Έκανα μια απίθανη περιπέτεια μέσα στη στέπα. Ξεκίνησα για δύο αρχαία τζαμιά που βρίσκονται μέσα σε σπηλιές. Βγήκα από τον “εθνικό χωματόδρομο” και είχα να
κάνω 125 χιλιόμετρα στη στέπα. Ήταν μία μεγάλη δοκιμασία πρώτα απ’ όλα για τον
προσανατολισμό μου, την εκτός δρόμου οδήγηση και τις ψυχικές μου αντοχές.

Μου πήρε τρεις μέρες να βρω το πρώτο τζαμί. Στη στέπα υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι για
να μου δώσουν οδηγίες για το δρόμο. Όταν έβλεπα καμιά καλύβα στον ορίζοντα πήγαινα προς
τα ‘κει για να ρωτήσω, αλλά οι περισσότερες ήταν ερειπωμένες. Τη μία μέρα έβρεχε συνεχώς
και οι δρόμοι είχαν γεμίσει λάσπη, που γλυστρούσε σαν πάγος. Εκεί μου έπεσε η μοτοσικλέτα εις διπλούν και βγήκε και η αλυσίδα, γιατί παραήταν χαλαρή. Είχα αμελήσει να την τεντώσω την προηγούμενη μέρα. Την έβαλα στη θέση της μέσα στη βροχή, φορώντας τα αδιάβροχα και έχοντας γεμίσει λάσπη. Έκανα τα περισσότερα χιλιόμετρα δίπλα στους χωματόδρομους για να μη χαθώ τελείως, αλλά κινούμουν στην απάτητη στέπα, που δε γλυστρούσε.

Τη δεύτερη μέρα υπολόγιζα να φτάσω. Ήμουνα κοντά, αλλά είχε μπροστά μου πολλούς δρόμους, που τους εξερεύνησα λίγο, αλλά δεν
έβρισκα ποιος είναι ο σωστός. Μ’ έπιασε το βράδυ, οπότε κατασκήνωσα σε μια αρχαία νεκρόπολη, που βρισκόταν στη διασταύρωση
των χωματόδρομων. Το βράδυ είδα ένα φως στον ορίζοντα κι έτσι κατάλαβα ότι εκεί υπάρχουν
άνθρωποι. Την επόμενη μέρα πήγα εκεί και μου εξήγησαν ποιο δρόμο έπρεπε να ακολουθήσω. Μεγάλη
η χάρη του Beket-Ata! Το αλλόκοσμο τοπίο της στέπας, όμως, με αποζημίωσε. Ήταν καταπληκτική περιπέτεια!

Τώρα είμαι στο Aktau και το βράδυ ελπίζω να πάρω το πλοίο για το Αζερμπαϊτζάν. Έχει μόνο κάθε
7 - 10 μέρες πλοίο. Δεν ξέρω αν είναι τύχη που το πέτυχα να φεύγει μόλις έφτασα εδώ, γιατί η βίζα μου για το Αζερμπαϊτζάν ξεκινάει στις πέντε του μηνός κι εγώ θα φτάσω στις τρεις, inshallah (πρώτα ο Θεός, που λεν κι οι Μουσουλμάνοι). Αυτό σημαίνει ότι ίσως να πρέπει να περιμένω δύο ολόκληρες μέρες στο τελωνείο του λιμανιού προτού μου επιτρέψουν να μπω στη χώρα. Ακούγεται φρικτό, αλλά θα το αντέξω και αυτό. Θα το ρισκάρω, γιατί άμα περιμένω εδώ και το επόμενο πλοίο αργήσει λίγο να φύγει και αντί για 7 - 10 μέρες φύγει σε 11, τότε θα λήξει η βίζα μου για το Καζακστάν.

Στο Αζερμπαϊτζάν θα μείνω μόνο τρεις μέρες, γιατί δεν επιτρέπεται να εισάγω τη μοτοσικλέτα στη χώρα για μεγαλύτερο διάστημα. Ίσως, λοιπόν, να σας ξαναστείλω από τη Γεωργία. Σαν πολύ γρήγορα δε γυρνάω; Γεωργία, Αρμενία, Τουρκία και φτάνω! Πρέπει να αρχίσω να εμπεδώνω ότι το ταξίδι μου φτάνει προς το τέλος του…

Στη φωτογραφία βλέπεται έναν από τους ανθρώπους που ρώτησα στη στέπα για το δρόμο και βέβαια με πήρε μέσα στην καλύβα για τσάι και φαγητό. Αυτή είναι η σοβιετική μοτοσικλέτα του με τον αρχαίο boxer κινητήρα. Μόνο αυτές
τις μοτοσικλέτες συναντάει κανείς στη στέπα.

Δημοσθένη, διάβασα για το ατύχημά σου. Ελπίζω να μην είναι τίποτα σοβαρό. Περιμένω να μου πεις. Περαστικά σου και εύχομαι να περάσει και να μη σου αφήσει τίποτα παραπάνω από ένα μάθημα. Σ’ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου για ‘μένα. Ξέρω για το πολύγωνο όπου έκαναν τις πυρηνικές δοκιμές. Είναι στο Semey, στα βορειοανατολικά του Καζακστάν, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις περιοχές όπου
κινήθηκα. Οι πυρηνικές δοκιμές έχουν σταματήσει εδώ και χρόνια μετά από μαζικές διαδηλώσεις
των κατοίκων. Βέβαια, σ’ εκείνη την περιοχή υπάρχει ακόμη πολύ μεγάλος κίνδυνος.
Καταστρέφονται ακόμη ζωές λόγω γενετικών ανωμαλιών και προβλημάτων υγείας. Τι να τους πεις; Αυτά κάνουνε τα όπλα…

Ειρήνη παντού και πάντα! ΤΩΡΑ!!!
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Thursday, October 2nd, 2008 at 21:54 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.