Φεύγοντας από το Osh πήγαμε με τον Πατήρ Βίκτωρ στο αγρόκτημά του στο βουνό. Βρίσκονταν σ’ ένα υπέροχο, δροσερό μέρος, στα 1.700 μέτρα υψόμετρο. Έκατσα εκεί δυο μέρες και βοήθησα να ταΐσουμε τις μέλισσες και να βγάλουμε τις πατάτες από το χώμα (με το φτυάρι φυσικά, δεν έχουν μηχανήματα εδώ), να τις κάνουμε διαλογή και να τις φορτώσουμε. Ύστερα πήγαμε στο γειτονικό, δροσερό ποτάμι και κάναμε το μπανάκι μας να φύγει ο ιδρώτας και το χώμα από πάνω μας.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να αποχαιρετήσω αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους με την ελπίδα να καταφέρει να έρθει κάποτε στην Ελλάδα ο Πατήρ Βίκτωρ και να πάμε στο Άγιον Όρος, που τόσο πολύ το θέλει.

Τις επόμενες μέρες με ιδιαίτερη χαρά ανακάλυψα πως όλοι οι δρόμοι που είχα διαλέξει να ταξιδέψω στο κεντρικό Κυργιζστάν ήταν «χωματόδρομοι», αν κανείς μπορεί να τους χαρακτηρίσει έτσι. Τώρα, με την καινούρια μεμβράνη του καρμπιρατέρ απολάμβανα τους χωματόδρομους σε ρυθμούς Paris-Dakar! (Εντάξει, συγγνώμη δε θα το ξανακάνω. Είχα μπουχτίσει 18.000 χιλιόμετρα με σκισμένη τη μεμβράνη.)

Διαπίστωσα, επίσης, ότι μπήκε ο Σεπτέμβριος και πλέον από τα 3.000 κιόλας μέτρα υψόμετρο το κρύο κατά τη διάρκεια της νύχτας είναι τρομερό. Προσπαθούσα, λοιπόν, να διασχίζω τα ψηλά περάσματα κατά τη διάρκεια της ημέρας και το βράδυ να κατασκηνώνω κάτω από τα 3.000 μέτρα υψόμετρο.

Εδώ που το υψόμετρο, συνήθως, είναι πιο χαμηλό από αυτό στα βουνά του Τατζικιστάν πέρασα από κάποια πυκνά δάση γεμάτα από πανέμορφα δέντρα που πήραν τα φθινοπωρινά χρώματα. Έτσι, κατευθύνθηκα προς τη λίμνη Issyk-Kol, που βλέπει αρκετούς τουρίστες το καλοκαίρι κι έτσι οι αστυνομικοί εκεί ήταν χειρότεροι από παντού. Σημάδεψαν ένα αυτοκίνητο με το ραντάρ τους και μου έδειχναν ότι δήθεν εγώ έτρεχα με 95 χλμ./ώρα, πράγμα αδύνατον γιατί η μοτοσικλέτα μου με το ζόρι πιάνει τέτοιες ταχύτητες. Τρεις φορές μου ζήτησαν τρελά ποσά για λάδωμα, αλλά απλώς εξαφανιζόμουν. Ήξεραν ότι είναι απατεώνες, οπότε δε με κυνηγούσαν.

Έφτασα στην πρωτεύουσα, το Bishkek, για να πάρω τη βίζα μου για το Αζερμπαϊτζάν. Μια κουβέντα είναι αυτή. Αφού μου είπαν πολλά τρελά και παζαρεύαμε το αν θα μου δώσουν τη βίζα, είπαν ότι θα έχουν απάντηση σε μια ‘βδομάδα. Εγώ, όμως, είχα μόνο πέντε μέρες εναπομείναντες στην Κυργιζστανική μου βίζα. Όσο καλός κι αν προσπάθησα να είμαι μαζί τους, ήταν αμείλικτοι. Μέχρι και οι φωτογραφίες μου για τη βίζα τους πείραξαν, επειδή δεν ήταν 3χ4 εκατοστά, αλλά 6χ4! Έλεος! Ευτυχώς, μετά από κάποιες επιπλέον ώρες ταλαιπωρίας κατάφερα να επεκτείνω τη βίζα μου για το Κυργιζστάν, οπότε θα περιμένω εδώ μήπως μου δώσουν τη βίζα για το Αζερμπαϊτζάν, γιατί άμα δεν έχω βίζα για εκεί σκουραίνουν πολύ τα πράγματα. Δε μένουν πολλές εναλλακτικές διαδρομές, που να περνιούνται με μοτοσικλέτα το φθινόπωρο.

Η φωτογραφία που στέλνω δεν είναι καθόλου ψεύτικη. Οι κεντροασιάτες φημίζονται για τις ιππευτικές τους ικανότητες, αλλά αυτό είναι αδιανόητο! Δεν ήταν κανένας μεγάλος τριγύρω και το πιτσιρίκι έκανε τουλάχιστον πέντε χιλιόμετρα με το άλογο και ήρθε μέχρι το Tash Rabat όπου είχα σταματήσει. Μόνο για να ανέβει στο άλογο σκεφτείτε τι τεχνίτης είναι το μικρό! Πήγαινε άνετο, γελώντας και προσκαλώντας με σε κόντρα άλογο – μοτοσικλέτα!

Καλό μας φθινόπωρο,

Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Thursday, September 11th, 2008 at 21:04 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.