Με τα καινούρια ελαστικά και αρκετό ακόμη εξοπλισμό που μου έστειλαν απ’ την Ελλάδα η μοτοσικλέτα είναι έτοιμη για να οργώσει και πάλι τα βουνά. Ξεκίνησα για την κοιλάδα Fergana. Οι κάτοικοι εκεί είναι οι πιο πιστοί Μουσουλμάνοι της κεντρικής Ασίας, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους διεφθαρμένους, πλέον, από την αθεϊστική πολιτική που προσπαθούσε να επιβάλλει η Ρωσία επί 70 χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι είναι και πολύ φιλόξενοι (Μουσουλμάνος = απίστευτα φιλόξενος, φαντάζομαι το έχετε καταλάβει τόσο καιρό ). Κατασκήνωνα ανάμεσα στα χωράφια, αλλά εκεί οι άνθρωποι δε με ενοχλούσαν όπως στην Ινδία. Καθόμασταν και τα λέγαμε κάτω απ’ τη σκιά, ενώ κάποιοι άλλοι μάζευαν βαμβάκι στον ήλιο.

Στο Ουζμπεκιστάν παράγεται από τις μεγαλύτερες ποσότητες βαμβακιού στον κόσμο. Παντού υπάρχουν χωράφια βαμβακιού και όλοι οι νέοι είναι υποχρεωμένοι από την κυβέρνηση να μαζεύουν βαμβάκι το Σεπτέμβριο, χωρίς καμία αμοιβή βέβαια. Μάλιστα, αν μαζέψουν λιγότερο απ’ όσο πρέπει πληρώνουν πρόστιμο!

Κάποια μέρα, λοιπόν, με προσκάλεσε ένας συνομήλικός μου στο σπίτι του, κάπου ανάμεσα στα χωράφια. Κολυμπήσαμε σ’ ένα ποτάμι που το νερό ήταν τόσο λασπωμένο που δε φαντάζεστε. Το βράδυ το πλοβ, το φημισμένο, εθνικό τους φαγητό ήταν έτοιμο. Είναι ρύζι με κρέας, καρότο και άλλα λαχανικά. Σε κάθε περιοχή το μαγειρεύουν με μικρές παραλλαγές και φυσικά σε κάθε περιοχή καυχιούνται πως εκείνο είναι το καλύτερο πλοβ!

Πολλές φορές πήγα να αγοράσω ένα πεπόνι να φάω ή ένα παγωτό και δε δεχόταν λεφτά από ‘μένα. Η κοιλάδα Fergana έχει γλυτώσει από τα τουριστικά γκρουπ (Γάλλων ως επί το πλείστον) που επισκέπτονται το Ουζμπεκιστάν κι έτσι είχα την τιμή να γνωρίσω αυτούς τους αγνούς ανθρώπους.

Χθες διέσχισα τα σύνορα και μπήκα στο Τατζικιστάν. Είμαι στην Αλεξάνδρεια την Εσχάτη, την ανατολικότερη πόλη που ίδρυσε ο Μ. Αλέξανδρος. Τώρα τη λένε Khojand, αλλά χρησιμοποιούν το όνομα Εσχάτη στην ποδοσφαιρική τους ομάδα, σε τράπεζες κ.α. Με φιλοξενεί ο Χαλίμ, κάποιος συνομίλικός μου.

Αύριο ξεκινάω για την πρώτη γερή δόση βουνών προς την πρωτεύουσα. Στη φωτογραφία βλέπετε δυο μικρές τσομπάνες στο χωράφι που κατασκήνωσα, που ήταν όλη μέρα μαζί μου μαζί με όλα τα υπόλοιπα παιδιά της περιοχής και τα ζώα τους.

Καλές διακοπές σε όσους θα αποδράσουν,
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Saturday, July 26th, 2008 at 22:24 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.