20-10-2010 XR δεύρο έξω από τον τάφο σου! (Η ανακατασκευή του XR που έφτασε μέχρι την Ινδία!)
Ήρθε ο καιρός να ανακατασκευάσω το περίφημο εκείνο XR 250S! Ναι, εκείνο το μηχανάκι που με ταξίδευε για 2 χρόνια και 2,5 μήνες στην Ασία θα ξαναζωντανέψει και θα αλητεύει και πάλι ασταμάτητο στα βουνά και στα λαγκάδια! Αρκετά το έβλεπα να κάθεται στην αυλή και το λυπόμουν. Τώρα που πούλησα την Africa Twin μου και βρήκα και χρόνο είναι καιρός να το αναστήσω!
Η ανακατασκευή έχει ξεκινήσει εδώ κι ένα μήνα και δουλεύω πάνω στο XR καθημερινά κι ολημερίς. Σιγά-σιγά ολοκληρώνεται. Σήμερα ξεκίνησα το μοντάρισμα του κινητήρα!
Για πολλές φωτογραφίες και τεχνικές λεπτομέρειες, ρίξτε μια ματιά στην ενότητα “Μοτοσικλέτα” της ιστοσελίδας μου:
http://www.madnomad.co.cc
Ευχηθείτε μου καλό μοντάρισμα!
Ένα χρόνο αφού γύρισα στην Ελλάδα, αποφάσισα να ανακατασκευάσω το XR μου, που αναπαυόταν τόσο καιρό. Δεν το έκανα επειδή είμαι συναισθηματικά δεμένος μαζί του, όπως θα σκέφτονταν οι περισσότεροι. Το έκανα επειδή ήθελα να εξασκηθώ ακόμη περισσότερο στα μηχανολογικά έτσι, ώστε να είμαι πιο καταρτισμένος στο επόμενο ταξίδι μου. Πριν ταξιδέψω, δούλεψα αφιλοκερδώς για ένα χρόνο σε συνεργείο αυτοκινήτων, για να μάθω τα βασικά και εκεί είδα αρκετές φορές το μάστορα να λύνει και να δένει κινητήρες. Ήξερα τη διαδικασία θεωρητικά, αλλά δεν το είχα κάνει ποτέ μόνος μου και ήταν πια καιρός να το επιχειρήσω.
Η ανακατασκευή δεν αφορούσε μόνο στον κινητήρα, αλλά σε όλα σχεδόν τα εξαρτήματα της μοτοσικλέτας, αφού είχαν κάνει πολλές δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα και μάλιστα σε δύσκολες συνθήκες, οπότε χρειάζονταν περιποίηση. Αφαίρεσα τα πάντα από το πλαίσιο, εκτός από το τιμόνι και τη μάνα, αφού σιγουρεύτηκα ότι τα άτιμα τα ρουλεμάν του τιμονιού δεν είχαν κανένα απολύτως κενό! Είναι κωνικά και έχοντας μεγάλη επιφάνεια τριβής με τους κυλίνδρους που διαθέτουν, δε φθείρουν τη φωλιά τους όπως συμβαίνει στα ρουλεμάν με τις μπίλιες (τα ρουλεμάν τιμονιού της Africa Twin, που είναι με μπίλιες, κάθε λίγες χιλιάδες χιλιόμετρα μου εμφάνιζαν κενά…).
Αυτό το κινητηράκι με ταξίδευε για 2 χρόνια και δυόμιση μήνες στην Ασία!
Λύνοντας τον κινητήρα με τη βοήθεια του manual, για να μην κάνω κανένα λάθος:
Το manual (που ταξίδευε κι αυτό μαζί μου στην Ασία και κατάντησε έτσι στον πάτο της βαλίτσας μου. Τότε αχρείαστο μου ήταν, ευτυχώς):
Έλυσα τον κινητήρα και με έκπληξη διαπίστωσα ότι τα αίτια για την παύση της λειτουργίας του 60 χιλιόμετρα πριν φτάσω στην Ελλάδα δεν ήταν αυτά που νόμιζα. Ήξερα ότι δεν υπήρχε αρκετή συμπίεση μέσα στον κινητήρα, αλλά όχι επειδή τρύπησε το πιστόνι!
