Χάθηκα για λίγο, αλλά εκτός απ’ το ότι ήμουν στα βουνά, η μοτοσικλέτα έπαθε γερή ζημιά Χρειάζομαι ολόκληρη πισινή ζάντα. Θα σας τα πω όλα αναλυτικά. Ούτως ή άλλως πρέπει να περιμένω εδώ για πολλέεεες μέρες προτού μπορέσω να συνεχίσω.

Από ένα ρουλεμάν ξεκίνησαν όλα, εφτά μικρά μπιλάκια. Στην Ινδία, στο συνεργείο που είχα αφήσει τη μοτοσικλέτα για να ξαναμπαλώσουν τη μεμβράνη του καρμπιρατέρ, τους είχα πει να ελέγξουν τα ρουλεμάν και άμα δε χρειάζονται άλλαγμα να τα γρασσάρουν. Τώρα είμαι σίγουρος ότι ούτε καν τα άνοιξαν. Όπως και ο μάστορας στην Ελλάδα, που έλεγξε το πίσω αμορτισέρ και ήταν τόσο μια χαρά, που με άφησε μόλις ξεκίνησα, μετά από μόλις 2.000 χλμ. Για άλλη μια φορά, δηλαδή, τραβάω λούκι λόγω της βαρεμάρας των μαστόρων να κάνουν τη δουλειά τους. Με έχουν εξοργίσει! Δε θα τα μάθω κάποτε όλα όσα χρειάζομαι να μην τους έχω ανάγκη; Πού θα μου πάει;

Ήμουν, λοιπόν, μέσα στα βουνά, στα 4.000 μέτρα υψόμετρο και απολάμβανα τέλειο off-roading και ατελείωτο! Από τα 2.514 χλμ. που έκανα στο Τατζικιστάν, τα 1.020 ήταν χωμάτινα! Ήταν απολύτως έρημες περιοχές, όπως μου αρέσει. Είχα όλη τη φύση δική μου και συναντούσα μόνο μερικούς βοσκούς, που το καλοκαίρι ανεβαίνουν στα βουνά με τα ζώα τους και μένουν σε καλύβες. Τα λέγαμε, έτρωγα μαζί τους. Πολύ όμορφα ήταν. Όλη μέρα έβλεπα το πολύ 3-4 οχήματα.

Στις απότομες ανηφόρες χρειαζόταν να κατεβαίνω από τη μοτοσικλέτα και να σπρώχνω, γιατί ο κινητήρας δεν είχε δύναμη λόγω της σκισμένης μεμβράνης του καρμπιρατέρ. Πέθαινα! Ειδικά σε μία ανηφόρα, είχε τόση κροκάλα που δεν έχω ξαναδεί. Δε μπορούσα ούτε με τα πόδια να πατήσω καλά και κόντεψα να πέσω και να με πλακώσει κάπου η μοτοσικλέτα όπως την έσπρωχνα. Όταν ανέβηκα τελικά από ‘κει, ξάπλωσα στο χώμα κι έκανα μισή ώρα να συνέλθω. Αυτά, όμως, δε με πείραζαν τόσο, αφού μετά το σπρώξιμο όλα ήταν και πάλι καλά και συνέχιζα το ωραίο off-roading.

Κάποια άλλη μέρα, μετά από σπρώξιμο, πάνω που κάθησα στη μοτοσικλέτα να ξεϊδρώσω, άρχισαν να ακούγονται κάτι τρυγμοί και βάρβαροι, μεταλλικοί ήχοι. Κοιτάζω πίσω και τι να δω; Βγαλμένη η φλάντζα του αριστερού ρουλεμάν! Κατέβηκα κάτω, έβγαλα αμέσως τη ρόδα και… φτου! Κομμάτια το ρουλεμάν.

Συνέβει στο χειρότερο μέρος που θα μπορούσε να συμβεί. Είχα μπροστά μου 84 χλμ. χωματόδρομου και έπρεπε να περάσω πάνω από κατολισθήσεις γεμάτες κοτρώνες, μέσα από αμέτρητα ρυάκια, άμμο και λάσπη. Από εκεί δεν περνούσε ούτε ένα όχημα.

Δεν υπήρχε νερό εκεί κοντά και δε μπορούσα να περιμένω για πάντα, γιατί εκτός από τη μοτοσικλέτα που είχε πρόβλημα, θα κινδύνευα εγώ ο ίδιος. Έβαλα, λοιπόν, ξανά τη ρόδα και αναγκαστικά ξεκίνησα χωρίς ρουλεμάν. Σε δέκα χιλιόμετρα βρήκα ένα ρυάκι και σταμάτησα εκεί. Το κέντρο της ζάντας είχε ήδη σπάσει στα δύο, στο σημείο που θα έπρεπε να είναι το ρουλεμάν. Η φωτογραφία τα λέει όλα… Το δεξί και το αριστερό τμήμα της ρόδας ενώνονταν μόνο από το στεφάνι της ζάντας πλέον.

Κατασκήνωσα δίπλα στο ρυάκι, αλλά μέχρι την επόμενη μέρα δεν πέρασε και πάλι ούτε ένα όχημα. Αναγκαστικά συνέχισα μέχρι να βρω άνθρωπο. Έβγαλα τη δισκόπλακα, η οποία έβρισκε πάνω στη βάση της δαγκάνας, επειδή η ρόδα κινούνταν στραβά. Θα έπρεπε, όμως, να βγάλω και τη δαγκάνα, γιατί λίγο παρακάτω την τίναξε και έκοψε το σωληνάκι του φρένου.

