Γράφω βιαστικά, γιατί έχω δυο μέρες περιθώριο μόνο για να λήξει η βίζα μου στο Πακιστάν και ο δρόμος που έχω μπροστά μου είναι ακριβώς για δυο μέρες. Είμαι στην Quetta.

Προχθές, ερχόμενος εδώ, όταν ήμουνα στα βουνά, ο λασπόδρομος είχε καταστραφεί και έμπλεξα μέσα στις λάσπες. Ευτυχώς, το XR δε με πρόδωσε. Ο συμπλέκτης δε ζεστάθηκε, η μπαταρία δεν ξελιγώθηκε, ο κινητήρας έπαιρνε εύκολα μπρος και σιγά - σιγά ξεκολλούσα, συνέχιζα, γλυστρούσα. Γλυστρούσε τρομερά. Πέντε φορές μου έπεσε η μοτοσικλέτα.

Με τόσα ανταλλακτικά που κουβαλάω τώρα ήταν πολύ δύσκολο να σηκώνω τη μοτοσικλέτα μόνος μου και έπρεπε να ξεφορτώνω τις βαλίτσες πίσω από τη σέλα. Βράδιαζε κιόλας, οπότε έστησα το αντίσκηνο να περάσω τη νύχτα μου εκεί.

Και τότε συνέβη το υπέροχο! Ήρθε ένας μεγάλος άντρας και δύο νεότεροι από κάποια σπίτια από πηλό που φαινόταν στο βάθος. Το Μπαλουκιστάν είναι ακόμη ημι-αυτόνομο και κατοικείται από πολλές μικρές φυλές. Με κάλεσαν λοιπόν να φάω και να κοιμηθώ μαζί τους και να συνεχίσω την αυγή το δρόμο μου. Πόσο φιλικοί μπορούν να γίνουν αυτοί οι άνθρωποι;

Σας στέλνω μία φωτογραφία από τη φυλή που με φιλοξένησε.

Τα λέμε αργότερα,
Ηλίας Βροχίδης

This entry was posted on Saturday, June 14th, 2008 at 14:16 and is filed under Τελευταία νέα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.