Έφτασα στο Mashhad, στο Ιράν, κοντά στα σύνορα με το Τουρκμενιστάν. Από το Πακιστάν στο Ιράν ήταν η πιο δύσκολη διάσχιση συνόρων που έχω αντιμετωπίσει. Έφαγα 3 ώρες στην ιρανική πλευρά μόνο, επειδή την προηγούμενη φορά που είχα βγει από το Ιράν είχαν ξεχάσει να βάλουν σφραγίδα εξόδου στο διαβατήριό μου. Τότε, ήταν η αρχή. Δεν ήξερα να το ελέγξω ο ίδιος.

Και πάνω που είπα “τελείωσα”, μου λένε για την αστυνομική συνοδεία. Ήξερα ότι φέτος μας συνοδεύει η αστυνομία, γιατί από πέρσι έγιναν αρκετές απαγωγές στο Ιράν, κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Δεν ήταν, όμως, όπως η συνοδεία που είχα στο Πακιστάν πέρσι. Μ’ εκείνους δεν περίμενα καθόλου. Εδώ, κάθε φορά που με άφηνε το ένα περιπολικό περίμενα αρκετή ώρα για να έρθει το επόμενο και άλλαζα 10-15 περιπολικά την ημέρα! Σκεφτείτε… Την τρίτη μέρα με συνοδεία, δεν πήγαινε άλλο. Έφυγα και τους άφησα να τρέξουν λίγο άμα θέλουν να με συνοδεύσουν. Δεν ξανασταμάτησα κι ας μου ‘καναν νοήματα. Τότε, όλοι στην ώρα τους ήταν. Εγώ απλά πήγαινα κι αυτοί με ακολουθούσαν χωρίς καθυστερήσεις.

Είχα τις καθυστερήσεις λόγω της μοτοσικλέτας. Δεν ήθελα κι άλλες. Είχε τρομερά δυνατή αμμοθύελλα και τώρα που είναι σκισμένη η μεμβράνη του καρμπιρατέρ για τόσες χιλιάδες χλμ., η μοτοσικλέτα δεν πήγαινε πάνω από 50 χλμ./ώρα. Στο κομμάτι με την πιο δυνατή αμμοθύελα, έκανα 200 χλμ. γέρνοντας μονίμως τη μοτοσικλέτα κόντρα στον αέρα και είχα μισόκλειστα τα μάτια μου για να μην μπαίνει η άμμος. Στα υπόλοιπα, περίπου, 800 χλμ. είχε πάλι αμμοθύελλα, αλλά όχι τόσο δυνατή.

Στο Mashhad με φιλοξενεί κάποιος Ιρανός. Περιμένω το δέμα με τα ελαστικά και τη βάνα για το ρεζερβουάρ που μου έστειλαν από το περιοδικό MOTO. Έπρεπε να φτάσει προχθές και ανησυχώ, γιατί σε 2 μέρες θα λήξει η βίζα μου και θα πρέπει να φύγω. Ελπίζω να πάρω στα χέρια μου αυτά τα πολύτιμα λαστιχάκια!

Στο Πακιστάν, κατευθυνόμενος προς τα σύνορα του Ιράν, είδα αυτό τον άνθρωπο που βλέπεται δεξιά μου στη φωτογραφία. Ήταν μέσα στην έρημο, στην άκρη του δρόμου και σταμάτησα να τον ρωτήσω αν ήθελε βοήθεια. Είχε σκασμένο μπροστινό λάστιχο. Το άνοιξα και είδα μια προϊστορική σαμπρέλα με εννιά (9) παλιά και ξεσκισμένα μπαλώματα! Τουλάχιστον τα 3 έχαναν αέρα και είχε και μια καινούρια τρύπα. Του τα μπάλωσα όλα σωστά για να συνεχίσει. Του είπα να αλλάξει σαμπρέλα στην επόμενη πόλη, αλλά αμφιβάλλω αν το έκανε.

Τα λέμε από τα “σταν” (Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν και πάει λέγοντας)!
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Thursday, June 19th, 2008 at 11:18 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.