Με 10-15 χλμ./ώρα (όπου δεν είχε κοτρώνες, ρυάκια, άμμο ή λάσπη), μετά από δυο μέρες βγήκα στην άσφαλτο. Ακόμη και στην άσφαλτο, όμως, έβλεπα κάθε μέρα γύρω στα 3-4 οχήματα. Δυστυχώς, αυτά που συνάντησα ήταν αυτοκίνητα και δε μπορούσαν να φορτώσουν τη μοτοσικλέτα. Η πιο κοντινή πόλη, όπου θα μπορούσα να βρω μια λύση, ήταν στο Κυργιζστάν. Άμα έβγαινα από το Τατζικιστάν χωρίς τη μοτοσικλέτα, δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσω να τη σώσω. Θα γυρνούσα από την πρώτη πόλη με αεροπλάνο στην Ελλάδα.

Η ζάντα είχε σπάσει ήδη στα δύο, το φρένο το είχα βγάλει, σκέφτηκα “τι άλλο μπορεί να συμβεί;”. Θα συνεχίσω αργά-αργά και άμα με αφήσει τελείως η μοτοσικλέτα, μπαίνω στο πρώτο αυτοκίνητο που θα δω και γυρνάω με αεροπλάνο. Στην άσφαλτο δοκίμασα και είδα ότι αν πηγαίνω με 30-35 χλμ./ώρα, σχεδόν εξαφανίζονταν τα οχτάρια που έκανε η ρόδα. Παραπάνω δε δοκίμασα να πάω, για να μη σπάσει και το δεξί ρουλεμάν και τραυματιστώ κιόλας.

Λοιπόν, κάθεστε να ακούσετε το πιο τρομακτικό; Μετά από τέσσερις μέρες, έκανα 420 χλμ. με σπασμένη τη ζάντα και χωρίς ρουλεμάν και έφτασα ο αθεόφοβος στο Osh! Από τα 420 χλμ. τα 180 ήταν “χωματόδρομος”, συνήθως στην κατάσταση που σας περιέγραψα. Εκείνες τις μέρες κατασκήνωνα πάντα ακριβώς δίπλα στο δρόμο έτσι, ώστε ααααν τη νύχτα περνούσε κανένα φορτηγό να με δει μήπως και δεν είναι τελείως γεμάτο και μπορεί να με πάρει.

Ένα βράδυ, άκουγα στο αντίσκηνο να βρέχει συνέχεια. Το πρωί που βγήκα από το αντίσκηνο είδα ότι δεν ήταν βροχή αυτό που άκουγα, αλλά χιόνι! Ήμουν στα 4.100 μέτρα υψόμετρο. Όταν βγήκα από τους υπνόσακους πάγωσα. Φόρεσα όλα μου τα ρούχα, αλλά τα χέρια μου ξύλιαζαν όταν μάζευα τα πράγματα κι έκανα συνέχεια διαλείμματα για να τα ζεστάνω κάτω από τις μασχάλες μου ή δίπλα στον κινητήρα της μοτοσικλέτας.

Παγωμένος και με τη μοτοσικλέτα σε τέτοια κατάσταση ανέβηκα μέχρι τα 4.282 μέτρα υψόμετρο, που είναι τα σύνορα Τατζικιστάν - Κυργιζστάν. Οι συνοριακοί φρουροί έτσι που ήμουν, με κοιτούσαν λες και ήρθα απ’ το διάστημα και μου είπαν μέσα σε όλα τα άλλα ότι είμαι ο πρώτος Έλληνας που περνάει από ‘κει. “Αυτό με έκαιγε”, έλεγα από μέσα μου. Σφράγισαν γρήγορα το διαβατήριο κι άρχισα να κατεβαίνω από το βουνό. Είχε αρκετή λάσπη από τα χιόνια που έλιωναν. Ευτυχώς που κατέβαινα, γιατί αν έπρεπε να ανέβω θα έπρεπε να σπρώχνω για χιλιόμετρα μέσα στη λάσπη.

Στην πλευρά του Κυργιζστάν ήξερα ότι κινούνται πολλά φορτηγά, γιατί είναι ένας από τους άξονες που έρχεται από την Κίνα. Όλα τα φορτηγά, όμως, που πήγαιναν στην ίδια κατεύθυνση με εμένα ήταν γεμάτα. Είχα κατέβει στα 2.500 μέτρα υψόμετρο και τουλάχιστον δεν πάγωνα. 150 χιλιόμετρα μου έμεναν. Σκέφτηκα να το πιέσω κι ότι γίνει.

Έτσι, λοιπόν, χθες κατάφερα κι έφτασα στο Osh. Όταν είδα ότι η ζάντα είχε σπάσει από τα 10 πρώτα χιλιόμετρα που είχα κάνει χωρίς ρουλεμάν, ούτε που μπορούσα να φανταστώ ότι θα καταφέρω να φέρω τη μοτοσικλέτα μέχρι το Osh, μετά από 420 χλμ. και τέτοιους “χωματόδρομους”. Κι όμως, το θαύμα έγινε!

Μέχρι να συμβεί το κακό, όλα ήταν τέλεια στα βουνά και τα απόλαυσα στο έπακρο! Θα σας τα γράψω κι αυτά στο blog, για να μην ξεχνάμε και τα ωραία που συνέβησαν…

Ευχηθείτε καλή ανάρωση στη μοτοσικλέτα… Μακάρι να βρεθεί καμιά ζάντα (στην Ελλάδα εννοώ. Εδώ ούτε μοτοσικλέτες δεν έχουν καλά-καλά),
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Tuesday, August 26th, 2008 at 18:23 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.