Γιατί συνέβη, όμως, αυτό; Ο κυριότερος λόγος, μάλλον, ήταν πως όταν μου ρύθμισαν το καρμπιρατέρ στο Κυργιζστάν (με την αλλαγή της μεμβράνης), φαινόταν ότι δεν το είχαν ρυθμίσει καλά και τους το είχα πει. Με έστειλαν σε άλλο μάστορα στην πρωτεύουσα, αλλά ούτε εκείνος ήξερε πώς να ρυθμίσει το καρμπιρατέρ σε μια τέτοια μοτοσικλέτα. Όταν ο κινητήρας ήταν κρύος, αν γκάζωνα απότομα, κόντευε να σβήσει. Έπρεπε να τραβήξω για λίγο το τσοκ γκαζώνοντας μια φορά κι από ‘κει και πέρα δούλευε κανονικά. Αυτό σημαίνει ότι το καρμπιρατέρ έπαιρνε περισσότερο αέρα και λιγότερη βενζίνη, δηλαδή το μείγμα ήταν φτωχό, πράγμα που οδηγεί σε αφύσικες καύσεις, που προκάλεσαν το πρόβλημα μετά από λίγες δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα.
Εκτός αυτού, ήταν φανερό πως το πιστόνι είχε μείνει για λίγο χωρίς λάδι, κόλλησε και ξεκόλλησε από μόνο του στιγμιαία. Κοιτάξτε τα γδαρσίματα στα πλαϊνά του πιστονιού:
Γιατί, όμως, έμεινε χωρίς λάδι το πιστόνι; Εκεί είναι που τρόμαξα όταν το είδα! Κοιτάξτε πώς έγιναν ο τεντωτήρας και η γλίστρα της καδένας του εκκεντροφόρου:
Επάνω φαίνεται ο τεντωτήρας χωρίς το λαστιχένιο κομμάτι που έσπασε και κάτω φαίνεται ότι απέμεινε από τη γλίστρα. Όλο αυτό το μέταλλο της γλίστρας περιβάλλεται από λάστιχο κανονικά και το μέταλλο ούτε καν που φαίνεται!
Και πού ήταν όλα αυτά τα κομμάτια που έσπασαν; Διασκορπισμένα στον κινητήρα. Τα βρήκα στο θάλαμο του συμπλέκτη, μέσα στην αντλία λαδιού, καθώς και στην υποδοχή της σήτας απ’ όπου περνάει το λάδι. Η υποδοχή αυτή είχε βουλώσει από τα πολλά λαστιχένια κομμάτια και προφανώς δεν περνούσε αρκετό λάδι από τη σήτα. Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνονται μερικά από το κομμάτια που υπήρχαν στο θάλαμο του συμπλέκτη:
Και εφόσον δεν υπήρχε γλίστρα, για να δούμε πού τριβόταν η καδένα του εκκεντροφόρου για αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα (ίσως και χιλιάδες):
Εκείνο το φαγωμένο μέταλλο κανονικά έχει πολύ περισσότερο υλικό. Γι’ αυτό το φίλτρο λαδιού είχε γίνει όλο ασημί από τα πολλά γρέζια του αλουμινίου που κυκλοφορούσαν μέσα στον κινητήρα.
Άρα, άλλος λόγος που επιβάρυνε την κατάσταση και τρύπησε το πιστόνι ήταν ότι έμεινε χωρίς λάδι, αυξήθηκε υπερβολικά η θερμοκρασία μέσα στον χώρο καύσης, οπότε προκλήθηκαν προαναφλέξεις, που δημιουργούν τεράστια πίεση στο χώρο καύσης κι έτσι δημιουργήθηκε η τρύπα. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, όταν προετοιμαζόταν η μοτοσικλέτα για το ταξίδι, αφαιρέθηκε λίγο υλικό από το πάνω μέρος του πιστονιού, γιατί αυτό το πιστόνι ήταν πιο ψηλό απ’ ότι έπρεπε. Θυμηθείτε ότι η έκδοση της μοτοσικλέτας μου είναι τόσο σπάνια, που δε βρίσκονται εύκολα τα ανταλλακτικά της στην Ελλάδα κι έτσι είχαμε βάλει αυθεντικό πιστόνι της Honda από τα συνηθισμένα XR 250. Για να καταλάβετε πόσο υλικό αφαιρέθηκε, δείτε την πρώτη φωτογραφία του πιστονιού πάνω-πάνω, στην αρχή του κεφαλαίου της ανακατασκευής. Στο μέσα μέρος του πιστονιού (επάνω) υπάρχουν κάτι ανάγλυφες γραμμούλες. Αυτές σχημάτιζαν τη λέξη “IN”. Διαφωτιστική είναι και η σύγκριση με το καινούριο πιστόνι:
Βέβαια, η αφαίρεση του υλικού από το πιστόνι είναι το λιγότερο κι αν δε γινόταν, πάλι δε θα απέτρεπε την τρύπα, αφού όταν δε γίνονται σωστά οι καύσεις, προκύπτει πάντα μια τέτοια ζημιά.
