Αυτόν τον τελευταίο μήνα που τριγυρνούσαμε στην Αρμενία, κάναμε μερικές πολύ ωραίες εκδρομούλες με την Ανδριάνα. Πήγαμε στο χωριό κάποιων φίλων στο νότο, ανεβήκαμε στα γειτονικά βουνά με τα άλογα και κατασκηνώσαμε εκεί. Για να φτάσουμε μέχρι τους φίλους μας, κάναμε βέβαια το γύρο της Αρμενίας με τη μοτοσικλέτα έτσι, ώστε να επισκεφτούμε μερικά μέρη που δεν είχαμε δει. Κινούμασταν κοντά στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν, σε κάποιες από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας. Είχε πολύ χωματόδρομο και είδαμε πανέμορφα μέρη.

Έκανα μόνος μια ζόρικη χωμάτινη διαδρομή μήπως και βρω το μοναστήρι Kirants μέσα στο δάσος. Είχε πολύ λάσπη, αμέτρητες και βαθιές λασπολακκούβες και τρεις διασχίσεις ποταμών (εις διπλούν). Το νερό σε πολλές από τις λακκούβες και στα ποτάμια είχε βάθος από μισό έως ένα μέτρο. Ήμουν μούσκεμα μέχρι τη μέση και είχα λάσπη και στο κεφάλι μου. Όχι μόνο οι βαλίτσες πήραν νερό, αλλά και το φιλτροκούτι! Τυχερός ήμουν που δεν έφτασε το νερό στο καρμπιρατέρ και τον κύλινδρο.

Κάτι σοβιετικά, θηριώδη, εξάτροχα φορτηγά οργώνουν αυτά τα υλοτομικά δρομάκια κι έτσι οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες. Το ένα πλαστικό μπετονάκι που κουβαλάω έξω από τη βαλίτσα αλουμινίου, παρ’ όλο που ήταν σφιχτά δεμένο, έπεσε κάπου. Επίσης, σε κάποια πολύ βαθιά και στενή ροδιά χτύπησε η δεξιά βαλίτσα καθώς κινούμουν αργά. Αργότερα ανακάλυψα ότι έσπασε το φύλλο αλουμινίου της βαλίτσας στο πλαϊνό κομμάτι που στηρίζεται στη σχάρα. Έκανε ένα σπάσιμο πέντε πόντων περίπου δίπλα στην κάτω, πισινή βάση στήριξης. Τέλος πάντων,
μικρό το κακό. Απόλαυσα εκτός δρόμου οδήγηση τουλάχιστον.

Εκείνη τη μέρα ερχόταν να με συναντήσουν τα φιλαράκια μου με τα εντούρο απ’ την πρωτεύουσα. Ο Vahe, ο καλύτερος φίλος που έκανα εδώ όπως σας είχα γράψει και νωρίτερα, έπεσε σ’ ένα χωματόδρομο γιατί μπήκε μπροστά του ένα σκυλί. Φορούσε προστατευτικό εξοπλισμό και έσωσε το κεφάλι του, αλλά δυστυχώς έσπασε το χέρι του. Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν να έχω γλιτώσει απ’ τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη χωρίς μια γρατζουνιά; Τόσες δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα οδήγησα πάνω σε δυο ρόδες σε κάποιες από τις πιο επικίνδυνες
χώρες του κόσμου. Συγκρούστηκα μία φορά με αυτοκίνητο και μία με αγελάδα στην Ινδία και άλλη μία φορά με κάρο που το έσερνε γαϊδούρι στο Πακιστάν. Δεν έπεσα ποτέ, όμως, στο δρόμο και δεν έπαθα το παραμικρό. Γιατί; Διότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είχα μηδαμινή ταχύτητα. Αυτό είναι, νομίζω, το μάθημα που πρέπει να μας μείνει προτού πάθουμε κι εμείς το κακό.

Τη Δευτέρα θα γίνει αυτό που μου ζητάτε εδώ και τόσους μήνες… Τη Δευτέρα ξαναβγαίνουμε στο δρόμο νοητοί μου και πραγματικοί μου αλήτες! Θυμάστε που σας είχα γράψει απ’ το Κυργιζστάν πως ο κινητήρας της μοτοσικλέτας μου είναι στις τελευταίες του στιγμές πριν το ρεκτιφιέ; Τώρα τα σημάδια έχουν γίνει πολύ πιο έντονα. Στο ρελαντί ακούγεται ένας άχαρος, μεταλλικός ήχος από τον κύλινδρο και ο κινητήρας δυσκολεύεται πολύ να πάρει μπρος άμα δεν τον δουλέψω για μια μέρα. Το είχα γράψει απ’ τη στιγμή που ήμουν στην Ινδία και σχεδίαζα
να βάλω άλλες δώδεκα χώρες στο πρόγραμμα: Μπορεί να γυρίσω σπρώχνοντας τη μοτοσικλέτα για να τη βάλω μπρος, αλλά πιστεύω πως θα γυρίσω με τη μοτοσικλέτα ταξιδεύοντας μέχρι τέλους.

