Ναι, λοιπόν, μπήκα στο Καζακστάν, το τελευταίο από τα ‘σταν. Είναι η ένατη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου και θυμάμαι τις αποστάσεις που έκανα στην Ινδία. Μόνο που εδώ δεν έχω οκτώ μήνες στη διάθεσή μου, αλλά μόνο έναν, γιατί δε δίνουν βίζα μεγαλύτερης διάρκειας. Έτσι κάθε μέρα, σχεδόν, κάνω καμιά πεντακοσαριά χιλιόμετρα.

Αυτά όταν υπάρχει άσφαλτος. Μερικά κομμάτια της εθνικής οδού έχουν τέτοιες λακκούβες που καταπίνουν κυριολεκτικά ολόκληρη τη μοτοσικλέτα. Έτσι όπως έτρεχα και πέτυχα μερικές στα ξαφνικά, η μοτοσικλέτα απογειώθηκε πολλές φορές. Έχει συμβεί αμέτρητες φορές στο ταξίδι, αλλά πρώτη φορά η πισινή ρόδα πιέστηκε τόσο, που χτύπησε εις διπλούν στις ενισχύσεις που έχω κάνει στο υποπλαίσιο.

Απορώ πως αντέχει ακόμη το αμορτισέρ μετά από τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα σε τέτοιες συνθήκες και με τέτοιο φόρτωμα. Φοβερό έχει αποδειχθεί το WP και ευχαριστώ την eXTra Products Tasoulis για την προσφορά τους, τότε που είχε χαλάσει το παλιό αμορτισέρ στην Τουρκία. Ίσως ακόμη πιο αξιοθαύμαστο είναι το πώς αντέχει η κολλημένη, πισινή ζάντα. Μια χαρά πάει η άτιμη, σα να είναι εργοστασιακή!

Ύστερα είδα ότι τα ελάχιστα οχήματα που κινούνται σ’ αυτή την περιοχή κινούνται μέσα από τη στέππα. Αυτό έκανα κι εγώ. Η οδήγηση στην άμμο της στέπας ήταν πολύ πιο απολαυστική!

Επισκέφθηκα την περιοχή όπου βρισκόταν κάποτε η θάλασσα Aral, αλλά αυτή τη φορά από τη μεριά του Καζακστάν. Είδα πάλι πλοία στην έρημο και το σπουδαιότερο ήταν ότι εκεί συνάντησα το Shusei. Ξεκίνησε από την Ιαπωνία και είναι ο πρώτος που κάνει το γύρο του κόσμου χρησιμοποιώντας αποκλειστικά ως καύσιμο χρησιμοποιημένο, επεξεργασμένο λάδι μαγειρέματος, που του δίνουν από εστιατόρια στο δρόμο. Μάλιστα έτρεξε με τέτοιο καύσιμο και στο Paris - Dakar για λογαριασμό της Toyota. Το πορτ-μπαγκάζ του Land Cruiser είναι γεμάτο από μια μηχανή που έφτιαξε ο ίδιος για την επεξεργασία του λαδιού προτού το χρησιμοποιήσει. Όσοι το βρίσκεται πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα, όπως εγώ, ρίξτε μια ματιά στο http://www.biodieseladventure.com

Έχω ανέβει πολύ βόρεια κι εδώ το κρύο είναι υπερβολικό. Δεν είχα μαζί μου χειμωνιάτικα ρούχα, αφού όταν είχα ξεκινήσει το ταξίδι μου ούτε που φανταζόμουν ότι θα έφτανα εδώ. Αγόρασα, λοιπόν, από μια πόλη μάλλινα ρούχα και τώρα δεν καταλαβαίνω κρύο. Έτοιμος για Σιβηρία είμαι!

Τώρα είμαι στο Aqtobe φιλοξενούμενος της Marhaba, μιας Καζακστανής φοιτήτριας. Αύριο, μάλλον, ξεκινάω πάλι μετά από ατέλειωτα χιλιόμετρα μέσα στη στέπα να φτάσω στο Aktau, στην Κασπία θάλασσα, για να περάσω απέναντι στο Αζερμπαϊτζάν.

Καλό μας χειμώνα,

Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Thursday, September 25th, 2008 at 19:23 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.