22 Οκτωβρίου 2008 Μαγευτική, ορεινή Αρμενία
Μπαίνοντας στην Αρμενία μαγεύτηκα από τα βουνά. Είναι γεμάτη βουνά αυτή η χώρα. Δεν έχει και πολλές πεδιάδες. Τα δάση έχουν ντυθεί στην πολύχρωμη, φθινοπωρινή τους φορεσιά και είναι πανέμορφα! Με φιλοξένησε μια Αμερικανίδα εθελόντρια σ’ ένα μικρό χωριό και είχα τη χαρά να γνωρίσω τους απίστευτα φιλικούς γείτονές της, να φάμε, να πιούμε και να τα πούμε.
Βλέποντας μεγαλοπρεπής, πέτρινες εκκλησίες και μοναστήρια πάνω στα βουνά, έφτασα στο Υερεβάν. Εδώ μένω με μια οικογένεια καλλιτεχνών (ναι, κι αυτοί καλλιτέχνες είναι!). Βρήκα τυχαία και τους ελάχιστους μοτοσικλετιστές της Αρμενίας και περνάμε ωραία μαζί. Είναι πολύ λίγοι κι έτσι η αλλυλεγγύη ανάμεσά τους είναι αντιστρόφως ανάλογη του πληθυσμού τους. Μου δώρισαν έναν καθρέφτη, που είχε σπάσει πάλι στο Καζακστάν και τώρα σας γράφω από την αντιπροσωπεία της Honda, που έχει γίνει το σπίτι μου.
Γύρισα μερικά αξιοθέατα τριγύρω, όπως το Garni με την ελληνική αρχιτεκτονική του. Σα να βλέπω τον Παρθενώνα ένιωθα. Το μοναστήρι του Geghard, που το έφτιαξαν σκαλίζοντας το βράχο, μου άρεσε πολύ. Στο Echmiadzin, την καρδιά της αρμένικης, αποστολικής εκκλησίας, συνάντησα ένα φίλο ιερέα και μάλλον θα ξαναπάω για να με ξεναγήσει εκεί που δεν επιτρέπεται να μπουν απλοί επισκέπτες.
Αύριο ή μεθαύριο κατεβαίνω να εξερευνήσω τον απομακρυσμένο και ορεινό νότο. Πήρα βίζα για να μπω στο ημι-αυτόνομο κρατίδιο του Nagorno-Karabakh. Κανείς δεν το αναγνωρίζει και ειδικά οι Αζέριοι, οι οποίοι το είχαν στην κατοχή τους μέχρι πριν λίγα χρόνια. Το 1994, ευτυχώς, σταμάτησε ο πόλεμος μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν και τώρα η κάθε πλευρά το θεωρεί μέρος της χώρας της. Ωστόσο, μόνο Αρμένιοι ζουν εκεί και μόνο από την Αρμενία υπάρχει πρόσβαση.
Δείτε στη φωτογραφία ομορφιά που είχε ο τόπος που με φιλοξένησε εκείνη τη μέρα. Νιώθω ότι έχω όλη τη φύση δική μου. Δεν τη φοβάμαι, δεν προσπαθεί να με σκοτώσει. Νιώθω ότι ζω απολύτως αρμονικά μαζί της. Τι πιο όμορφο από το να ξυπνάω μέσα στην αγκαλιά της φύσης; (Εντάξει, είναι και κάποια άλλη αγκαλιά, που όταν ξυπνούσα μέσα της έκανε τη μέρα μου ακόμη πιο όμορφη…)
Ηλίας Βροχίδης
October 26th, 2008 at 23:54
Bravo re Hlia eisai megalos den exw na pw tipota… Kalh epistrofh efxomai…. emeis edw apla koitame th zwh esy th zeis pragmatika… 8a ta diavasw ola!!!!! kalh dynami…
October 27th, 2008 at 9:51
Φίλε Ηλία καλή σου μέρα. Έχω ξυπνήσει από τις 06:30 διαβάζοντας το ταξίδι σου από την αρχή. Μ΄ έχεις κάνει να θέλω να παρατήσω το V- Strom μου να πάρω το XLάκι μου (με μανιβέλα παρακαλώ) & να χαθώ, αν όχι στην ίδια διαδρομή τουλάχιστον σε μια παραπλήσια (ας πούμε “κατέβασμα” της Αφρικής). Εδώ να σου πω πως πριν πριν μία εβδομάδα, σε μια συγκέντρωση της BMW motorad - Biker Meeting - συζητώντας με τον Βασίλη Καραχάλιο, συντάκτη του moto, περί off road διαδρομές αναφερθήκα στο τόλμημα σου σαν παράδειγμα. Το αποτέλεσμα ήταν η παύση της συζήτησης για μερικά δευτερόλεπτα όπου ¨συνταξιδέψαμε” , νοερά έστω & οι τρεις (εσύ & ΄μεις οι δυό), σε απάτητα μονοπάτια. Να ΄σαι καλά ρε φιλαράκι. Με έκανες να νιώσω όμορφα. Καταφέρνεις να με κάνεις να “δραπετεύω” - έστω & λίγο- από το “χρυσό κλουβί μου”. Καλά χιλιόμετρα & καλήν αντάμωση !
October 31st, 2008 at 20:32
A re ilia… siga siga mirizei epistrofi stin Ellada…
November 4th, 2008 at 2:07
pou exis exafanisthi mikre?
ola kala ?
postare tpt gia iparxoun kapii pou anisixoun !!!