Θα ταξιδέψω και πάλι εκτενώς, όπως μου αρέσει, για ένα μήνα στη Γεωργία και στην Τουρκία, αυτή τη φορά στο βορρά της, στον Πόντο. Όσο για την Ανδριάνα, όταν φτάσω στην Ελλάδα και τελειώσει τον εθελοντισμό, θα έρθει με το λεωφορείο από την Αρμενία να επισκεφθεί τη χώρα μας για ενάμιση μήνα προτού γυρίσει στην Αμερική. Ίσως φέρει μαζί της και τη Σατινίκ, την καλύτερή μας φίλη από το χωριό, εάν οι υπάλληλοι της πρεσβείας αποφασίσουν να δώσουν τη βίζα.

Όσο για το παπούτσι απ’ τον τόπο μου που μου λέτε να πάρω, δεν έχετε καταλάβει ακόμη πως δεν ψάχνω για παπούτσι ρε παιδιά. Ξυπόλητος θέλω να τριγυρνάω! Δε μπορώ να μιλήσω γενικά για το πεπρωμένο του άντρα που με ρωτάτε, πάντως το δικό μου ναι, είναι η ελευθερία, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου. Ένας γάμος ΜΠΟΡΕΙ να είναι σπουδαίο πράγμα, αλλά εγώ δεν το θέλω προς το παρόν. Άμα έχω γυρίσει όλο τον κόσμο κι έχω εκπληρώσει ένα μεγάλο μέρος των ονείρων μου, ίσως μετά από πολλά χρόνια να θελήσω να κάνω οικογένεια, όχι τώρα όμως.

Τώρα θέλω να ταξιδεύω κι αν πότε – πότε σταματάω σε κανένα καραβάν σεράι να ξαποστάσω, δε σημαίνει ότι χορτάριασα, όπως μου γράφεται μεταξύ σοβαρού κι αστείου. Μερικοί έχουν καταλάβει ήδη πως το να ζει κανείς για οκτώ μήνες σ’ ένα αρμένικο χωριό δεν είναι χορτάριασμα. Ακόμη και στο χωριό νιώθω πως ταξιδεύω κάθε μέρα. Έχω ν’ αντιμετωπίσω καθημερινά νέες, άγνωστες καταστάσεις. Δε ζω τη ρουτίνα που ζει ένας Αρμένιος που έφαγε τη ζωή του στο χωριό. Έχω καθημερινά ανοιχτές όλες μου τις αισθήσεις, για να αντιληφθώ πώς λειτουργεί η
κοινωνία που ζει γύρω μου και πώς να γίνω μέρος αυτής. Αυτό, λοιπόν, είναι ταξίδι παιδιά. Έτσι νιώθω την κάθε μέρα από αυτούς τους οκτώ μήνες.

Το Lejan έγινε ένα από τα χωριά μου. Τι σημασία έχει αν είναι στην Αρμενία, στην Ελλάδα ή στη Μοζαμβίκη; Μου αρέσει πολύ η ζωή εδώ, οι υπέροχοι γείτονές μας και το τοπίο που μας περιβάλλει. Θα μου λείψουν όλα αυτά. Η μόνη παρηγοριά είναι πως όπως έλεγε και ο τίτλος στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» σχετικά με το ταξίδι μου, «Επιστρέφω για να ξαναφύγω», οπότε θα τα ζήσω και πάλι όλα αυτά που αγαπώ. Για όσους θέλουν να διαβάσουν το ρεπορτάζ, κατεβάστε την εφημερίδα απ’ τις 19 Μαΐου από την ιστοσελίδα
http://digital.tanea.gr/Default.aspx?d=20090519&pn=1

Επίσης, για όσους ενδιαφέρονται, μάλλον την προσεχή Κυριακή (7 Ιουνίου) θα δημοσιευτεί άλλο ένα ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Απογευματινή». Η φωτογραφία που σας στέλνω είναι από ένα στεγνό κομμάτι της ζόρικης, αλλά απολαυστικής εκτός δρόμου οδήγησης προς το μοναστήρι Kirants.

Τα λέμε από το δρόμο αλήτες μου!
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Friday, June 5th, 2009 at 10:25 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.