Δεν ξέρω πως έγινε, αλλά φαίνεται πως κάθε φορά που ρισκάρω σε θέματα γραφειοκρατικά, κερδίζω. Μπήκα στο Αζερμπαϊτζάν χωρίς να μου πουν τίποτα που η βίζα μου ξεκινούσε την επόμενη μέρα.

Δε μου άρεσε που δεν επιτρέπεται να ταξιδέψει κανείς τη χώρα με το όχημά του για πάνω από τρεις μέρες, γιατί το Αζερμπαϊτζάν έχει πολύ ενδιαφέρων πολιτισμό, υπέροχους ανθρώπους και πανέμορφα μέρη. Όλα εδώ κινούνται χαλαρά (όπως στη Θεσσαλονίκη ). Κανείς δε βιάζεται. Οι άνθρωποι δουλεύουν με την ησυχία τους. Μόλις τους ρωτήσω κάτι, τα παρατάνε όλα και κάθονται να τα πούμε και να με βοηθήσουν. Είναι πολύ ευγενικοί και στο Αζερμπαϊτζάν και στη Γεωργία όπου βρίσκομαι τώρα.

Είμαι στην Τυφλίδα, την πρωτεύουσα της Γεωργίας. Πανέμορφη πόλη! Ένα ποτάμι τη διασχίζει, το κάστρο πάνω στο λόφο την εποπτεύει και η παλιά πόλη είναι σπαρμένη με εκκλησίες και μεγαλοπρεπή αρχοντικά. Ονειρεμένη εικόνα…

Μία μεγάλη ομάδα εκδρομέων στην εξοχή με κάλεσε στο τραπέζι τους. Ένα γεωργιανό γεύμα είναι ολόκληρη τελετή. Φημίζονται για το κρασί τους, αφού λένε πως αυτοί ανακάλυψαν το κρασί. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, αλλά αυτό που ξέρω είναι πως ό,τι κι αν δοκίμασα είχε φοβερή γεύση, παρ’ όλο που τα περισσότερα ποτά τα σιχαίνομαι.

Εδώ μένω με μια πολύ ζεστή οικογένεια. Είναι πολύ νεαρό ζευγάρι, αλλά έχουν δύο μικρά παιδιά. Έχουμε δεθεί πολύ και έγινα κι εγώ μέλος της οικογενείας. Ειδικά με την Εύα είμαστε ερωτευμένοι! Είναι σχεδόν συνομήλική μου, εφτά χρονών. Γυρνάω στο σπίτι και τρέχει να με αγκαλιάσει, παίζουμε με τις πλαστελίνες, ζωγραφίζουμε με τις νερομπογιές και προτού κοιμηθεί φιλάει τον πατέρα της, τη μητέρα της κι εμένα.

Αύριο θα κάνω μια παράκαμψη νότια, να ταξιδέψω και την Αρμενία για 2-3 ‘βδομάδες. Θα ξανάρθω στη Γεωργία, γιατί τα σύνορα Αρμενίας - Τουρκίας είναι μονίμως κλειστά (ξέρετε, η γενοκτονία των Αρμένιων που έκαναν οι Τούρκοι και ποτέ δεν το παραδέχονται δημοσίως) κι από ‘κει περνάω στη γείτονα Τουρκία.

Η φωτογραφία είναι από το μοναδικό χωριό του Αζερμπαϊτζάν που πρόλαβα να επισκεφθώ. Ήταν πολύ γραφικό, γεμάτο πέτρινα σπίτια και καλντερίμια. Ο παππούς έφτιαχνε χαλινάρια για τα άλογα.

Μιχάλη, ευχαριστώ για τη διεύθυνση της γυναίκας σου. Θα περάσω από ‘κει, αλλά μετά από 3-4 ‘βδομάδες (κατά το πρώτο μισό του Νοέμβρη δηλαδή). Άμα είναι ακόμη εκεί θα πάω, αλλιώς τα λέμε στην Ελλάδα.

Χαιρετίσματα στους καημένους τους Γεωργιανούς της διασποράς, που βρήκαν καταφύγιο στην Ελλαδίτσα,
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Tuesday, October 14th, 2008 at 18:10 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.