…………………….. & ο δρόμος σου να είναι πράσινος ! ! !
:) 