Επομένως, ένα λάθος που είχε γίνει κατά την προετοιμασία της μοτοσικλέτας για το ταξίδι ήταν ότι αλλάξαμε τον εκκεντροφόρο και την καδένα του, αλλά έπρεπε να αλλαχτούν προληπτικά και ο τεντωτήρας και η γλίστρα. Βέβαια, τότε υπολόγιζα να κάνω ένα πολύ μικρότερο ταξίδι και δε φανταζόμουν πως θα καταλήξω να ταξιδεύω 73.000 χιλιόμετρα. Ήταν κρίμα, γιατί νόμιζα πως ο κινητήρας του XR είχε φτάσει στα όριά του. Όπως φάνηκε, όμως, αν το καρμπιρατέρ ήταν ρυθμισμένο σωστά και είχαν αλλαχτεί προληπτικά ο τεντωτήρας και η γλίστρα, το κινητηράκι αυτό θα μου προσέφερε αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα ακόμη. Σ’ αυτή την ανακατασκευή αντί να αφαιρέσω υλικό από το πιστόνι, αποφάσισα να αυξήσω λίγο το χώρο καύσης βάζοντας μια δεύτερη φλάντζα κάτω από τον κύλινδρο. Έτσι δε θα είναι πρόβλημα το λίγο παραπάνω ύψος του πιστονιού.
Οι βαλβίδες δεν είχαν τόση κάπνα όση περίμενα, αφού το λάδι που συμπλήρωνα με τα λίτρα, απλά διέρρεε από τις φλάντζες και μόνο μια μικρή ποσότητά του καιγόταν στον κύλινδρο. Οι δύο βαλβίδες εξαγωγής, όμως, είχαν κάποια μικρά βαθουλώματα στα σημεία εφαρμογής με την κεφαλή, οπότε αλλάχτηκαν.
Θυμάστε που σας είχα γράψει ότι στα τελευταία χιλιόμετρα διέρρεε τόσο λάδι, που ο αέρας το έφερνε μέχρι τη μπότα μου και την πλαϊνή βαλίτσα; Δείτε τι βρωμιά είχα να βγάλω από τον κινητήρα (και απ’ όλα τα υπόλοιπα εξαρτήματα):
Το σημαντικό ήταν ότι γλίτωσα τη ραγισμένη κεφαλή, γιατί αλλιώς δε θα μπορούσα να ξοδέψω τόσα χρήματα για να επισκευάσω τον κινητήρα. Τα XR έχουν τη φήμη ότι ραγίζουν την κεφαλή στο σημείο που βιδώνει το μπουζί και όλοι πίστευαν πως η δικιά μου θα είναι σίγουρα ραγισμένη και αυτός θα είναι ένας από τους λόγους που έπαψε να λειτουργεί ο κινητήρας. Το είχα ψάξει αρκετά το θέμα προτού επιλέξω αυτή τη μοτοσικλέτα για το ταξίδι μου. Αυτό που μου είχε πει έμπειρος και έμπιστος άνθρωπος της Honda ήταν πως ραγίζουν την κεφαλή όταν κάνουν σούζες και δεν ανεβαίνει λάδι στον κινητήρα, λόγω της κλίσης που παίρνει. Εγώ σούζες δεν έκανα ποτέ ούτε με το ποδήλατο, οπότε δεν κινδύνευα από κάτι τέτοιο. Όπως αποδείχτηκε από την άψογη κατάσταση της κεφαλής του κινητήρα μου, μάλλον ο άνθρωπος της Honda είχε δίκιο.





